از کرم های شنی تا 007: جو واکر در «تلماسه: قسمت سوم»، ویلنوو، مک کوئین و باند

جو واکر بیشتر دوران حرفه ای خود را صرف یافتن ریتم فیلم هایی کرده است که در برابر طبقه بندی آسان مقاومت می کنند. تدوینگر بریتانیایی که کار خود را به‌عنوان تدوینگر صدا در بی‌بی‌سی آغاز کرد و به‌عنوان آهنگساز کلاسیک آموزش دید، تبدیل به همکار دو فیلمساز بسیار متفاوت شده است: استیو مک‌کوئین، که با او فیلم‌های «گرسنگی»، «شرم» و «12 سال بردگی» را تدوین کرد، و دیگری دنیس ویلنوو، که فیلم‌های بلندپروازانه‌اش به شکل‌گیری جهان کمک کرده است. فیلم های Runner 2049 and the Dune.

واکر که برای کارش در 12 سال بردگی و ورود نامزد اسکار شد، سرانجام در سال 2022 برای فیلم Dune برنده جایزه اسکار بهترین دستاورد در تدوین فیلم شد. داستان‌های مرتبط فیلم‌های «یک ساعت شیرین»: یک جعل الویس پیر. یک راهب. دو برادر ایرلندی بیگانه که با تروما روبرو هستند. فیلم‌هایی که چگونه «جوهر قرمز» یک فیلم هیجان‌انگیز اتاق خبر خون‌آشام دهه 1940 را بیرون آورد

در یک گفتگوی گسترده با هالیوود ریپورتر در جشنواره فیلم ToruńCamerimage، جایی که جایزه سردبیر امسال را دریافت کرد، واکر درباره تکمیل Dune: Part Three، همکاری‌هایش با ویلنوو و مک‌کوئین و کنسرت بعدی‌اش صحبت کرد: ویرایش جیمز باند آینده ویلنوو. برای یک ویراستار بریتانیایی، همانطور که می‌توانید تصور کنید، باند در فهرست سطل من بسیار بالاست.»

شما اکنون کار روی Dune: Part Three را تمام کرده اید. چند وقت پیش پیچیدی؟

حدود دو سه هفته پیش تموم کردم. دستیار من هنوز بچه را در آغوش می‌گیرد، به اصطلاح، از نظر بررسی تمام پرینت‌های 70 میلی‌متری، تلاش می‌کند درجه بندی مطابقت داشته باشد و مطمئن شود که هر چشم آبی آبی به نظر می‌رسد. اما همه چیزهایی را که نیاز دارم امضا کرده ام: فرمت های اصلی، 2.20 [70 میلی متر]، 1.90 [IMAX دیجیتال]، 1.43 [IMAX فول فریم 70 میلی متر]، D-vision [Dolby Vision]، میکس IMAX و ترکیب Atmos. تعداد نسخه هایی که باید انجام دهید دیوانه کننده می شود.

ما کار را در تابستان به پایان رساندیم، و سپس دو یا سه ماه دیگر دوبله، نوشتن موسیقی و تکمیل جلوه های بصری وجود دارد. این بخش بزرگی از فرآیند است.

آیا دنیس ویلنوو IMAX را نسخه قطعی فیلم می داند؟

این برای تجربه IMAX طراحی شده است، اما باید با فرمت های دیگر سازگار باشد. هر دو باید کار کنند. آنها در حال بررسی هر دو قاب در مجموعه و مسترینگ در هر دو نسبت تصویر هستند. واقعیت این است که من فکر می کنم تنها 41 صفحه نمایش وجود دارد که مردم می توانند همه چیز را [در IMAX] ببینند. اما میزان تلاشی که برای این کار انجام می شود با تلاشی که برای نسخه 2.20 انجام می شود که اکثر مردم آن را خواهند دید تفاوتی ندارد.

آیا رویکرد شما به فیلم Dune: Part Three تفاوت قابل توجهی با دو فیلم اول داشت؟

این یکی فرق داره فکر می کنم مردم را شگفت زده خواهد کرد. این زاده داستانی است که تقریبا دو دهه بعد از جایی که در قسمت دوم آن را متوقف کردیم، روایت می‌شود. من فکر می کنم یک ظاهر جدید و یک سرعت جدید وجود دارد. در واقع، به نوعی برای سرعت بیشتر برش عکس گرفته شده است. بخش اول اکنون بسیار قابل تأمل است، و این رویکرد با این داستان مطابقت نداشت.

مقیاس نیز متفاوت است. ما فکر می کنم در فیلم دوم یک فیلمبرداری کرم 44 روزه داشتیم و در این فیلم تقریبا 100 روز کرم. نمی‌توانم دقیقا به شما بگویم، اما بزرگ‌تر شده است. مقدار زیادی کرم وجود دارد.

با توجه به اینکه چه مقدار از جهان Dune به صورت دیجیتالی ایجاد شده است، چه مقدار از آنچه می بینیم واقعا ساخته و فیلمبرداری شده است؟

این بچه ها سعی می کنند همه چیز را انجام دهند، مگر اینکه کرم قطار زنده داشته باشند. شگفت انگیز است. اگر فیلم را بدون جلوه های بصری می دیدید، لزوما لذت یا درک شما از داستان را مختل نمی کرد. اینطور نیست که مجموعه های قلعه ای وجود داشته باشد که فقط به صورت دیجیتالی تصور شود. آنها در مقیاس ساخته شده اند. Patrice Vermette، طراح تولید، در حال ساخت این مجموعه قلعه های عظیم است.

با این کرم، همیشه قسمت قابل توجهی از آن وجود دارد که روی گیمبال از آن فیلم می گیرند، و بعدا آن را پر می کنند. اما باد و افکت و افکت صوتی دارند. اساسا، بسیاری از بازیگران چیزهای زیادی به آنها توجه می کنند.

مخصوصا On Dune: Part Two، در پایان روز از پنجره به بیرون نگاه می‌کردم و می‌دیدم که همه این آدم‌های بی‌پرده می‌رفتند، فقط پوشیده از گند. با خودم فکر می کنم، قطعا مسیر شغلی درستی را در پیش گرفتم. می دانید، تهویه مطبوع. دوست داشتنی شاید لاته من کمی سرد شده باشد.

اشاره کردید که فیلم جدید سرعت بیشتری دارد. با توجه به تمایل دنیس به فیلمسازی متفکرانه‌تر، حتی در فیلم‌های اکشن در مقیاس بزرگ، جالب است. این در شرایط ویرایش به چه معناست؟

سرعت صحبت کردن در مورد آن خنده دار است، اینطور نیست؟ سرعت سطح وجود دارد، و سپس سرعت زیرپوستی بسیار بیشتری وجود دارد: صفحات تکتونیکی طولانی که در یک داستان حرکت می کنند.

همه آن‌ها جهان‌های فشرده‌ای هستند، اما این یکی به ویژه داستانی واقعا حماسی دارد، شاید در بازه زمانی کوتاه‌تری نسبت به بقیه. کتاب متفاوتی است

همچنین جالب است که این جشنواره [ Camerimage ] کمی روی هوش مصنوعی تمرکز دارد، زیرا به نوعی کتاب فرانک هربرت همه چیز در مورد آن است. برای کسانی که اهل علم تپه های شنی هستند، تمام دنیا بر پایه جهانی بدون کامپیوتر استوار است.

این ایده وجود دارد که هزاران سال قبل از وقایع کتاب، یک جهاد، جهاد باتلر، یک جهاد ضد هوش مصنوعی وجود داشته است. آنچه جالب است این است که ماشین‌ها ما را می‌کشند، بلکه ماشین‌هایی که استقلال و توانایی ما برای پیش‌بینی را از بین می‌برند، مهم نیست. این همان چیزی است که ظاهرا انقلاب در مورد آن بود.

در Dune، آن‌ها Mentats دارند، افرادی که مغزشان مانند رایانه عمل می‌کند و قادر به انجام محاسبات ریاضی خارق‌العاده و پیش‌بینی، به‌ویژه در زمینه نظامی است. و پل آتریدس (Timothée Chalamet) خود محصول یک برنامه پرورشی است که برای ایجاد کسی که بتواند آینده را پیش بینی کند طراحی شده است.

به نوعی، این یک داستان بسیار مرتبط برای چیزی است که نزدیک به 60 سال قدمت دارد. [رمان هربرت در سال 1965 منتشر شد]. من همیشه این موضوع را بسیار سرگرم کننده می دانم که این بخش مهمی از آنچه فرانک هربرت در مورد آن صحبت می کرد است.

اکنون در چندین فیلم با دنیس کار کرده اید. رابطه کاری خود را چگونه توصیف می کنید؟

من همیشه متوجه می‌شوم که وجوه مشترک بین کارگردان‌ها بیشتر از تفاوت‌هاست. من عمدتا با استیو مک‌کوئین و دنیس کار کرده‌ام و می‌توانم بگویم رویکرد آنها بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا فکر می‌کنید وجود دارد. درک آنها از انسانها چیز اساسی است.

دنیس برنامه ریزی زیادی انجام می دهد، به ویژه در مورد این فیلم های بزرگ، که در آن روند بسیار پیچیده شده است. تقریبا همیشه با فیلمنامه شروع می شود، اما استوری بورد نیز وجود دارد. او با یک هنرمند خارق العاده استوری برد در تورنتو به نام سام هودکی کار می کند. آنها همه چیز را ترسیم می کنند و سپس فیلمنامه را بر اساس آنچه کشف کرده اند اصلاح می کنند. آنها در حال آزمایش مواد هستند، و ایده هایی ظاهر می شوند که آنها را در خود جای می دهند. دو تا از باشکوه ترین تابلوهای راهنما برای من کتاب هنری است که از پاتریس گرفته ام و استوری بوردها.

اما کاری که دنیس با این همه آمادگی انجام می دهد این است که سر صحنه فیلمبرداری می رود و آن را پاره می کند. اگر چیزی از طبیعت بهتر است، پس بهتر است. شما نمی توانید کاملا پیش بینی کنید که یک کارگردان فیلمبرداری و یک بازیگر چگونه عکس خود را پیدا می کنند و این ممکن است پوشش را کاملا تغییر دهد. هیچ چیز قطع نمی شود. این همه بسیار خمیده و انعطاف پذیر است.

آیا سوابق شما در موسیقی روی روش شما به تدوین تأثیر می گذارد؟

کاملا. من سابقه آهنگسازی را دارم. این چیزی است که من مطالعه کردم و مدت زیادی ویرایشگر صدا بودم. بنابراین راه من برای برش چیزها اغلب از طریق صدا است. من با صدا هدایت می شوم

من بیشتر به ویرایشگرهایی حسادت می‌کنم که می‌توانند صدا را به اطراف بکوبند و به نحوی چیزهایی را که وارد و بیرون می‌شوند نادیده بگیرند. من همه چیز را صاف می کنم، اما همچنین شروع به بررسی چیزهایی برای بخش صدا خواهم کرد که نمی توانید فقط یک قفسه را انتخاب کنید. هیچ صدایی برای اورنی کوپتر [هلیکوپترهای حشره مانند در Dune] وجود ندارد که بتوانید به سادگی از آن استفاده کنید. در Blade Runner، با Pilotfish [پهپاد recon] ما زودتر شروع به توسعه صداها کردیم به طوری که من همیشه یک رشته برای کار با آن داشتم.

چیز غیرعادی دیگری که با استیو مک کوئین و دنیس به اشتراک می گذارم این است که تا دیروقت سعی می کنیم از موسیقی دوری کنیم. ایده این است که به داستان بهترین فرصت برای کار داده شود و شاید جلوه‌های صوتی و طراحی صدا در فیلم فضاسازی شود. فقط در مراحل پایانی شروع به استفاده از موسیقی می کنیم. سپس شما اغلب برش را تغییر می دهید تا با آن سازگار شود.

به نظر می‌رسد طراحی صدا بخشی جدایی‌ناپذیر از فیلم‌های دنیس است.

فکر می کنم این یکی از دلایلی است که باعث می شود ما خیلی خوب با هم کنار بیاییم. او واقعا صدا را دوست دارد. یکی از خوش شانس ترین چیزهای کار با دنیس این است که ما با هم بزرگ شده ایم. سیکاریو تنها چند ده عکس جلوه‌های بصری داشت، شاید برخی وسایل نقلیه به یک عکس اضافه شده‌اند یا چند اصلاح جزئی، هیچ چیز مهمی نبود. سپس Arrival همه چیز را کمی افزایش داد. من فکر می کنم 700 شات جلوه های بصری وجود داشت.

واقعا اینجاست که صدا می‌تواند به شما کمک کند، زیرا برای طولانی‌ترین زمان با بازیگرانی روبرو هستید که در مقابل کسی بازی می‌کنند که توپ تنیس را روی میله نگه می‌دارد. توسعه صدای هپت پادها [گونه‌های بیگانه در Arrival] خیلی زودتر از جلوه‌های بصری اتفاق افتاد و بر ظاهر جلوه‌های بصری، نحوه تنفس و حرکت آن‌ها تأثیر گذاشت.

ما با بسیاری از افراد مشابه کار می کنیم. دیو وایتهد یک طراح صدا است که در صداهای بیگانه تخصص دارد. این جایگاه اوست و او همه کارها را انجام داده است. او این موارد را در گفتگو با ما توسعه می دهد.

برای طولانی ترین زمان، موسیقی یک فیلم اغلب برای ما جلوه های صوتی است. دنیس عاشق حسی است که قبلا آن را FDR می نامیدیم، واقع گرایی مستند جعلی. جلوه های صوتی باید خیلی پایه باشند. اگر قدمی بگذارم، اغلب مسیرهای وحشی هستند که در طول سال‌ها از افراد واقعی که روی تخته‌های واقعی راه می‌رفتند یا در محیط‌های واقعی از پله‌های سنگی بالا می‌رفتند، نگه داشته‌ام. این در مورد زمین کردن فیلم است. این فیلم‌ها حس قوی بودن امکان‌پذیر بودن نوری و شنیداری را نیز دارند.

این رویکرد به صدا جنبه فیزیکی دارد که بازتولید با هوش مصنوعی را دشوار می کند؟

یکی از چیزهایی که ما در مورد کار با ریچارد کینگ، که طراح صدای ما در Dune: Part Two و Part Three است، دوست داریم، این است که چیزهای او گاهی بسیار خام هستند. همیشه لحظه‌ای وجود دارد که صدای بوق یا کلاکسون به گوش می‌رسد. واقعا کثیف است تقریبا احساس می کنید که می توانید صدا را بو کنید. من عاشق کار با آن بچه ها هستم.

ما از زمان Blade Runner با همان میکسرهای صدا کار کرده ایم. قبل از آن، Sylvain، که طراح صدای ما در Arrival بود، کاملا اختصاص داده شده بود. دنیس به شوخی می گفت که اگر سیلوین بیش از حد می نوشید و میل به پرفشاری داشت، ابتدا وسایل ضبط صدا را بیرون می آورد.

او فقط برای ضبط یک باد خاص سفر می کرد. این ایده در Arrival وجود داشت که باد در زیر سفینه فضایی مختل می شود و این صدای باورنکردنی وجود دارد. اگر دوباره به آن گوش دهید، انگار باد قطع شده است. خیلی عجیبه اما در واقع یک باد واقعی سنت لوران است که او برای ضبط آن 600 مایل سفر کرده است.

شما ابتدا با استیو مک کوئین در فیلم گرسنگی کار کردید که اعتصاب غذای ۱۹۸۱ IRA در زندان ماز ایرلند شمالی و هفته های آخر بابی سندز [با بازی مایکل فاسبندر] را به نمایش می گذارد. فیلم دو نیمه کاملا متمایز دارد، هم در تدوین و هم در رویکرد بصری. تیراندازی هم همینطور بود؟

بله ما سه هفته فیلمبرداری کردیم و سپس مایکل فاسبندر مجبور شد وزن زیادی را کم کند. بنابراین شلیک و برش متوقف شد. در طول کریسمس پنج هفته یا بیشتر استراحت کرد و او به ساحل ونیز رفت و چندین ماه با دو کشمش در روز زندگی کرد. بعد برگشتیم و قسمت آخر را گرفتیم. فقط یک هفته بود. اما این یک استراحت بسیار مفید بود، زیرا چیزهایی وجود داشت که آنها برای شلیک برنامه ریزی کرده بودند که ما احساس کردیم دیگر به آنها نیاز نداریم. می‌توانستیم فیلمنامه را کمی کوتاه کنیم و روی چیزی که احساس می‌کردیم متفاوت نیاز داریم تمرکز کنیم. بنابراین به قول شما در دو نیمه تبدیل به یک فیلم می شود.

شما و مک کوئین چندین فیلم با هم ساختید. چه چیزی در مورد Hunger بود که باعث شد اولین همکاری به نتیجه برسد؟

شاید عجیب به نظر برسد، اما گرسنگی اولین فیلمی بود که در جایی که خودم را در آن دیدم، ساختم، جایی که این ارتباط را داشتم. چیزی که من همیشه در مورد استیو و آن فیلم دوست داشتم، و ممکن است یکی از شرم و 12 سال بردگی نیز بحث کند، این است که همه آنها داستان هایی بودند که باید گفته می شد، و در واقع همه آنها باید توسط او گفته می شد.

وقتی برای اولین بار استیو را ملاقات کردم، او را می شناختم زیرا او جایزه ترنر [به عنوان یک هنرمند تجسمی] را برده بود، اما اینطور نبود که بتوانم دسته ای از فیلم های استیو مک کوئین را از قفسه پرفروش بردارم و قبل از مصاحبه آن را جمع کنم. تنها چیزی که داشتم فیلمنامه و ملاقات با او بود.

وقتی همدیگر را دیدیم، کمی در مورد سیاست صحبت کردیم. مادرم برای وینستون چرچیل کار کرده بود. او در طول جنگ، از 1939 تا 1945، منشی او بود. مدتی در مورد آن صحبت کردیم، اما من در مورد تجربه خود از اعتصاب غذا نیز صحبت کردم. زمانی که آنها اتفاق می افتاد من نوجوان بودم و در یک خانواده کاتولیک غرب لندن بزرگ شدم که کمی راست گرا و در رای دادن محافظه کار بودند. از نظر آنها، اعتصاب غذای نفرت انگیز بود، به ویژه به این دلیل که خودکشی امری بسیار ممنوع بود.

یکی دو کتاب بود که می توانستم بخوانم، کمی پوشش مستند پانوراما، و یک قطعه فیلم کوتاه 16 میلی متری که این بچه ها را در پتوهایشان نشان می داد. وقتی استیو را ملاقات کردم، احساس کردم، خدایا، ما باید یک نمای 360 درجه از این را ببینیم. با احساس فوری فرود آمد. این یک داستان مهم برای گفتن بود و فرصتی برای دیدن چیزی از هر منظر.

استیو آن را کاملا قرار داد. شما نمی خواهید آنجا باشید، هر طرفی که بودید.

مکالمه 17 دقیقه ای فیلم بین بابی سندز و کشیش یکی از چشمگیرترین سکانس های آن است. چگونه به ویرایش چنین صحنه گسترده ای نزدیک شدید؟

به خصوص به یاد دارم که آن ضربه 17 دقیقه ای را نگه داشتم. احتمالا طولانی‌تر می‌شد، اما یک فیلم 20 دقیقه‌ای بود. آنها قصد داشتند قسمت اول آن را فیلمبرداری کنند و سپس دویدند تا فیلم از دروازه خارج شد. آنها دو کلوزآپ و چند پوشش دیگر انجام دادند. به یاد دارم که یک شات چرخشی وجود داشت، فکر می کنم. اما فوق العاده جسورانه بود.

با تماشاگرانی که آن را تماشا می‌کنند، متوجه شده‌ام که لحظه‌ای است که متوجه می‌شوند آن را قطع نمی‌کند. شما فقط در حال تماشای این مسابقه تنیس بین این دو بازیکن هستید. کمی جدایی و مشارکت مجدد وجود دارد. اتفاقی که در مقابل آن صحنه می افتد بسیار شگفت انگیز است.

استیو مک کوئین از رویکردی مشابه در 12 Years a Slave استفاده می کند، به ویژه در آغاز و سکانس لینچ. آن نماهای طولانی مخاطب را مجبور می کند با رنج فیزیکی شخصیت ها روبرو شود.

این یک خشم است، اینطور نیست؟ این احساس وجود دارد که هر چه بیشتر ادامه پیدا کند، بیشتر می خواهید بایستید و سعی کنید آن را متوقف کنید. در صندلی خود احساس ناتوانی می کنید. صحنه بسیار تاثیرگذاری است

نمایش های آزمایشی آن فیلم را به یاد دارم. این تکان دهنده است که مردم در وسط آن فریاد می زنند. گاهی اوقات می توان گفت مردم بسیار تحت تأثیر فیلم قرار گرفته اند.

در مرحله بعد با دنیس روی جیمز باند کار می کنید…

آیا می توانید وزن روی او را تصور کنید؟ من دنیس را به خاطر داشتن شجاعت برای بازی در یک فیلم کلاسیک علمی-تخیلی دوست دارم، فیلمی که در نوجوانی آن را دوست داشت. اما بعد وارد چیزی مثل باند می شوید که صادقانه به همه تعلق دارد. مطمئنم هر جا که او برود، هرکسی ایده خودش را دارد که باند باید چه کسی باشد یا چه کسی باید نقش او را بازی کند.

من سعی می کنم دیدگاه های خودم، پیش فرض های خودم را کنار بگذارم. من می خواهم بدانم دنیس باند چگونه خواهد بود. بدیهی است که حدس و گمان های زیادی در مورد انتخاب بازیگران و غیره وجود دارد، اما در حال حاضر این موضوع مانند کنفرانس پاپ است. تنها چیزی که می بینیم دود خاکستری بیرون ساختمان است.

آیا می دانید رویکرد او از نظر سبکی چگونه خواهد بود؟

اصلا هیچ. من خیلی کم در مورد آن می دانم. من آنجا چیزی برای شما ندارم. من نمی دانم چه کسی قرار است مدیر فیلمبرداری یا آهنگساز شود. با باند، فکر می‌کنم خوب است که چیزی را فرض نکنیم.

تنها چیزی که می دانم این است که می خواهم آن را ویرایش کنم. و برای یک ویراستار بریتانیایی، همانطور که می‌توانید تصور کنید، انجام جیمز باند در فهرست سطل من بسیار بالاست. من فقط می توانم اولین روزی را تصور کنم که می توانم تم Bond را قطع کنم. نمی توانم صبر کنم.