آینده رای فلسطینیان در اسرائیل

در انتخابات 27 اکتبر اسرائیل، 38 حزب نامزد انتخابات شدند. از این میان، تنها دو نفر از صلح، برابری و پایان اشغال سرزمین های فلسطینی حمایت کردند. هر دو "احزاب عربی" بودند - متشکل از شهروندان فلسطینی اسرائیل.

این دو حزب با به دست آوردن 19 کرسی در کنست، پس از رای دادن حدود 80 درصد از شهروندان فلسطینی، یک نتیجه تاریخی به دست آوردند.

این مشارکت بی‌سابقه به شکست بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، در کسب اکثریت کمک کرد. بلوک او 53 کرسی و اپوزیسیون تحت رهبری یهودیان 48 کرسی به دست آوردند.

بسیج انتخاباتی فلسطینی ها بلافاصله به عنوان یک تهدید مطرح شد و جوامع فلسطینی اکنون با تشدید تحریک اعضای اردوگاه نتانیاهو روبرو هستند. اردوگاه طرفدار نتانیاهو مدعی شده است که انتخابات "دزدیده شده" است و اکنون خواستار محدودیت در "رای اعراب" است.

بنابراین، موفقیت انتخاباتی فلسطین یک سوال ناراحت کننده را برای سیاست اسرائیل آشکار کرد: چه اتفاقی می افتد وقتی شهروندانی که به طور غیررسمی در صحنه سیاسی منزوی هستند اما رای آنها به طور رسمی برابر است، به اندازه کافی قدرتمند می شوند که تعیین کنند چه کسی حکومت می کند؟

شهروندان فلسطینی با یک سوال اساسی روبرو هستند: آیا آنها واقعا می توانند نتیجه سیاسی را تعیین کنند و اگر می توانند، آیا آنها را شهروندانی برابر می کند؟

شهروندان فلسطینی اسرائیلی مدت‌هاست که بر سر رای دادن با دوراهی مواجه هستند. اگر آنها برای رای دادن بسیج نشوند، خطر این است که جناح راست یهودی به قدرت برسد. اگر رأی دهند، هیچ تضمینی وجود ندارد که مشارکت آنها به سیاست هایی تبدیل شود که از جوامع آنها محافظت یا به نفع آنها باشد.

در سال 1999، مشارکت اعراب در انتخابات به حدود 75 درصد رسید و شهروندان فلسطینی با اکثریت قاطع از ایهود باراک از حزب کارگر علیه نتانیاهو حمایت کردند. یک سال بعد، پس از بازدید آریل شارون از محوطه الاقصی و وقوع انتفاضه دوم، پلیس اسرائیل 13 شهروند فلسطینی را کشت. خشم و سرخوردگی به تحریم اعراب در انتخابات سال 2001 کمک کرد، زمانی که مشارکت به حدود 19 درصد کاهش یافت. شارون برنده شد.

امروز، مشارکت فلسطینیان در انتخابات همچنان قدرت خود را حفظ کرده است. مشارکت بیشتر در میان فلسطینی ها به معنای کرسی های کمتر برای دو بلوک اصلی - اردوگاه های موافق و مخالف نتانیاهو - است که می تواند تعادل را در کنست بر هم بزند. این چیزی است که در 27 اکتبر اتفاق افتاد.

اما این موقعیت بالقوه قدرتمند احزاب فلسطینی با امتناع احزاب تحت رهبری یهودیان از همکاری با آنها برای تشکیل دولت کاهش یافته است.

منطق این محرومیت در آوریل 2021، زمانی که سیاستمدار راست افراطی بزالل اسموتریچ تلاش نتانیاهو برای ایجاد دولتی تحت حمایت یکی از احزاب فلسطینی به نام راعام را رد کرد، روشن شد. اسموتریچ استدلال می‌کرد که انجام این کار مشارکت بیشتر فلسطینی‌ها را تشویق می‌کند و به جامعه فلسطینی اجازه می‌دهد تا امکان بازگشت چپ‌ها به قدرت در اسرائیل را فراهم کند. بنابراین پذیرش احزاب فلسطینی سلطه سیاسی راست یهودیان را به چالش خواهد کشید.

رعام در نهایت به دولت ائتلافی کوتاه مدتی که توسط نفتالی بنت و یایر لاپید تشکیل شده بود، پیوست، بدون اینکه هیچ خواسته ملی داشته باشد، اما مشارکت آن به قیمت امتیازات قابل توجه در مسائل ملی تمام شد. برای اولین بار، رهبران سیاسی فلسطین، اسرائیل را به عنوان یک کشور یهودی به رسمیت شناختند و حتی حاضر بودند مسئله ملی را به نفع پرداختن به مسائل مدنی و اجتماعی-اقتصادی کنار بگذارند.

با وجود این امتیازات، دولت بنت-لپید در نهایت به دنبال استعفای دو عضو ائتلاف که مخالف حضور در یک دولت در کنار نمایندگان فلسطینی بودند، فروپاشید.

سپس نتانیاهو متوجه شد که برای جلوگیری از تشکیل هر گونه دولت تغییر آینده، باید احزاب فلسطینی را مشروعیت زدایی کند و نمایندگی سیاسی آنها را محدود کند.

پس از 7 اکتبر 2023، شهروندان فلسطینی انقباض شدید فضای سیاسی را تجربه کردند. دانشجویان به دلیل پست‌های رسانه‌های اجتماعی با تعقیب انضباطی مواجه شدند. کارمندان شغل خود را از دست دادند؛ سخنرانی ضد جنگ باعث تحقیقات و دستگیری پلیس شد.

خود روند انتخابات این جو را منعکس می کرد. کمیته مرکزی انتخابات اسرائیل به رد صلاحیت هر دو لیست انتخاباتی فلسطینی ها به همراه عفر کاسیف، نماینده مجلس و سامی ابوشهاده، رئیس بلد، رأی داد. دیوان عالی در نهایت ممنوعیت های فهرست ها را لغو کرد.

در همین حال، حمله به فلسطینی ها، از جمله شهروندان فلسطینی اسرائیل، به یک عنصر اساسی سیاسی تبدیل شد. پیش از این انتخابات، رسانه عربی پست تحلیلی از بیش از 10000 آیتم رسانه اجتماعی مرتبط با انتخابات انجام داد. این گزارش گزارش داد که 40 درصد از پست‌های نامزدهای اردوگاه نتانیاهو مربوط به اعراب یا فلسطینی‌ها بوده و 94 درصد آنها خصمانه بوده‌اند.

حمله پلیس به منازل فعالان رعام در نقب، پس از مشکوک شدن به رشوه در انتخابات که منجر به دستگیری سه مرد شد، نگران‌کننده‌تر بود.

پلیس بازرسی های بدون حکم را تایید کرد و گزارش های بعدی قدرت شواهد را زیر سوال برد. هر سه مرد آزاد شدند. اما تأثیر موجی این اتهامات به شکل گیری روایتی از سوء ظن علیه جامعه فلسطین کمک کرد.

در این انتخابات پس از سال ها سرکوب و تحریک، شهروندان فلسطینی عقب نشینی نکردند. آنها سازماندهی کردند، به تعداد بی سابقه ای رای دادند و به نتیجه قابل توجهی دست یافتند. آنها با جدی گرفتن شهروندی خود و دفاع از حق خود برای برابری کامل سیاسی و اظهار نظر معنادار در شکل دادن به آینده کشور، قمار کردند.

با این حال، احزابی که به آنها رای دادند با انزوا مواجه می شوند مگر اینکه شرایط تعیین شده توسط اپوزیسیون تحت رهبری یهودیان را برآورده کنند: یعنی به رسمیت شناختن اسرائیل به عنوان منحصرا یهودی، برچسب زدن به حماس به عنوان سازمان "تروریستی" و پذیرش خدمت اجباری نظامی یا ملی، که شهروندان فلسطینی اکنون از آن معاف هستند.

به عبارت دیگر، فلسطینی ها تنها در صورتی می توانند به قدرت سیاسی که باید داشته باشند دسترسی پیدا کنند که به طور کامل در قبال مسئله فلسطین تسلیم شوند، صهیونیسم را بپذیرند و وضعیت خود را به عنوان شهروندان نابرابر بپذیرند.

به موازات آن، جامعه فلسطینی نیز با تشدید تحریک، به ویژه توسط اردوگاه طرفدار نتانیاهو، مواجه است. سیاستمداران و شخصیت های عمومی ادعای دستکاری در انتخابات را مطرح می کنند و اصرار دارند که «اعرب ها انتخابات را دزدیده اند».

موشه فیگلین، معاون سابق رئیس کنست، تا آنجا پیش رفت که اعلام کرد بسیج انتخاباتی فلسطین «7 اکتبر» سیاست اسرائیل است. یائیر نتانیاهو، پسر نخست وزیر، شهروندان فلسطینی اسرائیل را "بزرگترین خطر برای بقای کشور اسرائیل - جدای از تهدید هسته ای ایران" خواند.

بسیاری از شهروندان فلسطینی اکنون می ترسند که موفقیت سیاسی به جای شناسایی، ارعاب، محدودیت ها یا خشونت بیشتری را به همراه داشته باشد.

بنابراین، مشارکت بالای رای دهندگان در میان شهروندان فلسطینی، جامعه اسرائیل و تشکیلات سیاسی آن را مجبور کرده است که با تضاد ذاتی بین هویت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی و ادعای آن برای دموکراسی بودن مقابله کنند.

این معضل اساسی ممکن است در نهایت به نفع تسلط سیاسی یهودیان حل شود و منجر به قوانینی شود که بیشتر حقوق مدنی فلسطینی ها را تضعیف می کند و سیستم آپارتاید و برتری یهودیان را گسترش می دهد.

اگر لایحه ای در کنست بعدی صرفا با هدف محدود کردن حق رای فلسطینیان ارائه شود، تعجب آور نخواهد بود. در حال حاضر فراخوان هایی در شبکه های اجتماعی برای چنین اقدامی وجود دارد.

نظرسنجی ژوئیه توسط موسسه دموکراسی اسرائیل نشان داد که تنها 46 درصد از پاسخ دهندگان در اردوگاه راستگرایان یهودی از حق رای شهروندان فلسطینی حمایت می کنند.

در واقعیت کنونی، پس از نسل کشی در غزه، این حس رو به رشد در میان یهودیان اسرائیلی وجود دارد که دیگر هیچ محدودیتی برای کارهایی که آنها می توانند انجام دهند وجود ندارد، و دولت را وادار می کند تا عملا بدون هیچ محدودیتی در قبال شهروندان فلسطینی عمل کند.

اگر جامعه اسرائیل مسیر خود را تغییر ندهد، تظاهر به دموکراسی آن به زودی دیگر عملی نخواهد شد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.