آمریکا تریلیون ها برای مراقبت های بهداشتی هزینه می کند. چه چیزی به دست می آوریم؟ | نظر

بحران بهداشت و درمان آمریکا دیگر یک راز نیست، و مطمئنا مشکل ثروت ناکافی نیست.

ما به اندازه‌ای هزینه می‌کنیم که همه را تحت پوشش قرار دهیم، با این حال آمریکایی‌ها هنوز ورشکست می‌شوند، درمان را به تعویق می‌اندازند، تمایلی به ترک شغل ندارند زیرا انجام این کار می‌تواند به معنای از دست دادن بیمه درمانی باشد، و می‌میرند، زیرا هزینه‌های مراقبت بیش از توان آنهاست.

رسوایی واقعی این است که ما می دانیم چگونه یک سیستم بهتر بسازیم، و با این حال همچنان انتخاب نمی کنیم.

طرح مرکزی آن چشم نواز است: محققان تخمین می زنند که آمریکا می تواند پوشش جهانی ارائه دهد در حالی که به طور کلی کمتر از امروز هزینه می کند.

منتقدان استدلال می‌کنند که این سیستم چندپاره می‌تواند منافع شرکت‌ها را بر مراقبت از بیماران اولویت دهد، و بسیاری از بزرگسالان در سن کار را تحت بیمه قرار دهند و بسیاری از آنها را به تأخیر انداختن یا چشم‌پوشی از مراقبت‌های پزشکی مورد نیاز به دلیل هزینه‌های سنگین، که می‌تواند به مرگ‌های قابل پیشگیری هر ساله کمک کند.

این باید خشم هر آمریکایی را، صرف نظر از حزب یا ایدئولوژی، برانگیزد.

و مراقبت های بهداشتی تنها بخشی از اورژانس بزرگتر است. شما نمی توانید جامعه ای سالم بسازید در حالی که مردم فاقد غذای مغذی، مسکن پایدار، آموزش با کیفیت، حقوق کارگران یا امنیت اقتصادی لازم برای زندگی با عزت هستند.

حتی بهترین سیستم مراقبت های بهداشتی نیز مجبور خواهد شد عواقب جامعه ای را که مدام مردم را بیمار می کند درمان کند.

به همین دلیل است که من به طور فزاینده ای از نحوه عملکرد جنبش های ما ناامید شده ام.

سازمان‌هایی که برای مراقبت‌های بهداشتی، مسکن، امنیت غذایی، آموزش، حقوق کار و اصلاحات دموکراتیک می‌جنگند، اغلب در سیلوهای جداگانه کار می‌کنند و برای منابع کمیاب رقابت می‌کنند، در حالی که اولین صنایع پزشکی که سودآور هستند همچنان به گسترش فشار خود بر سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما ادامه می‌دهند.

در همین حال، پول شرکت‌ها و میلیاردرها نفوذ فوق‌العاده‌ای بر هر دو حزب سیاسی بزرگ اعمال می‌کند و مرزهای آنچه مقامات منتخب مایل به مبارزه برای آن هستند را محدود می‌کند.

اصلاحات جسورانه معمولا به عنوان غیرواقعی رد می شوند، نه به این دلیل که نمی توانند کار کنند، بلکه به این دلیل که قدرت تثبیت شده را تهدید می کنند. اگر آن ترتیب را بپذیریم، پیش بینی آینده دشوار نیست.

هزینه های مراقبت های بهداشتی همچنان بودجه خانوار را مصرف می کند. کسب‌وکارهای کوچک همچنان با چالش‌های ناشی از هزینه ارائه مزایای سلامت مواجه خواهند شد، در حالی که کسب‌وکارها در کشورهایی با سیستم‌های تامین مالی مراقبت‌های بهداشتی متفاوت با ساختارهای هزینه متفاوتی مواجه هستند.

کارگران به مشاغل زنجیره ای خواهند ماند زیرا تغییر شغل خطر از دست دادن پوشش را به همراه دارد. متأسفانه، تعداد بیشتری از آمریکایی‌ها کارت‌های بیمه را حمل می‌کنند و در لحظه‌ای که نیاز به مراقبت دارند، متوجه می‌شوند که پوشش مشابه دسترسی نیست، به‌خصوص که برخی از جوامع بیمارستان‌ها، خدمات و ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی را از دست می‌دهند.

آمریکا را تصور کنید که در آن مراقبت های پزشکی لازم در صورت نیاز در دسترس باشد، بدون کسر فرانشیز بین بیماری و درمان.

کارآفرینان را تصور کنید که بدون قمار با پوشش بهداشتی خانواده خود کسب و کار خود را راه اندازی کنند. تصور کنید کارفرمایان بتوانند بدون اینکه به عنوان کارگزار بیمه عمل کنند، رقابت کنند.

تصور کنید جنبش‌های سیاسی و اجتماعی ما حول یک گزاره ساده به نیروها بپیوندند: در یک دموکراسی ثروتمند، نیازهای اساسی انسان نباید تجملات باشد.

این فانتزی نیست. آمریکا قبلا نهادهای متحول کننده ساخته است. نیو دیل، تامین اجتماعی، مدیکر و مدیکید پدیدار نشدند زیرا منافع قدرتمند ناگهان سخاوتمندانه شدند.

آنها به این دلیل اتفاق افتادند که مردم یک چشم انداز ایجاد کردند، حول آن سازماندهی شدند، قدرت سیاسی ایجاد کردند و خواستار تغییر شدند.

این بدان معناست که هم موفقیت های گذشته خود را به یاد بیاوریم و هم فراتر از چرخه انتخابات بعدی فکر کنیم.

ما به یک چشم انداز بلندمدت برای کشوری که قصد ساختن آن را داریم نیاز داریم، سپس نظم و انضباط برای کار عقب مانده از آن مقصد.

ما به رهبری استراتژیک متمرکز، قدرت مردمی غیرمتمرکز، و سازماندهی دولت به ایالت که قادر به انطباق با واقعیت های محلی و در عین حال پیشبرد اهداف مشترک ملی باشد، نیاز داریم.

دیگر منتظر نمانید تا سیاستمداران ما را نجات دهند. تا زمانی که ما هزینه انفعال را بیشتر از هزینه مقابله با اهداکنندگانشان نکنیم، جسورانه عمل نخواهند کرد.

حامیان مراقبت های بهداشتی نمی توانند به تنهایی مبارزه کنند، و همچنین سازمان دهندگان مسکن، اتحادیه های کارگری، مدافعان امنیت غذایی، مربیان یا مدافعان دموکراسی نمی توانند مبارزه کنند.

ما باید از رقابت در سیلوهای جداگانه دست برداریم و جنبشی را حول آنچه ما را به هم متصل می کند ایجاد کنیم: این باور که در ثروتمندترین کشور جهان، مردم نباید حق زندگی با عزت را کسب کنند.

کار از جایی شروع می شود که مردم بیشترین توانایی را برای ایجاد قدرت دارند: در ایالت ها.

به صورت محلی سازماندهی کنید. اتحاد بین جنبش ها ایجاد کنید. رهبران را توسعه دهید. نامزدهایی را انتخاب کنید که پاسخگوی مردم باشند، نه پول شرکت ها. و از پیروزی های دولت به ایالت برای تحمیل تغییرات ملی استفاده کنید.

ما می توانیم به پذیرش کشوری ادامه دهیم که در آن بیماری خانواده ها را نابود می کند و ثروت قدرت سیاسی را می خرد. یا می توانیم سازماندهی کنیم تا جایی بسازیم که مراقبت های بهداشتی و شرایط اولیه برای یک زندگی سالم تضمین شده باشد.

چاک پناکیو یکی از بنیانگذاران Healthcare for All Pennsylvania است، شبکه یک Payer States را به عنوان رئیس جمهور رهبری می کند، و سازمان دهنده و استراتژیست Arc of Justice Alliance است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.