از ناگالند تا راهی برای اسکار: فیلم هندی دنیایی را که کمتر دیده شده را به سینمای جهانی می آورد

تماشا کنید: فیلم هندی دنیایی را که کمتر دیده می شود به سینمای جهانی می آورد

چیزی به طرز خوشایندی در مورد انگ وجود دارد.

این فیلم از ناگالند، یک ایالت کوهستانی با کمتر از دو میلیون نفر در مرز شمال شرقی هند، می آید و در قونیاک، زبان قبیله ای برای اکثر هندی ها ناآشنا است و تماشاگران خارج از کشور اهمیتی ندارند. این اولین فیلم بلند کارگردان Theja Rio بود و بیشتر بازیگران آن برای اولین بار با دوربین روبرو شدند.

و با این حال، در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو این ماه، این فیلم آرام برنده جایزه پلتفرم، یک جایزه بزرگ هیئت داوران شد.

این جایزه برای قدردانی از فیلم هایی با صدای کارگردانی خاص در نظر گرفته شده است. هیئت داوران «چشم‌انداز طراوت‌بخش» ریو و پرتره فیلم از دنیایی که به ندرت در پرده‌های بین‌المللی با آن مواجه می‌شود، تمجید کردند.

این برد همچنین مسیری غیرعادی به آنگ را به سمت جوایز اسکار 2027 می دهد. بر اساس قوانین جدید، برندگان جوایز تعیین‌شده در شش جشنواره بین‌المللی می‌توانند بدون اتکا به ارسال رسمی کشورشان، واجد شرایط بررسی در رده فیلم‌های بلند بین‌المللی باشند.

این باعث نمی شود که آنگ نامزد اسکار شود. اما یک فیلم به زبان کنیاک از یکی از کوچکترین ایالت های هند را در یک گفتگوی جهانی قرار می دهد که چنین داستان هایی تقریبا به طور کامل در آن وجود نداشته است.

ریو هنوز از آن کمی مبهوت به نظر می رسد. وقتی در دهلی صحبت می کنیم، تقریبا 72 ساعت پس از پیروزی، او به سختی لحظه ای برای نفس کشیدن داشته است - تورنتو، پروازها، مصاحبه ها، مصاحبه های بیشتر.

او می‌گوید: «فیلم‌های خوب زیادی در این رقابت وجود داشت، از جمله فیلم‌هایی از کارگردانان باتجربه‌تر. تهیه کنندگان او مطمئن بودند.

"آنها فکر می کردند ما برنده می شویم. من اینطور نبودم."

او همچنین کمتر از آن چیزی است که انگ می گوید. قبل از سینما، او می خواست رپر باشد - به قول خودش "بچه ای از کامپتون به جای بچه ای از ناگالند". سلایق او هنوز هم از Black Thought، خواننده رپ اصلی گروه هیپ هاپ آمریکایی The Roots تا فیلمساز مورد علاقه اش، کارگردان ایرانی عباس کیارستمی، متغیر است.

اما برای اولین ویژگی خود، او به خانه نزدیک شد.

داستان در اوایل دهه 1960 اتفاق می‌افتد، آنگ دنبال آنغبا، رئیس میراث سالخورده یک روستای کنیاک، و پسر جوانش می‌شود، در حالی که دنیای اطراف آنها تغییر می‌کند. قونیاک ها یکی از 17 قبیله اصلی ناگالند هستند که در ناحیه شرقی مون متمرکز شده اند، جایی که چنین رؤسایی به نام آنگ ها شناخته می شوند. حتی امروزه، برخی از مردان مسن خالکوبی‌هایی روی صورت خود دارند که مربوط به عمل تاریخی قونیاک‌ها در شکار سر است.

در این فیلم، عنقبا، رئیس وراثت سالخورده روستای کنیاک در ناگالند است

عنقبا و پسرش از آخرین کسانی هستند که در منطقه خود با گسترش مسیحیت به ایمان اجدادی پایبند هستند.

سپس یک مبلغ آمریکایی با بازی داگلاس هنشال بازیگر اسکاتلندی وارد می شود. پدر مقاومت می کند اما پسر اکنون کنجکاو است.

ریو می‌گوید ایده این فیلم چند سال پیش بود، زمانی که او برای پروژه دیگری از Mon بازدید می‌کرد. چیزی که او را شگفت زده کرد این بود که به نظر می رسید چقدر نسل های مختلف در کنار یکدیگر در آنجا زندگی می کنند.

او می گوید که در یک خانواده مجرد، پدربزرگ ممکن است یک شکارچی سابق سر باشد، صورتش هنوز خالکوبی شده باشد. دو نسل بعد، نوه او ممکن است در یک گروه راک گیتار بزند.

ریو می‌گوید: «به نظر می‌رسد روی ماشین زمان پریده‌اید. "گذشته و حال به نوعی در کنار هم زندگی می کنند."

سال نیز مهم است. ناگالند، که قبلا بخشی از ایالت آسام بود، در دسامبر 1963، در طی یک دوره تغییرات عمیق سیاسی و اجتماعی، به طور رسمی به یک ایالت هند تبدیل شد.

در آن زمان، مسیحیت برای چندین دهه در میان جوامع ناگا گسترش یافته بود و تغییراتی را فراتر از باورهای مذهبی در آداب و رسوم، مناسک و زندگی روزمره ایجاد کرد.

از سمت راست: تجا ریو با نانسی نیسا بسو، تهیه‌کننده فیلم، و بازیگران آنگلانگ کونیاک (که نقش رئیس دهکده، آنگبا) و سوبینو رنگما (بازیگر نقش پسر، آمائو) را بازی می‌کند، ژست می‌گیرد.

دکتر بی آمو کنیاک، محقق جامعه قونیاک، می گوید که تغییرات در این دوره تقریبا شبیه یک ناپدید شدن بود.

برخی از تمرینات از دست رفت. دیگران "در تکه تکه زنده ماندند" - در خاطرات بزرگان، در میراث خانوادگی. آنچه زمانی بخشی از زندگی روزمره بود به میراث تبدیل شد.

اما دکتر کونیاک می گوید فرهنگ به سادگی متوقف نشد. مردم بخش هایی از آن را به دنیای جدید مذهبی و اجتماعی بردند. سنت ها باقی ماندند، اما با تغییر شکل، معنایشان تغییر کرد.

این لحظه انتقال است که ریو می خواست آن را ثبت کند.

او می‌گوید: «50 یا 60 سال گذشته تغییرات خارق‌العاده‌ای را به همراه داشته است» و فاصله بین نسل‌ها را افزایش می‌دهد.

در آنگ، او این موضوع را از طریق رابطه بین پدر و پسری که «از صمیم قلب عاشق یکدیگر هستند و به یکدیگر بسیار عمیقا اهمیت می‌دهند» بررسی می‌کند، حتی زمانی که دنیای آنها شروع به از هم گسیختگی می‌کند.

سیدانت آدلاخا، منتقد، از ابهامی که فیلم به تصویر می کشد، تحت تأثیر قرار گرفت. او می‌گوید: «پیشرفت و سنت می‌توانند غیرخطی و حتی در هم تنیده باشند، نه اینکه نیروهای کاملا متضاد باشند».

انگ، رابطه بین پدر و پسر را با تغییرات بزرگتر نشان می دهد

این فیلم هنوز به مخاطبان بیشتری دست پیدا نکرده است، اما تریلر مختصر آن نگاهی اجمالی به نحوه ساخت ریو این جهان را ارائه می دهد. مه بر فراز تپه های سبز شیب دار آویزان است. چهره ها در میان جنگل ها و مسیرهای روستا حرکت می کنند. آتش و چراغ چراغ چهره ها را از تاریکی بیرون می کشد.

منظره زیبا است اما نه صرفا منظره - دنیای کوچکی که توسط آیین، خانواده و جغرافیا در کنار هم قرار گرفته است، در حالی که چیزی بزرگتر از لبه های آن به داخل می آید.

آدلاخا از کلوزآپ های آرام انگلونگ کونیاک، بازیگری که برای اولین بار نقش رئیس را بازی می کند، و «لطافتی» که ریو با آن «خشم فروکش» خود را به تصویر می کشد، اشاره می کند.

آنچه دوربین می دید تقریبا به همان اندازه اهمیت داشت که از کجا نگاه می کرد.

مردم قونیاک مدت‌هاست که از بیرون دیده می‌شوند.

دکتر کونیاک به کاشفان، مقامات استعماری، مبلغان و عکاسانی اشاره می‌کند که به چهره‌های خالکوبی‌شده، زیور آلات، سلاح‌ها و شکار سر کشیده شده‌اند، در حالی که زندگی پشت سر آنها اغلب از نظر دور می‌شود.

جنگل نقش اصلی را در داستان سرایی فیلم ایفا می کند

ریو از به ارث بردن آن تاریخ آگاه بود. او می‌گوید: «فیلم‌ها و مستندهای متعددی درباره ناگالند ساخته شده‌اند، اما این نوع فیلم‌ها به جای سوژه، نگاه کاوشگر را دنبال می‌کنند.»

با انگ، او می‌خواست آن نگاه را معکوس کند و از بینندگان می‌خواست که «به کفش‌های این شخصیت‌ها پا بگذارند».

تغییر ظریف اما پیامد است. قونیاک‌ها دیگر بقایای عجیب و غریب گذشته نیستند، بلکه مردمی زندگی می‌کنند که دکتر کونیاک آن را «عشق، غم، درگیری، ایمان، عدم اطمینان و تغییر نسل» توصیف می‌کند.

مشاوران کونیاک روی دیالوگ، طراحی لباس و تولید کار کردند و بیشتر بازیگران از اولین اجراکنندگان کونیاک بودند. جنگل نیز متعلق به مردمی است که از آن عبور می کنند. آدلاخا می‌گوید ریو با آن «نه فقط به‌عنوان یک محیط، بلکه به‌عنوان خانه‌ای با تاریخ» رفتار می‌کند، همان‌طور که یک فیلم‌ساز شهری ممکن است با بمبئی یا نیویورک رفتار کند.

ریو و فیلمبردار آدام پیت کیوویچ، Agh را بر روی فیلم 16 میلی متری، با استفاده از عکس ها و فیلم های مبلغان مذهبی و جوامع ناگا در دهه های 1950 و 60 فیلمبرداری کردند.

آنها می خواستند دانه بندی، بافت و فضای آن تصاویر آرشیوی را بازسازی کنند، در حالی که دیدگاه را از خارجی به موضوع تغییر دهند.

این یک انتخاب هیجان انگیز بود - و یک سردرد تدارکاتی.

برخلاف فیلم دیجیتال، فیلم در معرض دید را نمی‌توان به سادگی در صحنه فیلم‌برداری بازبینی کرد. هر چهار یا پنج روز، قوطی‌ها باید برای پردازش به بمبئی فرستاده می‌شد، در حالی که خدمه بدون اینکه بدانند دقیقا چه چیزی را گرفته‌اند، به تیراندازی ادامه می‌دادند.

در این فیلم داگلاس هنشال بازیگر سوتیش که نقش یک مبلغ مسیحی را بازی می کند نیز بازی می کند

در طول یک عکسبرداری شبانه با هنشال، یک جیپ قدیمی جنگ جهانی دوم قرار بود در قاب قرار گیرد. از طریق تمرینات کاملا رفتار کرد. اما زمانی که دوربین ها شروع به چرخش کردند، موتور از روشن شدن خودداری کرد. پس از تلاش های مکرر، خدمه موفق شدند تنها یک برداشت از جیپ را در حال ورود به قاب ضبط کنند.

آنگ ممکن است اولین فیلم ریو باشد، اما سفر آن آن را در یک نقشه گسترده از سینمای هند، به ویژه در شمال شرقی قرار می دهد.

آدلاخا به فیلمسازانی مانند ریما داس از آسام و دومینیک سانگما از مگالایا اشاره می‌کند که به گفته او، آثارشان نشان می‌دهد که "ایده سینمای هند چقدر پیچیده و چندوجهی است".

ریو فکر می کند که ناگالند هنوز در لبه آن صحنه باقی مانده است. همانطور که او می‌گوید، صنعت فیلم آن «در مرحله‌ای بسیار نوپا» است و مراکز فیلم‌سازی تأسیس‌شده هند از دسترسی کمی برخوردارند.

اما او امیدوار است بخشی از توجه اطراف آنگ با آن بازگردد.

او می‌گوید، «فیلمسازان بسیار با استعدادی هستند که داستان‌های بسیار زیبایی دارند که هنوز گفته نشده است».

با این حال، در حال حاضر، ریو مشتاقانه منتظر چیزی معمولی است - بازگشت به ناگالند.