استیو مک کوئین، هنرمند: «ما در عصری زندگی می‌کنیم که ترس بر آن حاکم است. من به عشق علاقه مندم

در آستانه افتتاح نمایشگاه خود در موزه گوگنهایم بیلبائو در 8 اکتبر، استیو مک کوئین با راهنمایان موزه ملاقات کرد که آثار او را به بازدیدکنندگان و گروه های مدرسه معرفی می کنند تا بتوانند از نزدیک مقاصد او را درک کنند. این پروژه که 66 76 26 نام دارد و تا 21 فوریه 2027 قابل مشاهده است، یک چیدمان صوتی است که دو نفر از صداهای بزرگ قرن بیستم را گرد هم می آورد: نینا سیمون و دیوید بووی.

این دو بدون تمام سازهای، Wild Is the Wind a cappella را می خوانند، آهنگی که در اصل برای فیلم Wild Is the Wind در سال 1957 ساخته شده بود که بیش از سه دهه مک کوئین را همراهی می کرد. در اتاقی تاریک و برهنه، که فقط با نورهای کم نور روشن می شود، نینا سیمون با صدای نافذ خود شروع به خواندن می کند و دیوید بووی با تکرار همان خط دنبال می کند و نوعی دیالوگ ایجاد می کند که در آن صدای آنها به تدریج در هم می آمیزد. وقتی این حلقه تقریبا 11 دقیقه ای به پایان می رسد، هنرمند 57 ساله راهنماها را دور خود جمع می کند و سؤالات و نظرات آنها را دعوت می کند.

او از فاصله، هوا، ریتم و سکوت می گوید. درباره مدیتیشن او با اشاره به کیفیت مجسمه‌سازی که صدا در فضا پیدا می‌کند، تاکید می‌کند: «این یک اثر نامرئی است، اما وجود دارد». "احساس مرثیه ای برای عشق است: اشتیاق وجود دارد." اندکی بعد، هنرمند و فیلمساز بریتانیایی، تنها کسی که تا به حال برنده جایزه ترنر، معتبرترین جایزه هنر معاصر بریتانیا، و جایزه اسکار شده است، در یک اتاق بایگانی در موزه بیلبائو می نشیند تا در مورد این قطعه و مجموعه گسترده تر آثارش بحث کند.

فعالیت حرفه‌ای او شامل نصب‌های ویدیویی و آثار متحرک و همچنین فیلم‌های بلندی مانند شرم (2011) و تحسین‌شده 12 سال بردگی (2013) است که برنده سه جایزه اسکار شد. او می گوید: «در حال حاضر روی چند فیلم و چند اثر هنری کار می کنم. "من کار می کنم. من همیشه کار می کنم." مک کوئین سر تا پا سیاه پوشیده است، در این روز بارانی با کلاه بیسبال پوشیده شده است و عینک هایی با فریم شفاف به چشم می زند. هنوز صبح زود است و او یک قهوه می خواهد. او کسی نیست که احساسات خود را پنهان کند، و وقتی یک سوال او را به اشتباه می اندازد، بیان او آن را روشن می کند.

او توضیح می دهد: «ایده این است که ضبط 1966 نینا و ضبط 1976 بووی را برداریم و آنها را به امروز یعنی سال 2026 برسانیم. "این یک کار بسیار احساسی است، زیرا هر دو در مورد عشق می خوانند. اما یک غم در نحوه برقراری ارتباط آنها وجود دارد." از میان بسیاری از تفسیرهای ممکن از این قطعه، مک کوئین توجه را به سمت آن سوق می دهد.

دو ستاره پاپ که به نمادهای نسلی تبدیل شدند، «تقریبا مافوق بشر»، صدای خود را بلند کردند تا درباره میل و آسیب‌پذیری بخوانند، و بر این ایده تأکید کردند که «عشق به معنای احتمال آسیب‌دیدگی است». این وزن عاطفی با سال هایی که ضبط های نوازندگان را از زمان حال جدا می کند، افزایش می یابد. او می‌گوید: «ما در محیطی زندگی می‌کنیم که مردم در مورد هوش مصنوعی صحبت می‌کنند، زمانی که درباره ترس بحث می‌شود – زیرا در حال حاضر با ظهور فاشیسم در غرب، ترس زیادی وجود دارد – و آنچه جالب است ایده عشق است.

"من قصد ندارم رمانتیک یا کیچ به نظر بیایم، اما در پایان روز، این موضوع اساسی می شود. این تنها چیزی است که ارزش زندگی و مردن را دارد." دهه 1960، زمانی که نینا سیمون نسخه خود از Wild Is the Wind را ضبط کرد، با تحولات اجتماعی نیز همراه بود که در ایالات متحده از طریق جنبش حقوق مدنی پخش شد. نژادپرستی، استعمار، اعتراض و مقاومت برخی از دغدغه‌های اصلی مک‌کوئین هستند که در فیلم‌هایی مانند آخرین فیلم بلندش، بلیتز (2024)، و مجموعه تبر کوچک (2020)، درباره مهاجرت کارائیب در لندن، و همچنین در 66 76 26 منعکس شده‌اند.

این چیدمان همچنین «سیالیت» دو خواننده را تداعی می‌کند که به گفته او، «وقتی زنانه بودند، فوق‌العاده زنانه بودند و وقتی مردانه بودند، فوق‌العاده مردانه بودند». تفاسیر دیگری از کار ممکن است در رابطه با پروژه های قبلی مک کوئین ترسیم شود، اگرچه او کاملا با برخی از تشابهات پیشنهادی به او موافق نیست.

برای مثال، در مستند سال 2023 خود به نام شهر اشغالی، او تصاویر معاصر از خیابان‌ها و ساختمان‌های آمستردام را با روایتی از اتفاقاتی که در همان مکان‌ها در زمان اشغال نازی‌ها رخ داده است، کنار هم قرار داد – برخوردی که می‌تواند شباهت‌هایی را با تضاد بین صدای بووی و سیمون ایجاد کند.

او پاسخ می‌دهد: «شما یک روزنامه‌نگار هستید و می‌توانید به نمونه‌هایی از این دست فکر کنید، اما من فکر می‌کنم در ایده‌ی مذکر و مؤنث، جستجو، تلاش برای برقراری ارتباط، سیمون و بووی بسیار شبیه هم بودند». مک کوئین که در بریتانیا از والدینی از گرانادا و ترینیداد و توباگو متولد شد، در سال 1993 در رشته هنرهای زیبا از گلداسمیتز، دانشگاه لندن فارغ التحصیل شد، همزمان با ظهور نسل تحریک‌آمیز و آگاه به رسانه‌ها که به عنوان هنرمندان جوان بریتانیایی شناخته می‌شدند، با رویکردی به هنر بسیار متفاوت از خودش.

او با اشاره به ظرافت کلاسیک پروژه هایش می گوید: «من یک کمال گرا هستم؛ این یک جرم نیست: این چیزی است که در مدرسه هنر یاد گرفتم. پس از اولین مرحله خود به عنوان یک هنرمند، او اولین فیلم بلند خود، گرسنگی، را در سال 2008 ارائه کرد. "هنر مانند شعر است، در حالی که فیلم مانند رمان است." او در مورد حرفه دوگانه خود فکر می کند. «همه یک کتاب خوانده‌اند، اما افراد زیادی شعر نمی‌دانند.

به این ترتیب، هنر معاصر کمی انحصاری‌تر می‌شود، در حالی که فیلم‌سازی صرفا به طور طبیعی رایج‌تر است.» به عنوان یک هنرمند عمدتا سمعی و بصری، دیدن اثری از استیو مک کوئین که هیچ تصویری در آن وجود ندارد، شگفت آور است. سابقه ای وجود دارد، مانند نصب او در سال 2024 Bass، که بر نور و رنگ تمرکز داشت. «این در مورد از بین بردن تمام ابزار، موسیقی، برای ساختن چیزی جدید است. او درباره کارش در گوگنهایم می‌گوید: «آنچه که اهمیت دارد تأثیر کار است.

این فقط مکانیک نیست، بلکه کاری است که می تواند انجام دهد." آیا او به کیمیاگری ایجاد یک اصل از چیزی که از قبل وجود داشت اشاره می کند؟ «این جدید نیست؛ این از [مارسل هنرمند فرانسوی] دوشان است. او به این بحث که آیا هوش مصنوعی قادر به انجام وظایف خلاقانه‌ای است که تاکنون منحصرا انسانی تلقی می‌شده‌اند، علاقه چندانی ندارد، نتیجه‌گیری می‌کند. ما پشت سر آنها هستیم.»

"تقریبا مانند اختراع مجدد چیزی است که قبلا اختراع شده است." برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید