"اسرائیل همیشه کودکان را کشته است": ادعای آلبانی بازتاب تاریخ افتراهای خونی است - نظر

یک کلمه در اظهارات فرانچسکا آلبانیز کل بحث او را آشکار می کند. گزارشگر ویژه سازمان ملل به کمیته پارلمان ایرلند گفت: «اسرائیل همیشه کودکان را کشته است. قبل از تولد سرباز اسرائیلی، قبل از تشکیل دولت، و قبل از شلیک گلوله ای که ظاهرا در مورد آن صحبت می کرد، او قبلا به حکم خود رسیده بود. تنها کلمه "همیشه" جسارت یهودستیزی آلبانیز را نشان می دهد و شاید سوالاتی را در مورد وضعیت ذهنی او ایجاد کند. نیازی به شناسایی مکان، زمان، عمل یا شخص مسئول نبود.

او از شنوندگانش خواست که این ادعای ظالمانه را بپذیرند که کشتن کودکان یک ویژگی دائمی دولت یهود است. هرکسی که اینطور صحبت می کند، قبلا این سوال را که واقعا چه اتفاقی افتاده است، رها کرده است. او پاسخ را از لحظه شنیدن هویت متهم می دانست. در همان زمان، آلبانیز مدعی شد که زندانیان فلسطینی با استفاده از سگ های آموزش دیده در اروپا مورد تجاوز قرار گرفته اند و مردم اروپا از فروش آنها سود می برند. در اظهارات منتسب به او، او هیچ مدرکی مبنی بر آموزش یا تجارت سگ ها به این دلیل ارائه نکرد.

این به وضوح یک داستان پوچ بود که حتی ممکن است خودش هم باور نداشته باشد. آنچه خشمگین است این است که به محض خروج آن سخنان از اتاق کمیته، انتظار می رفت اسرائیل به نحوی این مزخرفات را رد کند. اروپایی‌ها نیز نقشی در این توطئه داشتند زیرا افرادی ظاهرا از آن سود می‌برند. یک جمله کافی بود تا افراد دو قاره را روی صندلی متهم بگذارند بدون اینکه متهمی را شناسایی کنیم که بتوان پاسخ آن را درخواست کرد.

بچه ها و افراد مسن را تنها به جرم اسرائیلی بودن به غزه کشاندند. به همین دلیل است که نحوه برخورد او با گزارش های تجاوز جنسی قابل قبول نیست. در مارس 2024، او گفت که گزارش‌هایی که خوانده است حاوی هیچ مدرکی نیست که او را قانع کند. در همان ماه، پرامیلا پتن، نماینده ویژه سازمان ملل در امور خشونت جنسی در درگیری‌ها، گزارش داد که دلایل منطقی برای این باور وجود دارد که تجاوز جنسی و تجاوز گروهی حداقل در سه نقطه در طول حمله رخ داده است.

در مورد گروگان‌ها، مأموریت اطلاعات روشن و قانع‌کننده‌ای پیدا کرد که خشونت جنسی، از جمله تجاوز، رخ داده است. آلبانیز در مواجهه با این یافته‌ها همچنان بدبین بود. با این حال، هنگامی که یک اتهام هولناک علیه اسرائیل مطرح کرد، احتیاط او ناپدید شد. یک زن اسرائیلی که از این حمله جان سالم به در برده است، وقتی می شنود که یک گزارشگر سازمان ملل توضیح می دهد که چرا شواهد نتوانست او را قانع کند، باید بفهمد؟ افترای خونی علیه یهودیان قرن ها قبل از تفتیش عقاید اسپانیا بوده است. در سال 1144 جسد پسری مسیحی به نام ویلیام در نزدیکی نورویچ انگلستان پیدا شد.

یهودیان شهر به قتل آیینی متهم شدند. این دروغ بعدا در سراسر اروپا پخش شد که یهودیان برای پختن ماتزا به خون کودکان مسیحی نیاز داشتند. داستانی از کلیسا به کلیسا و از نسلی به نسل دیگر منتقل شد و آنقدر آشنا شد که مردم هر وقت آن را می شنیدند آن را باور می کردند. این قدرت کشنده اش بود. در هر شهر، نام کودک را می‌توان تغییر داد در حالی که هویت متهم ثابت می‌ماند. بار اثبات بر عهده متهم است. در اوایل سال 1391، قبل از تفتیش عقاید اسپانیا، قتل‌عام‌هایی علیه جوامع یهودی در اسپانیا انجام شد.

یهودیان به قتل رسیدند و بسیاری برای نجات جان خود به عنوان مسیحی تعمید گرفتند. حتی غسل تعمید آنها را از سوء ظن رها نکرد. در سال 1478، پادشاه فردیناند و ملکه ایزابلا مجوز پاپ را برای تأسیس تفتیش عقاید اسپانیا دریافت کردند. در میان اولین اهداف آن، مسیحیان اجداد یهودی بودند که مظنون به رعایت مخفیانه احکام یهود بودند. بی رحمی این توالی شایسته توجه است. نخست، یهودیان به دلیل ترس از آزار و اذیت خود مجبور به تغییر مذهب شدند.

در نسل‌های بعدی، فرزندان آنها نیز باید ثابت کنند که مسیحیت صادقانه است. در سال 1491، تفتیش عقاید یهودیان و نوکیشان را در پرونده‌ای که به نام فرزند مقدس لاگاردیا شناخته می‌شود، اعدام کرد. هیچ خانواده ای از گم شدن کودک خبر نداده بود. هیچ جسدی پیدا نشد و هویت کودکی که ظاهرا به قتل رسیده بود هرگز مشخص نشد. در مقابل، متهمان نام و نشانی داشتند. یک سال بعد، فرمان اخراج صادر شد و یهودیان اسپانیا مجبور شدند بین تغییر مذهب و تبعید یکی را انتخاب کنند. این همان جایی است که هشدار برای نسل ما نهفته است.

به محض اینکه هویت متهم برای متقاعد کردن عموم مردم به جرم آنها کافی است، حتی ساده‌ترین سؤال نیز غیرضروری به نظر می‌رسد. آن کودک چه کسی بود و چرا قضات قبل از اینکه حتی ثابت شود که قتلی رخ داده است، متهمان را به قتل او محکوم کردند؟

خانواده‌ها در اسرائیل هنوز در تلاش بودند تا مشخص کنند کدام یک از عزیزانشان به قتل رسیده و کدام یک ربوده شده‌اند. در آن روز، سازمان فلسطینی «دیوار را متوقف کنید» بیانیه‌ای صادر کرد و اسرائیل را به دلیل شکستن حصار مرزی غزه مقصر دانست و سال‌های محاصره و بمباران قبل از حمله را «پیش‌درآمدی برای عدم توجه دقیق به نسل‌کشی» توصیف کرد. فردی در اسرائیل همچنان در جستجوی کودک گم شده بود.

شخص دیگری که از قبل مطمئن بود مقصر چه کسی بود، مسئولیت را بر عهده طرفی گذاشت که فرزندانش ربوده شده بودند. در هاروارد، حکم حتی زودتر صادر شد. در 7 اکتبر، ده‌ها سازمان دانشجویی بیانیه‌ای را امضا کردند که اسرائیل را کاملا مسئول این خشونت می‌دانستند. من انتظار ندارم که یک دانشجوی آمریکایی از تمام جزئیات حمله صبح آن روز مطلع باشد.

من انتظار دارم که آن دانشجو بفهمد که دقیقا به همین دلیل است که باید قبل از امضای حکم منتظر ماند. نحوه پاسخ ما اسرائیلی‌ها هر زمان که داوطلب می‌شویم ثابت کنیم افرادی نیستیم که توصیف می‌کنند، هزینه‌ای دارد. هیچ کشوری نباید ملزم به ارائه گواهی بی گناهی باشد که هر سال از وجود خود را پوشش دهد. هیچ مردمی نباید برای وجود خود به دنبال تبرئه باشند. این درسی است که از اظهارات وحشتناک و بی اساس آلبانیز می توان گرفت.

هر کسی که به‌دنبال صدور حکم به نام حقوق بشر است، باید به یک اصل حقوقی ساده احترام بگذارد: بار اثبات بر عهده متهم است. اسرائیل موظف است در برابر اظهارات یهودی‌ستیز آلبانس سکوت نکند و امکان پیگیری قانونی علیه او را در دادگاهی با صلاحیت مناسب بررسی کند. رئیس بخش دیپلماتیک کنسولی، رئیس انجمن رادیو اسرائیل، و قبلا به عنوان مانیتور برای رادیو ارتش اسرائیل و به عنوان خبرنگار تلویزیون برای NBC N خدمت می کرد.

میش.