در هلند، حتی یک سوغاتی در چمدان یک یهودی می تواند به یک موضوع سیاسی تبدیل شود - نظر

اروپا تهدید جدیدی برای نظم مبتنی بر قوانین بین‌المللی کشف کرده است: سوغاتی در چمدان شما. از 22 سپتامبر، مسافرانی که به فرودگاه اسخیپول آمستردام می‌رسند ممکن است چمدان‌هایشان را بازرسی کنند، دارایی‌هایشان را مصادره کنند، و نام‌هایشان را به دادستانی ارجاع دهند، اگر کیف‌شان حاوی کالایی باشد که در یک شهرک‌سازی اسرائیلی ساخته شده است، مهم نیست آن کالا قبل از خرید یک شهرک اسرائیلی است. ممنوعیت

به افسران گمرک هلند دستور داده شده است که با کدهای پستی اروپایی مشورت کنند تا مشخص کنند که آیا یک زیورآلات چوبی از چوب زیتون یا یک شیشه کرم صورت دارای آدرس ممنوعه است یا خیر. به نظر می رسد که وجدان اخلاقی اروپا اکنون می تواند در چرخ و فلک توشه مستقر شود. این سیاست به عنوان دفاع عینی از حقوق بین الملل ارائه می شود.

قبل از کف زدن باید دو سوال بپرسیم: چرا این غیرت استثنایی؟ و چرا حافظه تاریخی که آن را زنده می‌کند اینقدر قابل اعتماد تنها در یک جهت حرکت می‌کند؟ جغرافیای این شور اخلاقی مستلزم بررسی دقیق است. در طول اشغال نازی ها، سه چهارم از جمعیت یهودی هلند به طور سیستماتیک به قتل رسیدند. این فاجعه نه تنها توسط اشغالگران خارجی بلکه با همکاری آرام و روشمند کارمندان دولت هلندی، کارمندان شهرداری، و افسران پلیس که فرم ها را پردازش می کردند و احکام را اجرا می کردند، بدون اینکه از آنها بپرسند، امکان پذیر شد.

امروز شهروندان هلندی را از بحث در مورد سیاست خارجی دعوت کنید. با این حال، زمانی که کشورشان حضور یهودیان را از طریق سیاست اقتصادی جرم انگاری می کند، فروتنی عمیق را توصیه می کند – نه غیرت بوروکراتیک. اگرچه با آلمان نازی متحد بود، اما در قرن ها آزار و شکنجه ضد یهودی اروپا شریک نبود. اگرچه ژاپن چهار شهرک نشین متهم به خشونت را تحریم کرده است، تحریم افراد متهم به خشونت با مصادره یادگاری یک مسافر معمولی به دلیل محل تولید آن فاصله زیادی دارد.

این تضاد انگیزه را اثبات نمی کند. آیا این پرسش را برمی انگیزد: چرا این اشتیاق خاص برای نظارت بر خطاب های یهودی در میان دولت های قاره ای با چنین سابقه وحشتناکی در انجام دقیقا آن شکوفا می شود؟ در نظر بگیرید که چگونه با واقعیت تاریخی تحت این دکترین رفتار می شود. تاریخ یهودی هبرون را در نظر بگیرید هبرون. در 24 اوت 1929، شورشیان عرب به جامعه یهودی باستانی و غیرمسلح شهر حمله کردند و 67 نفر را کشتند، کنیسه ها را غارت کردند و بازماندگان را مجبور به تبعید کردند. اسرائیل هنوز وجود نداشت. هیچ "اشغال" و هیچ پیروزی نظامی در سال 1967 وجود نداشت.

یهودیان تقریبا دو دهه قبل از تأسیس دولت مدرن در خانه های خود به قتل رسیدند. متعاقبا دارایی یهودیان به دستان دیگر رسید. سایت تاریخی عمده فروشی به شبکه ای از عناوین مورد مناقشه و اجاره های شهرداری تبدیل شد. اعمال مهم است عنوان مهم است اما تاریخ خشونت آمیز نیز توضیح می دهد که چرا مالکان قانونی در وهله اول گم شده بودند. حمایت از تحریم بر یک ترفند تاریخی مناسب تکیه دارد: یهودی اخراج شده به گذشته ای نامربوط فرو می رود، در حالی که یهودی بازگشته دوباره به عنوان یک متجاوز غیرقانونی ظاهر می شود.

اخراج صرفا به صدای پس زمینه تبدیل می شود. بازگشت به جرم تبدیل می شود. گش اتزیون این پوچی را با تسکین کامل آشکار می کند. در دهه‌های 1920 و 1930، پیشگامان یهودی زمین‌هایی را در تپه‌های یهود خریداری کردند. در ماه مه 1948، این بلوک توسط لژیون عرب اردن و نیروهای نامنظم محلی محاصره شد. در کفار اتزیون، مدافعان پس از تسلیم قتل عام شدند. پیشگامان بازمانده کیبوتس های همسایه به اسارت اردن برده شدند. همه خانه ها مسطح شد. هر باغ از ریشه کنده شد در سال 1967، فرزندان بازمانده از آن مدافعان قتل عام بازگشتند تا خانه والدین خود را بازسازی کنند. خرید.

قتل عام اخراج. بازگشت. تحت رژیم گمرک هلند، کل آن حماسه به یک کد پستی ممنوعه تبدیل می شود. از نظر مقامات اروپایی، خرید زمین اولیه مستحق یک پاورقی است، قتل عام مستلزم سکوتی مودبانه است، و یتیم بازگشته مستحق توقیف رسمی گمرکی است. اورشلیم دفاع از این فراموشی انتخابی را غیرممکن می‌کند. مدافعان ممنوعیت تجارت از «اورشلیم شرقی عربی» صحبت می‌کنند که گویی بخش‌های شهرداری شهر Siuntsnai مشخص شده است.

با این حال، سرشماری عثمانی در سال 1905، خانواده‌های یهودی را در سرتاسر شهر قدیمی، بسیار فراتر از آنچه اکنون محله یهودیان نامیده می‌شود، ثبت می‌کند. وینسنت لمیر، مورخ فرانسوی دریافت که الواد - که امروزه قلب «محله مسلمانان» به شمار می‌رود - دارای 388 سرپرست خانواده یهودی و 383 سرپرست خانوار مسلمان است. تقریبا یک سوم خانواده‌های یهودی شهر قدیمی در منطقه‌ای زندگی می‌کردند که اکنون به عنوان محله مسلمانان شناخته می‌شود. سرشماری سال 1905 اکثریت مطلق یهودی را در تمام سنگ‌های شهر قدیمی ادعا نمی‌کند، اما این تصور که مرزهای محله کنونی مرزهای قومی ابدی هستند را از بین می‌برد.

شورش‌های سال‌های 1929 و 1936، به دنبال آن پاک‌سازی قومی اردن در سال 1948 و تخریب کنیسه‌های شهر قدیمی، این مناطق را از وجود یهودیان آزاد کرد. نقشه توریستی سند مالکیت نیست. همچنین اخراج یک جامعه یهودی تاریخ آن را پاک نمی کند یا مالکیت خانه هایش را حل می کند. البته یک سوال حقوقی جداگانه وجود دارد: قوانین بین المللی قدرت اشغالگر را از انتقال جمعیت غیرنظامی خود به سرزمین های اشغالی منع می کند. این تمایز به سیاست دولت مربوط می شود، نه ادعای مالکیت خصوصی. اثبات مالکیت یهودیان قبل از 1948 همه مسائل ژئوپلیتیکی را حل نمی کند.

اما سیاست دولت نیز نمی‌تواند تلقی با سلب مالکیت یهودیان را به عنوان یک امر بی‌ربط اداری توجیه کند. اگر حقوق مالکیت مقدس است، اسناد مالکیت بدون توجه به ایمان دارنده باید بررسی شوند. اگر هدف بازپرداخت است، صدراعظم اروپا باید توضیح دهند که چه راه‌حلی برای یهودیان خلع‌شده الخلیل، گوش اتزیون و اورشلیم وجود دارد. در غیر این صورت، قانون اخلاقی ایجاد شده به همان اندازه که ساده است: یهودیان را از یک سرزمین پاک کنید، آن را به اندازه کافی نگه دارید، و قوانین بین‌المللی بازگشت آنها را تأیید می‌کند.

"حقوق بین‌الملل" افسونی نیست که جامعه را از استدلال اخلاقی معاف کند. تاریخ خود اروپا یادآور ماندگاری است که بی عدالتی اغلب خود را با اصطلاحات حقوقی بی عیب پوشیده است که توسط سازمان های ثبت احوال، دادگاه ها و مقامات سخت کوش گمرک حمایت می شود. دولت در لاهه در بحث در مورد مناقشه اسرائیل و فلسطین آزاد است.

اما قبل از اینکه بازرسان گمرک آن از طریق چمدان های خصوصی برای یافتن آثاری از نیروی کار یهودی در یهودیه غربال کنند، مقامات هلندی باید از خود بپرسند که چگونه تعریف آنها از عدالت بین المللی برای تأیید اخراج های گذشته در حالی که بازگشت های کنونی را مجازات می کند، انجام شد.