آمریکا نفوذ کمتری در خاورمیانه خواهد داشت. این خیلی بد است؟

هر بار که ایالات متحده به دنبال کاهش ردپای نظامی خود در خاورمیانه است، خود را عقب نشینی کرده است.

زمانی که جنگ ایران سرانجام به نوعی به پایان رسید، ایالات متحده به سادگی وسایل خود را جمع و جور نمی کند و خاورمیانه را ترک نمی کند، مهم نیست که تهران چقدر آسیب بیشتری وارد کند. اما واشنگتن باید به دنبال تغییر شکل حضور نظامی خود باشد. به نظر می رسد که این امر احتمالا شامل کاهش نیروها و تجهیزات و به رسمیت شناختن این موضوع است که در طول زمان، کشورهای خلیج فارس می توانند آمریکا را صرفا به عنوان یک شریک امنیتی در میان بسیاری از گزینه ها ببینند.

این وضعیت جدید و جزئی تر به معنای واگذاری قدرت و نفوذ است. خاورمیانه دیگر بر اساس شرایط آمریکا توسعه نخواهد یافت. اما به واشنگتن این امکان را می‌دهد تا بر منافع اصلی خود تمرکز کند و در جنگ‌های منطقه‌ای نامحبوب گرفتار نشود. همچنین به کشورهای عربی توانایی بیشتری برای ایجاد دستگاه امنیتی خود می دهد. ساختن آینده خاورمیانه جدید نیازمند شجاعت است، شرکا را ناامید می کند و هزینه های مالی زیادی را تحمیل می کند، اما این بهایی است که ارزش پرداخت را دارد.

تحت دستور کار «اول آمریکا»، دولت ترامپ به دنبال بازسازی نقش ایالات متحده در بسیاری از نقاط جهان است. هدف این دستور کار دور شدن از تعهد آمریکا برای امنیت جهانی بود. با این حال، استراتژی دولت در خاورمیانه نامشخص است - و جنگ ایران تناقضات آن را برجسته کرد. دونالد ترامپ به عنوان یک نامزد از دخالت ایالات متحده در درگیری های خارج از کشور انتقاد کرد. استراتژی امنیت ملی 2025 دولت او مدعی شد که تهدید ایران کاهش یافته است.

با این حال، او جنگ ویرانگر دیگری را آغاز کرد که رهبری جمهوری اسلامی را تثبیت کرد و تهران را وادار به تلافی کرد - با اهداف متضاد.

از زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در ماه فوریه به ایران حمله کردند، تقریبا تمام پایگاه‌ها و تأسیسات نظامی ایالات متحده در منطقه آسیب دیده‌اند و ابزارهایی را که زمانی برای قدرت‌افکنی استفاده می‌شد، بسیار کم‌تأثیر می‌کنند. بازسازی همان ردپا خطر جدی دارد. فناوری از زمانی که پایگاه های آمریکایی در خاورمیانه ساخته شد، بیش از نیم قرن پیش، تغییر کرده است. به روز رسانی های اخیر کمک کرده است، اما پایگاه ها قدیمی هستند و دفاع هوایی برای مقابله با تهدید کافی نیست.

ایران ظرفیت موشکی برد متوسط ​​و بلندتر خود را توسعه داده و پهپادهایی ساخته است که در میدان‌های نبرد از اوکراین تا خلیج فارس ویرانی به بار آورده است. توانایی تهران برای ضربه زدن دقیق به پاسگاه های آمریکا به این معنی است که پس از پایان جنگ، ادامه استقرار تعداد قابل توجهی از نیروها و هواپیماها در پایگاه های اصلی در دسترس ایران برای واشنگتن چندان منطقی نخواهد بود. در حال حاضر، موشک‌ها و پهپادهای ایران به حداقل 81 هواپیما آسیب رسانده‌اند - و این تلفات انسانی را در نظر نمی‌گیرد. حداقل 21 ایالات متحده

نیروهای نظامی کشته و نزدیک به 900 زخمی شده اند، در حالی که هزاران ایرانی از جمله تعداد زیادی غیرنظامی کشته شده اند. کشورهای سراسر خاورمیانه متحمل تلفات نظامی و غیرنظامی شده اند.

ایالات متحده هنوز نیاز دارد تا قدرت خود را در خاورمیانه نشان دهد - به ویژه اگر ایران پس از جنگ تلاش کند قدرت نظامی خود را بازسازی کند.

ایالات متحده می تواند تصمیم بگیرد که برخی از پایگاه های آسیب دیده خود را بازسازی کند، اما قیمت آن نجومی خواهد بود. تدابیر امنیتی جدید، مانند پناهگاه های سخت شده هواپیماها و تأسیسات ارتباطی زیرزمینی نیز باید ساخته شود. در عوض، واشنگتن باید به دنبال ردپایی کوچکتر و مشروط باشد. برای انجام این کار، به دسترسی سودمند - توافقنامه هایی که بر استفاده از پایگاه ها، فضای هوایی و توانایی راه اندازی عملیات از قلمرو شرکای خود حاکم است - نیاز دارد تا بتواند همچنان عملیات نظامی را از خاورمیانه انجام دهد.

واشنگتن می‌تواند به دنبال تغییر ساختار پایگاه‌های توزیع‌شده‌تر باشد، و پایگاه‌های کوچک‌تری را دورتر از تهدید ایران در مکان‌هایی مانند غرب عربستان سعودی، اردن و اسرائیل اداره کند. این به معنای ساخت و ساز به گونه ای است که به تعداد کمتری از پرسنل آمریکایی اجازه می دهد در صورت نیاز به چرخش بپردازند. اما این امر مستلزم خرید از طرف شرکا است که مجوز آنها برای دسترسی و پایگاه های جدید مورد نیاز است. واشنگتن ممکن است کشورهای حاشیه خلیج فارس را وادار کند که بخش اعظم این هزینه را بپردازند، همانطور که در گذشته انجام داده اند.

اما کشورهای خلیج به طور فزاینده ای در مورد تعهد واشنگتن به امنیت خود تردید دارند. احتیاط آنها چیز جدیدی نیست، اما از زمان شروع جنگ ایران عمیق تر شده است. ضامن اصلی امنیتی آنها یک درگیری طولانی را راه اندازی کرد که قلمرو، ثبات و اقتصاد آنها را تهدید می کند. بلومبرگ اکونومیکس دریافته است که جنگ در حال حاضر منطقه را فقیرتر کرده است - اقتصاد عربستان سعودی تقریبا 2 درصد کاهش یافته است. هر چه جنگ بیشتر طول بکشد، فشار مالی سخت‌تر می‌شود.

نتیجه یک فشار سریع‌تر برای تنوع بخشیدن به مشارکت‌ها است - و نه صرفا به عنوان یک پوشش. در حال حاضر، هیچ کس نمی تواند با ضمانت های امنیتی یا وزن سیاسی آمریکا برابری کند، اما با گذشت زمان، اتحادها و روابط با محوریت خلیج فارس با سایر قدرت ها می تواند اولویت داشته باشد. کشورهای خاورمیانه از طریق ابتکاراتی مانند پیمان مکه که در تابستان برای تحکیم همکاری دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان امضا شد، پایه‌های یک معماری امنیتی مستقل منطقه‌ای را پایه‌ریزی می‌کنند.

چنین تلاش‌هایی هنوز نوپا هستند، اما گامی در جهت تضمین کنترل کشورهای منطقه بر دفاع و آینده خود هستند. اما اگر کشورهای خلیج‌فارس می‌خواهند که ایالات متحده در تعامل باقی بماند، باید اطمینان حاصل کنند که مشارکت‌های جدید به قیمت توانایی ایالات متحده برای عملیات تمام نمی‌شود.

ایالات متحده نمی تواند حضور خود را کاهش دهد و تمام نفوذ خود را در خاورمیانه حفظ کند - اما حضور کوچکتر و چابک تر ممکن است ارزش معاوضه را داشته باشد. از نظر عملیاتی، خطرات نیروهای ایالات متحده را کاهش می دهد. همچنین فروش آن در خانه راحت‌تر خواهد بود: درگیری‌های خارج از کشور به طور مداوم در بین رای‌دهندگان آمریکایی محبوبیت ندارند. اما ایجاد یک وضعیت پراکنده به معنای ایجاد زیرساخت های بیشتر است – نه ظاهر عالی که واشنگتن به دنبال هزینه کمتر در خاورمیانه است.

این همچنین به معنای تغییر نحوه و مکان نیروهای آمریکایی است که احتمالا با ناامیدی در پایتخت‌های خلیج فارس مواجه می‌شود که می‌تواند دفعه بعد که آمریکا درخواست دسترسی کند درهای آنها را ببندد.

این امر اهمیت حضور نظامی ایالات متحده در اروپا را برای پیش بینی قدرت تقویت می کند، منطقه دیگری که واشنگتن در تلاش است تا حد زیادی را کوچک کند. تحقق اهداف آمریکا در منطقه خاورمیانه به همان کشورهایی بستگی دارد که نقش تغییر یافته این کشور چه بوده و احتمالا ناراحت کننده خواهد بود.

دستیابی به این چشم انداز ممکن است از نظر سیاسی دشوار باشد. اما ممکن است برای هر ذینفع نتیجه بهتری داشته باشد. ایالات متحده می تواند وضعیت خود را برای محافظت بهتر از نیروها و توانایی های خود تنظیم کند و به یک هدف دیرینه کاهش تعهدات خود در خاورمیانه دست یابد. اما برای انجام این کار باید به کار و ارتباط با شرکای خلیج فارس ادامه دهد. خلیج فارس می تواند خود را از تنها ضامن امنیتی خود دور کند و مسیر خود را در زمینه دفاع و امنیت ترسیم کند - در حالی که اجازه حضور ایالات متحده را می دهد.

جنگ ایران خاورمیانه را تغییر داد و به واشنگتن فرصت داد تا در نقش خود در آنجا تجدید نظر کند. نفوذ کمتر آمریکا در ازای حضور نظامی پایدارتر و ایمن‌تر که مناسب‌تر با واقعیت‌های جنگ مدرن و در راستای منافع اصلی ایالات متحده باشد - و منطقه‌ای که کنترل بیشتری بر امنیت خود دارد - ممکن است تجارت ارزشمندی باشد.

بکا واسر رهبری دفاع و دینا اسفندیاری رهبر ژئواکونومیک خاورمیانه در بلومبرگ اکونومیکس هستند.

تایمز متعهد به انتشار نامه های متنوعی برای سردبیر است. مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا چند نکته وجود دارد. و ایمیل ما اینجاست: letters@nytimes.com.

بخش نظرات نیویورک تایمز را در فیس بوک، اینستاگرام، TikTok، Bluesky، WhatsApp و Threads دنبال کنید.