آیا اعتراضات دانشجویی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری فرانسه دستکاری می شود؟

نخست وزیر فرانسه، چپ رادیکال را متهم کرده است که جنبش دبیرستان را برای کسب امتیاز انتخاباتی به سلاح تبدیل می کند

شور و اشتیاق فرانسوی ها برای اعتراض در اروپا افسانه ای است.

در چند سال گذشته، ما مرتبا شاهد بوده‌ایم که کشاورزان از قوانین گران‌قیمتی که کودهای دامی را در دفاتر شهرداری محلی می‌بازند، خشمگین هستند، در حالی که جوانان نقاب‌دار به طور دوره‌ای نارنجک‌های دست‌ساز را به سوی پلیس ضدشورش در حومه‌های محروم شهر پرتاب می‌کنند.

اکنون بیش از سه هفته است که هزاران دانش آموز ورود به دبیرستان ها را مسدود کرده و نارضایتی های خود را به خیابان ها برده اند.

این شنبه، صدها تظاهرات جدید در سراسر فرانسه اعلام شده است.

انتظار می رود اتحادیه های کارگری و چهره های کلیدی جنبش موسوم به "جلیقه زردها" به دانشجویان بپیوندند.

سباستین لکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، این هفته اظهار داشت که خشم دانشجویان در حال دستکاری است زیرا سیاست در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده گرم می‌شود.

ژله‌های زرد (جلیقه زرد) برای بیش از یک سال از سال 2018 علیه افزایش هزینه‌های زندگی تظاهرات کردند و به یکی از طولانی‌ترین جنبش‌های اعتراضی در تاریخ فرانسه تبدیل شدند.

ژروم رودریگز (R) چندین سال پیش نقش اصلی را در جنبش ژله‌های زرد بازی کرد.

ژروم رودریگز، فعال برجسته ژله‌های زرد، از اینستاگرام برای تشویق مردم برای پیوستن به تظاهرات روز شنبه استفاده کرده است.

او در ویدئویی گفت که اعتراضات باید صدایی به گوش کسانی بدهد که "می خواهند بتوانند آبرومندانه زندگی کنند، دیگر مجبور نیستند هر سنت را بشمارند، و دیگر مجبور نباشند بین خوردن و رانندگی یکی را انتخاب کنند."

او افزود: "خشم حزب سیاسی ندارد. یخچال خالی حزب سیاسی ندارد."

پس در دومین اقتصاد بزرگ اتحادیه اروپا چه می گذرد؟

ناآرامی اجتماعی، هزینه های استقراض دولت در بالاترین حد چشمگیر، پارلمان فرانسه به شدت دوپاره و درب گردان ظاهرا نخست وزیران خشمگین فرانسه - شش نخست وزیر در پنج سال گذشته - همگی ادعا می کنند که می خواهند بدهی عمومی کشورشان را کاهش دهند.

آیا فرانسه در نقطه شکست است - و همه اینها برای ارز منطقه یورو که فرانسوی ها بخش بزرگی از آن هستند چه معنایی دارد؟

یک دانشجوی معترض در پاریس به بی‌بی‌سی می‌گوید: «اگر فریاد نزنیم، به حرف ما گوش نمی‌دهند»

آن لور دلات، اقتصاددان به من گفت: "شما نمی توانید فرانسه را با بحران بدهی یونان در سال 2012 یا آرژانتین در سال 2001 مقایسه کنید. و بازارهای مالی این را می دانند."

او محقق CNRS در بخش اقتصاد دانشگاه پاریس دوفین است. چهره ای شناخته شده در مناظره های رسانه های فرانسوی درباره وضعیت بد بدهی عمومی این کشور.

بازارها قبلا در سال 2024 تشخیص دادند که پس از انتخابات [فوری]، پارلمان به شدت بین سه بلوک [سیاسی مخالف] تقسیم شده است، اما آنها همچنین متوجه شده اند که فرانسه کشور بزرگی است که توانایی افزایش مالیات در صورت لزوم را دارد.»

دلات با اشاره به بودجه کوچک نخست وزیر وقت بریتانیا که باعث کاهش شدید پوند، افزایش بازده اوراق قرضه دولتی و افزایش نرخ های وام مسکن شد، پیشنهاد می کند: «وضعیت ما بیشتر شبیه بریتانیا در سال 2023 با لیز تراس است.

این بحران نسبتا کوتاه مدت بود زیرا بازارها تشخیص دادند که بریتانیا ابزارهای مالی برای اصلاح خود را دارد.

او در پایان می‌گوید: «اینجا در فرانسه دردناک است، اما افزایش 4 درصدی مالیات بر ارزش افزوده، 120 میلیارد یورو مورد نیاز برای رفع بدهی دولت را افزایش می‌دهد. سرمایه‌گذاران این را می‌دانند».

شاید، در تئوری. و همانطور که دلات همچنین اشاره می کند، بانک مرکزی اروپا به احتمال زیاد در صورت افت مالی فرانسه تا حدی که سایر اقتصادهای اروپایی تحت تأثیر قرار می گیرند، مداخله خواهد کرد.

اما با توجه به اینکه بسیاری از شهروندان فرانسوی در حال حاضر به وضوح از وضعیت موجود ناراضی هستند، تصور کنید که اگر مالیات ها افزایش یابد یا بودجه های رفاهی و آموزشی کاهش یابد، چه واکنشی را تصور کنید.

شعار ملی فرانسه آزادی، برابری، برادری (آزادی، برابری و برادری) است، اما مطمئنا این حسی نیست که در خیابان‌ها و پست‌های رسانه‌های اجتماعی ویروسی به دست می‌آورید.

رهبر چپ رادیکال LFI ژان لوک ملانشون (C) به سوء استفاده از اعتراضات دانشجویی در آستانه انتخابات سال آینده متهم شده است.

من این هفته ماکسیم، مادلین و الودی 17 ساله‌ای را دیدم که روی سطل‌های زباله سبز بزرگی نشسته بودند که برای مسدود کردن ورودی دبیرستانشان به عنوان بخشی از اعتراض چند هفته‌ای استفاده شده است.

آنها به من گفتند که اینجا، در ناحیه 3 پاریس، با سوراخ هایی در دیوارهای کلاس، اندازه کلاس های متورم و کمبود کارکنان، اوضاع به اندازه کافی بد است، اما آنها گفتند که نوجوانان بیشتر از این آگاه بودند که وضعیت در حومه های محروم پایتخت آنها بسیار بدتر است.

آنها به من گفتند: "فرانسه دوست دارد از برابری صحبت کند، اما واقعیت این است که فقرا در اینجا نسبت به آنها تعصب دارند، در حالی که ثروتمندان سود می برند."

هیچ یک از آنها به اندازه کافی برای رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در بهار آینده نخواهند بود، اما آنها این سوال را مطرح کردند که آیا تغییر چهره سیاستمداران در قدرت این همه تفاوت را ایجاد کرده است یا خیر.

این سه زن جوان به من گفتند که اعتراضات گسترده تنها راه شنیده شدن توسط مقامات فرانسوی به نظر می رسد.

"همه از پلیس متنفرند" - آنچه اعتراضات مدارس فرانسه در مورد یک ملت تقسیم شده نشان می دهد

اعتراضات مدارس فرانسه: آنچه در پس خشم نهفته است

فرانسه پس از منفجر شدن دست پسر بچه در اعتراضات دانشجویی، استفاده از نارنجک های شوکر را متوقف کرد

نماد فرهنگی، ویکتور هوگو، نویسنده قرن نوزدهمی کتاب کلاسیک انقلاب فرانسه Les Misérables، که همچنین از فعالان جمهوری فرانسه بود، اعلام کرد: "Si vous n'êtes pas contents, manifestez, criez, hurlez, mais ne subissez pas ."

("اگر خوشحال نیستید، اعتراض کنید، فریاد بزنید، فریاد بزنید اما تسلیم نشوید و تسلیم شوید.")

در میان انبوه دانشجویان معترض که روز پنجشنبه در پاریس قدم می زدند، با تعدادی از مادران روبرو شدم که پلاکاردهایی به گردن داشتند که روی آن نوشته شده بود: "مادران در همبستگی".

پرسیدم آنها برای اعتراض یا محافظت از فرزندانشان آنجا بودند؟ "هر دو!" پاسخ قاطع بود.

گوئن، 37 ساله، گفت که او و سایر مادران هر روز صبح به نوبت برای هماهنگی بین دانش‌آموزان و پلیس در قفل مدرسه محلی‌شان شرکت می‌کردند.

این امر پس از تشدید اتهامات خشونت آمیز پلیس که توسط وزارت کشور فرانسه رد شد، در جریان اعتراضات اوایل ماه جاری که در آن صدها نفر مجروح شدند و یک پسر 15 ساله در شهر لنز دست خود را از دست داد، صورت گرفت.

وزیر کشور فرانسه از آن زمان استفاده پلیس از نارنجک های شوکر را در تظاهرات دبیرستان ها به حالت تعلیق درآورد.

گوئن به من گفت که بدش نمی‌آید که پسرش هفته‌ها مدرسه را از دست داده است. او گفت: "این برای او آموزش بسیار بهتری است که به وظیفه مدنی خود بیدار شود و برای آنچه در جامعه عادلانه است مبارزه کند."

در دموی روز پنجشنبه، من همچنین با لولای 17 ساله و مادرش، ساندرین، روبرو شدم که پلاکاردی را به اشتراک می گذاشتند که می گفت انقلاب زیباترین بیان انسانیت است.

مادرش ساندرین که بخشی از جنبش دانشجویی سال 1968 بود به لولا (ر) در تظاهرات پیوست.

لولا با افتخار گفت: "مادر من در سال 68 به خیابان ها آمد." اکنون نوبت من است. انتظار برای انتخابات ریاست جمهوری فرانسه فایده ای ندارد. ما اکنون خواهان تغییر هستیم.

تظاهرات دانشجویی در پاریس در ماه مه 1968 موضوع افسانه ای در فرانسه است. مطالبات برای آموزش بهتر کارگران را برانگیخت تا به راهپیمایی‌هایی بپیوندند که به بزرگترین اعتصاب عمومی در تاریخ فرانسه تبدیل شد. معیاری برای تحولات انقلابی برای یک نسل قرار داد و با ایجاد فرصت‌های جدید برای چپ فرانسه شناخته شد.

با این حال، اکنون، در حالی که شش ماه به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری پر فراز و نشیب در فرانسه باقی مانده است، اتهاماتی وجود دارد که جناح چپ تندرو تحت رهبری ژان لوک ملانشون، نامزد ریاست جمهوری، ناامیدی دانشجویان را به سلاح تبدیل می کند.

سباستین لکورنو روز چهارشنبه گفت: «اعضای [ملانشون] فرانسه اینسومیز (LFI) جنبش دبیرستان را برای مزیت انتخاباتی خود ابزاری می کنند. او آنها را متهم کرد که اعتراضات را تشویق می کنند و سپس هر گونه خشونت را محکوم می کنند.

لکورنو گفت: «این ریاکاری به فرانسه آسیب می زند.

سباستین لکورنو، نخست وزیر فرانسه از تبدیل شدن اعتراضات دبیرستانی به "جنبش خشونت شهری" شکایت کرده است.

اما "ملانشون برای رئیس جمهور!" شعاری است که اغلب در بین دانش آموزان در خیابان می شنوید.

چندین تظاهرکننده به من گفتند که حامیان تمایل او را برای مالیات بر ثروت در فرانسه، کاهش سن رای دادن به 16 سال و اینکه تنها نامزد ریاست جمهوری است که برای بررسی وضعیت آنها به مدارس فرانسه مراجعه کرده است، تحسین می کنند.

برای مارین لوپن، ملی گرایان مورد علاقه ضد مهاجرت در رقابت های ریاست جمهوری فرانسه، راه حل کاهش کمک 11 میلیارد یورویی این کشور به بودجه اتحادیه اروپا است.

با این حال، دلیلی برای شک وجود دارد که هر رئیس جمهور جدید فرانسه، از چپ یا راست، بتواند بن بست مالی فرانسه را بشکند.

فرانسه در حال حاضر در اروپا تنها نیست و با جمعیت سالخورده، دولت رفاه سخاوتمندانه برای اداره و اقتصاد ملی تحت فشار خارج از فشارهای خارجی مانند تعرفه های تجاری دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده و جنگ در خلیج فارس مواجه است.

چه در فرانسه، آلمان، سوئد یا ایتالیا، تنش ذاتی بین سیاستمدارانی وجود دارد که از گفتن حقیقت به رای دهندگان در مورد کاهش بودجه عمومی، تقاضای نهادهای دفاعی برای هزینه های دفاعی بیشتر و اصرار شهروندان بر بهبود خدمات عمومی تردید دارند.

در فرانسه، این فشار به ویژه شدید است. مخارج عمومی فرانسه، با حدود 57 درصد تولید ناخالص داخلی، یکی از پرشیب ترین هزینه ها در میان کشورهای ثروتمند در سراسر جهان است.

هزینه های اجتماعی، به ویژه در حقوق بازنشستگی، بسیار زیاد است، در حالی که شهروندان فرانسوی یکی از بالاترین هزینه های کلی مالیات و سهم اجتماعی را در اروپا می پردازند. به عبارت ساده، آنها انتظار دارند که رفاه و خدمات عمومی برای سرمایه خود افزایش یابد.

اما آن-لور دلات، اقتصاددان معتقد نیست که داشتن رئیس جمهور جدید میگرن مالی کشورش را کاهش دهد.

او به من گفت: "ما به تغییر قانون اساسی نیاز داریم. یک سیستم جدید. یک جمهوری جدید."

جمهوری پنجم ما حول یک رئیس جمهور قدرتمند متمرکز شده است.

او می گوید برای پیشرفت فرانسه، این باید تغییر کند.

او معتقد است که انتخابات پارلمانی فرانسه که پس از انتخابات ریاست‌جمهوری 2027 برگزار می‌شود، احتمالا مانند همیشه تقسیم‌بندی خواهد شد: "ما به سیستمی نیاز داریم که نمایندگان پارلمان قدرت بیشتری داشته باشند و باید اجماع و ائتلاف سازی را از همسایگان اروپایی خود بیاموزند."

به نظر او، آموزش و پرورش باید محافظت می شد و بودجه بهتر توزیع می شد. او به من گفت که این سرمایه گذاری در آینده مالی فرانسه بود.

"سیستم فعلی نابرابری ما در مدرسه و دستمزدهای پایین برای معلمان به این معنی است که ما از بهره مندی از بهترین ها و باهوش ترین ها در سراسر جامعه فرانسه ضرر می کنیم. این نه تنها برای افراد ناعادلانه است، بلکه اقتصاد ما در نهایت نوآوری و بهره وری را از دست می دهد."

بازنویسی قانون اساسی فرانسه در حال حاضر روی کار نیست. بنابراین، درباره اینجا و اکنون چه می شود، از آن کاترین لوزیه، سیاستمدار میانه رو پرسیدم.

او سناتور اتحادیه میانه‌رو در مجلس علیای فرانسه و نایب رئیس گروه پارلمانی علوم و فناوری است.

سناتور آن کاترین لوزیه معتقد است راه حل در تمرکززدایی قدرت از پاریس است

لوزیه، همراه با تقریبا همه سیاستمداران برجسته فرانسوی در سراسر طیف سیاسی، می‌گوید که دانشجویان معترض «باید احساس کنند شنیده می‌شوند».

او اذعان کرد: "بودجه‌های ما محدود است، اما لزوما نیازی به پول بیشتری ندارید. می‌توانید با توزیع مجدد بودجه بهتر پیشرفت کنید. آموزش یک صلاحیت منطقه‌ای در فرانسه است. هر منطقه باید به نیازهای محلی نگاهی بیندازد و اولویت‌ها را بر اساس آن بررسی کند. این اقدام می‌تواند بلافاصله انجام شود."

از لوزیه پرسیدم که آیا او با اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا، شهردار سابق منچستر بزرگ، موافق است که به مناطق اختیارات بیشتری داده شود. او پاسخ داد: «مطمئنا. "فرانسه به طور سنتی بسیار پاریس محور بوده است، اما می توان با تمرکززدایی این کشور موارد زیادی را بهبود بخشید."

"فرانسه من شکسته نیست. من آن تصویری را که در رسانه ها می بینید نمی شناسم. کشور من از تعداد زیادی فرانسیس تشکیل شده است. پاریس، مناطق، شمال و جنوب فرانسه. ما باید قدرت را به مردم بازگردانیم. دولت های محلی می توانند مستقیما در چشم مردم نگاه کنند، بنابراین رای دهندگان احساس می کنند که بر آینده خود قدرت دارند، نه اینکه سیاستمدارانی که سرنوشت خود را در پاریس به آنها واگذار کنند."

به این ترتیب امیدوارم بتوانیم ایمان رای دهندگان - و دانشجویان - را به سیاست بازگردانیم.»

این وعده ای است که از سیاستمداران - راست و چپ - در آستانه انتخابات بزرگ فرانسه در سال آینده می شنوید.

اما نظرسنجی‌ها در اینجا، مانند بسیاری از اروپا، نشان می‌دهد که اعتقاد عمومی به طبقه سیاسی در حال کاهش است.