آیا آمریکا هرگز می تواند به سیاست قبل از ترامپ بازگردد؟

فکر می‌کنم می‌توان گفت که از قرار گرفتن در برابر یکدیگر خسته شده‌ایم. از اینکه به ما می‌گویند از هم متنفر باشید خسته شده‌ایم. ۱۰ سال از این نوع سیاست می‌گذرد. ​​سیاست به عنوان ورزش خونی. سیاست مانند ترول کردن و مالکیت.

این را جیمز تالاریکو، سناتور منتخب، در نطق پیروزی خود در شب انتخابات پس از کسب اولین کرسی سنای ایالات متحده در تگزاس برای حزب دموکرات در تقریبا 40 سال، گفت.

من تالاریکو یا سیاست های او را دوست ندارم، اما در یک چیز با او موافقم: مردم آمریکا از قرار گرفتن در مقابل یکدیگر خسته شده اند. ما در حزب جمهوری خواه و سیاست ایالات متحده به طور کلی به متحدان بیشتر و تفرقه افکنان کمتری نیاز داریم.

این نتیجه ای است که به نظر می رسد بسیاری از رای دهندگان آمریکایی پس از 10 سال تسلط دونالد ترامپ بر جناح راست به آن رسیده اند.

او یک دهه پیش با رویکردی کاملا متفاوت و لفاظی های تحریک آمیز به شدت وارد صحنه سیاسی شد. او اولین انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را با حمله به مخالفانش با نام مستعار زیرکانه و بریده برنده شد. هیلاری کج. جب کم انرژی پوکاهونتاس مارکو کوچولو برنی دیوانه. تد دروغگو

هدف همه آنها کاهش دادن رقبای او به روشی بود که فقط یک جمعیت هیجان زده از طرفداران MAGA واقعا می توانستند قدردانی کنند. حملات او در رسانه‌های اجتماعی به خوبی بازی می‌کرد و فرهنگ آمریکایی را منعکس می‌کرد که به مراتب کمتر به دستگاه سیاسی احترام می‌گذاشت، زبان آن بسیار خشن‌تر بود و بسیار علاقه‌مند به سرگرم شدن بود تا مطلع شدن.

حملات ترامپ که به صورت زنده در راهپیمایی‌های شدید او اجرا می‌شد، تمام نشانه‌های یک کشتی حرفه‌ای را داشت. این ورزش خون در ابتدایی ترین سطح آن بود. و حامیان ترامپ آن را خوردند، و دوست داشتند که چگونه در مقابل نخبگانی که آشکارا آنها را تحقیر می کردند، ایستادگی کرد.

هیلاری کلینتون، رقیب او در انتخابات ریاست جمهوری 2016، نیمی از حامیانش را «سبدی از افراد اسفناک» خواند.

هفت سال قبل از اینکه ترامپ رسما وارد رقابت برای کاخ سفید شود، باراک اوباما در سخنرانی خود در سانفرانسیسکو گفته بود که افرادی مانند آنها "ناراحت می شوند، به تفنگ یا مذهب می چسبند یا نسبت به افرادی که شبیه آنها نیستند یا احساسات ضد مهاجران یا احساسات ضد تجارت هستند، به عنوان راهی برای توضیح ناامیدی خود می چسبند."

ترامپ این رای دهندگان خشمگین را که بسیاری از آنها در جریان جنبش تی پارتی اعتراض کرده بودند جمع کرد و «آمریکا را دوباره بزرگ کن» (MAGA) را ایجاد کرد. آنها عاشق شیوه ارتباطی ترامپ بودند. آنها دوست داشتند که او قول دهد به سیاست های مهاجرت غیرقانونی و تجارت آزاد که مشاغل تولیدی را از بین می برد پایان دهد.

لفاظی های ترامپ، هر چند درشت بود، صادقانه، معتبر، بدون نسخه و کاملا واقعی به نظر می رسید، نه در نظرسنجی آزمایش شده، نه تولید شده توسط هوش مصنوعی، نه توسط سخنرانان گران قیمت نوشته شده بود. ترامپ با آنها صحبت می کرد نه با آنها. او به ترس های آنها گوش داده بود و قول داده بود که با انتقام مقابله کند.

وقتی ترامپ ادعا کرد که تشکیلات سیاسی انتخاب مجدد او را دزدیده است، او دست به کار نشد و نتایج را پذیرفت. او با وکلای خود مشورت کرد، یک استراتژی حقوقی مشکوک ارائه کرد و سپس حامیان خود را در کاپیتول هیل رها کرد، با این امید که فشار آنها سنت های مقدس جانشینی ریاست جمهوری را به اراده او منحرف کند. کار نکرد، اما او را نیز رد صلاحیت نکرد.

در طول چهار سال ریاست جمهوری جو بایدن، ترامپ از حملات قانونی، تهدید به زندان و تلاش برای ترور جان سالم به در برد تا به نیرویی شکست ناپذیر تبدیل شود که بار دیگر در سال 2024 قدرت را به دست گرفت. صعود او سرنوشتی به نظر می رسید.

اما همانطور که اغلب انجام می شود، بادهای بی ثبات رای دهندگان جهت را تغییر دادند. آنها قبلا عاشق رویکرد غیر متعارف او در سیاست بودند، اما اکنون می خواستند او به وعده هایش برای کاهش تورم و قیمت بنزین عمل کند. او یک بار قول داده بود که ما را از جنگ های خارجی دور نگه دارد، اما این وعده هم شکسته شد. شاید او دلیل خوبی برای حمله به ایران داشت، اما نتوانست دلیل قانع‌کننده‌ای را برای مردم آمریکا مطرح کند و رای‌دهندگان به سرعت از یک وعده شکسته دیگر ناامید شدند. خود معاون رئیس جمهور گفت که جنگ چیزی است که برای جمهوری خواهان هزینه انتخابات را تمام کرد.

اما این چیزی فراتر از جنگ بود. رای دهندگان از کل این عمل خسته شده بودند.

وقتی ترامپ به رای دهندگانش گفت که تصور کنند او در صندوق رای است، این فقط حامیان او نبودند که این انتخابات را به همه پرسی درباره ترامپ تبدیل کردند. دموکرات‌های خشمگین، مستقل‌های منزجر و بیش از چند نفر از عوامل سابق MAGA نیز همین‌طور بودند.

آنها گفتند که این انتخابات مربوط به مقرون به صرفه بودن بود، اما در واقع درباره یک رئیس جمهور بی انضباط بود که از رنگ آمیزی در خطوط امتناع کرد، که در یک جنگ پرهزینه اشتباه کرد، که مانع از بازداشت و اخراج مربیان دبیرستان بیسبال و رانندگان اوبر و کارمندان داخلی نشد، و بسیاری از برتری طلبان سفیدپوست را در صفوف خود پناه داد.

او زنان، اسپانیایی‌ها، آسیایی‌ها، عرب‌ها، آفریقایی‌آمریکایی‌ها را از خود بیگانه می‌کرد و غربی‌های تحصیل‌کرده را که دیگر نمی‌توانستند زبان و یا شیطنت‌های او را درک کنند، آزار می‌داد. ائتلاف بزرگ MAGA که او برای پیروزی تاریخی خود در سال 2024 تشکیل داد، در یک شب انتخابات از بین رفت، خسته از مزخرفات و خواستار تغییر جهت بود.

اوضاع برای جمهوری خواهان آنقدر بد است که همه اعضای خود را از دست دادند، از رهبران مجلس نمایندگان مانند ریچارد هادسون گرفته تا جنگجویان فوق العاده ناقص MAGA مانند کن پکستون تا صاحبان کارکشته و موثری مانند سوزان کالینز. جمهوری خواهان محافظه کار شکست خوردند. جمهوری خواهان سنتی شکست خوردند. جمهوری خواهان میانه رو شکست خوردند. همه نوع جمهوری خواهان شکست خوردند. این یک رد کامل و کامل GOP از بالا به پایین است. یک فاجعه غیر قابل کاهش

دو سوال باقی می ماند. اکنون چه اتفاقی برای جنبش MAGA خواهد افتاد؟ و آیا می‌توانیم به روزهای خوب گذشته بازگردیم، قبل از اینکه ترامپ سیاست را به یک ورزش خونین تبدیل کند تا به فدراسیون جهانی کشتی؟

پاسخ این است: تا زمانی که جمهوری خواهان اساسا نحوه برقراری ارتباط با رای دهندگان و آنچه را که قول می دهند برای آنها انجام دهند تغییر ندهند، در انتخابات دیگری پیروز نخواهند شد. MAGA برای همیشه گم خواهد شد. حکومت در مورد ایجاد ائتلاف است، نه برای کوچک شمردن متحدان بالقوه با حملات دوم و لفاظی های حزبی بی مورد.

پرزیدنت ترامپ مانند اندرو جکسون، سیاست آمریکا را برای همیشه تغییر داده است، و بعید است که ما هرگز به طور کامل به روزهای خوب قدیمی مخالفت برگردیم، بدون اینکه ناسازگار باشیم. اما رای دهندگان با ارائه یک پیروزی سیاسی بزرگ به دموکرات ها نشان دادند که از نامطلوب بودن نام تجاری آقای ترامپ خسته شده اند.

این انتخابات تاییدی بر سیاست های دمکراتیک نبود. این یک رفراندوم درباره ترامپیسم و ​​سیاست تند او بود. خواهیم دید که آیا او پیام را دریافت کرده است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.