نقد و بررسی «Unabomber»: جیکوب ترمبلی و راسل کرو در رندری ساده از روزهای کالج تد کاچینسکی

در حالی که نتفلیکس رایان مورفی را مشغول تحقیق (یا ساختن بی رویه) انگیزه قاتلی مانند جفری داهمر، برادران منندز و لیزی بوردن می کند، استریمر از کارگردان ژانوس متز دعوت می کند تا داستان تد کاچینسکی، اعجوبه ریاضی که تبدیل به فیلم قاتل منزوی شد – که به عنوان فیلم قاتل منزوی نیز شناخته می شود – را بازگو کند. اما Unabomber که توسط سام چالسن و نلسون گریوز نوشته شده است، یک بررسی جامع از تولد تا مرگ کاچینسکی نیست.

در عوض بر دوران کاچینسکی جوان در دانشگاه هاروارد تمرکز می‌کند، جایی که او در یک مطالعه روان‌شناختی بی‌رحمانه شرکت کرد که در چارچوب فیلم، ممکن است به شکل‌گیری جهان‌بینی آنارشیکی کمک کرده باشد که در نهایت منجر به اعمال بدنام او شد. داستان های مرتبط TV Felicia Pride on Capturing Innocence, Humanity in 'A Different World' دنباله و احترام به اصل: "We're Not Replacing It" TV Keira Knightley، Ben Whishaw دوباره به عنوان قاتلان قدیمی با دشمنان جدید در تریلر "Black Doves" فصل 2 متحد می شوند.

نگران نباشید که خود کاچینسکی گفته است که این مطالعه که توسط استاد روانشناسی و زمانی کارمند دولتی هنری موری انجام شده است، تأثیر زیادی بر زندگی او نداشته است. Unabomber فرض می‌کند که چنین شد، آزمایش بی‌رحمانه موری (و بعدا محکوم‌شده) در شکستن اصول فلسفی آزمودنی‌ها، خشم را برانگیخت - در دانشگاه، در فناوری، در دانشگاه‌ها - چنان شدید که کاچینسکی بعدا تصمیم گرفت انتقام خود را انجام دهد.

شاید این استدلال به تنهایی به اندازه کافی قانع کننده نباشد، فیلم بر اساس طرح داستانی دهه 1990 است که روزهای منتهی به دستگیری کاچینسکی در مونتانا را پوشش می دهد. Unabomber The Bottom Line طرحی ضعیف از یک قاتل در جوانی. تاریخ اکران: جمعه، 25 سپتامبر بازیگران: راسل کرو، جیکوب ترمبلی، شایلین وودلی، آنابل والیس، گاس هالپر کارگردان: یانوس متز فیلمنامه نویسان: سام چالسن، نلسون گریوز با رتبه R، 1 ساعت و 37 دقیقه

هر دو روایت مربوط به افرادی است که در روان کاچینسکی کنجکاوی می کنند و فقط سؤالات بیشتری پیدا می کنند. در دهه 1950، در تالارهای مقدس و چوبی لاکی هاروارد، پسر نابغه ای زیرک را تماشا می کنیم - کاسیزنسکی وقتی کالج را شروع کرد تمام 16 سال داشت - در حالی که عقل، کنجکاوی و ساده لوحی او علیه او سلاح می گیرد و رادیکال ترین باورهایش را به ایدئولوژی تبدیل می کند. در بخش دهه 1990، ما افراد غیر روحانی نسبی را مشاهده می‌کنیم که سعی می‌کنند سرنخ‌های خاصی را از مانیفست کاچینسکی کشف کنند، نشانه‌هایی که ممکن است چیز مهمی را نشان دهند.

این تحلیل‌های دوقلو هم ساده و هم روشن‌کننده هستند. تحقیقات به قدری داغ است که یک مامور اف بی آی انبوهی از اسناد را روی میز او می گذارد و به آنها می گوید: "با من صحبت کن." بخش دهه 1950 فیلم حداقل می‌تواند حس بد خلقی اواسط قرن را به ذهن متبادر کند، در حالی که دانشگاهیان با سازمان‌های دولتی تبانی کردند تا کشور را در برابر تهدید تصور شده شوروی تقویت کنند.

(در بهترین حالت، این فیلم داستان منشأ رابرت دنیرو را به یاد می آورد که به ناعادلانه توهین شده از سیا به نام چوپان خوب است، که داستان پس از جنگ خود را در چهارگوشه پربرگ ییل آغاز می کند.)

و با این حال، نتیجه‌گیری نهایی آن نیمه از فیلم به همان اندازه غیرقابل اقناع است که چهل سال بعد اتفاق می‌افتد. این تا حد زیادی مدیون نوشته های نشاسته ای و اغلب کلیشه ای است. اما متأسفانه باید بخشی از تقصیر را به گردن بازیگر نقش کاچینسکی، یعقوب ترمبلی انداخت، که مدت ها پیش از محدوده اتاق فرار کرد و اکنون در 19 سالگی خود را در این آشفتگی تاریک یافته است.

ویژگی های پسرانه تمیز او در واقع شبیه کاچینسکی در آن سن است، اما ترمبلی در غیر این صورت در برانگیختن طوفان های فرار ذهن کاچینسکی مشکل دارد. ترمبلی با صدای ترک خورده و چشمانش در حالت هشدار گشاد شده است، به طور موثری با جوانی کاچینسکی ارتباط برقرار می کند، اما همه اینها به جای اینکه به عنوان آغاز یک تهدید واقعی ثبت شود، به عنوان یک تهدید واقعی، بداخلاق و بی احساس است. ترمبلی برای دیگر فیلم اخیرش درباره افراط گرایی، سال 2025، «Sovereign» مناسب تر بود، که در آن بی گناهی او هدف تلخ تری را دنبال می کرد.

در نقش موری، راسل کرو با اجرای جذابیت‌های نامطلوب که انگیزه‌های شوم را پنهان می‌کند، غبارها و تلفن‌های استاد ذهن زیبای خود را پاک کرده است. ما بر این باوریم که موری به نوعی به کازسینسکی اهمیت می دهد - یا حداقل تحت تاثیر مهارت دانش آموز قرار گرفته است - اما نه به اندازه ای که بتواند جلوی کار غارتگرانه اش را بگیرد.

پرتره فراتر از آن خیلی دقیق نیست. بخشی از مشکل ممکن است این باشد که برای بخش عمده آزمایش، موری خارج از اتاق است. کاچینسکی در عوض با یکی از دانش‌آموزان، پسری بزرگ‌تر مغرور که توسط گاس هالپر قابل اعتماد بازی می‌شود، می‌جنگد، که به‌عنوان یک هیولای دانشگاهی دیگر در فیلم هیجان‌انگیز و هیجان‌انگیز «بز» در سال 2016 کار بزرگی انجام داد. اگر به ترمبلی و کرو فرصت بیشتری داده می شد تا پا به پا شوند، ممکن بود چیزی در تصویر شعله ور شود.

درعوض، Unabomber از طریق حرکاتش رد می‌شود و بین سرگیجه مدرسه و یک تعقیب عمومی خسته‌کننده اف‌بی‌آی جابه‌جا می‌شود. در قسمت دوم، شایلین وودلی تمام تلاش خود را می کند تا به شخصیت عامل سرکش خود، جوآن، بافتی بدهد، اما او چیز کمی برای کار کردن دارد.

شاید با آگاهی از آن، فیلمسازان در پایان فیلم به جوآن دکمه ای مختصر و انسانی می دهند، لحظه ای از خلوت که در آن او گریه ای تهاجمی دارد و تمام آنچه را که به تازگی تجربه کرده است پردازش می کند. این صحنه ممکن است متفکرانه به نظر برسد اگر این صحنه‌ای آشکار از ثانیه‌های پایانی Zero Dark Thirty نبود، که در آن یک محقق سرسخت که در نهایت طعمه‌اش را گرفت، اشک‌های تسکین و خستگی می‌ریزد و چیزی غیرقابل وصف‌تر. برای بار دوم، و در پایان چیزی بسیار بی مزه، ضربه مشابهی را انجام نمی دهد.

با تماشای Unabomber، انسان آرزوی نسخه‌ای هوشمندانه‌تر، پیچیده‌تر، و کاوشگرتر از همین بازی دوگانه را دارد. یک فیلم بهتر در مورد آنچه که تد کاچینسکی را رادیکال می‌کرد و همچنین نحوه دستگیری او را مشخص می‌کرد، می‌تواند حیرت‌انگیز و آشکارکننده باشد و ایده عمومی کاچینسکی را به عنوان یک دیوانه مرتد پیچیده کند. اما این فیلم فقط ابتدایی‌ترین و بدیهی‌ترین نسخه آن را ارائه می‌کند - تا آنجا که ممکن است، گاهی سعی کنید ما را در اعماق تاریک روان‌شناختی غوطه‌ور کنید.

در پایان، تمام نشانه‌های یک مقاله پایانی را دارد که توسط دانش‌آموزی نوشته شده است که تمام تاریخ‌ها را درست نوشته است، اما نتوانسته است معنای واقعی پشت هیچ یک از تاریخ را بیابد.