انتخابات نمی تواند تغییری در اسرائیل ایجاد کند

وکیل و تحلیلگر سیاسی فلسطینی-کانادایی.

در طول مبارزات انتخاباتی اسرائیل، تمرکز بر دو "بلوک" بوده است - یکی به رهبری نخست وزیر بنیامین نتانیاهو و دیگری مخالف او. برای ناظر بیرونی، برچسب‌های «طرفدار نتانیاهو» و «ضد نتانیاهو» نشان می‌دهد که دو دیدگاه متفاوت برای کشور وجود دارد و سیاست‌های دولت بعدی بستگی به این دارد که کدام یک در انتخابات پیروز شود.

این فرض تعجب آور نیست. در کشورهای سراسر جهان، نامزدهای مختلف دیدگاه‌های متفاوتی را برای کشور خود در طول رقابت‌های انتخاباتی ارائه می‌کنند. اما در اسرائیل، و به ویژه در مورد فلسطینیان، این نمی تواند دور از واقعیت باشد.

دیپلمات‌های خارجی درباره آینده «راه‌حل دو کشوری» افسانه‌ای می‌پرسند و درباره طرح‌های بازسازی غزه صحبت می‌کنند. آنها تصور می کنند که نتانیاهو دلیل عدم پیشرفت است. بدون او همه چیز تغییر خواهد کرد. ما فقط می توانیم آرزو کنیم.

می توان فکر کرد که سه سال نسل کشی، کیفرخواست جنایات جنگی، احکام و پرونده های معلق در دیوان بین المللی دادگستری و همچنین گزارش های متعددی که جنایات اسرائیل را مستند می کنند، بر انتخابات اسرائیل تأثیر می گذارد. می‌توان تصور کرد که اسرائیلی‌ها هنگام شرکت در پای صندوق‌های رای به این فکر می‌کنند که با فلسطینی‌ها چه کرده‌اند، چه چیزی برای آینده ایجاد می‌کند و حتی خودخواهانه، چه معنایی برای آنها دارد. اما آنها نخواهند کرد.

در عوض، اکثریت قریب به اتفاق آنها به نامزدهایی رأی خواهند داد که مانند آنها از ادامه انکار آزادی فلسطینی ها، ادامه استعمار کرانه باختری، ادامه تخریب غزه، ادامه نسل کشی فلسطینیان و ادامه بمباران و سرقت زمین از کشورهای مستقل همسایه حمایت می کنند.

همه اینها در شعارها و اظهاراتی که خود نامزدها مطرح کرده اند آشکار است: طرفداران نتانیاهو خواهان مسطح شدن غزه، تبدیل کرانه باختری اشغالی به غزه بوده و اعلام کرده اند که هیچ بی گناهی در میان فلسطینی ها وجود ندارد.

تبلیغات آنها شامل بولدوزرهایی است که خانه‌های فلسطینی‌ها را خراب می‌کنند، فلسطینی‌ها از گرسنگی می‌میرند و بمب‌های اسرائیلی در مناطق غیرنظامی منفجر می‌شوند و نامزدها وعده‌های بیشتری را می‌دهند. "تسخیر. اخراج. حل و فصل" یک شعار است.

اپوزیسیون چطور؟ مواضع آنها فرقی نمی کند. برای مثال، آویگدور لیبرمن، رقیب سرسخت نتانیاهو، نیز مدت‌هاست که گفته است «هیچ بی‌گناهی در غزه وجود ندارد». او و اعضای حزبش برای جلوگیری از ورود مواد غذایی به غزه تلاش کرده اند و آشکارا خواستار تصرف لبنان شده اند.

حتی اعضای اپوزیسیون که چپ‌گرا محسوب می‌شوند، مانند یایر جولان، از به رسمیت شناختن فلسطین در سطح بین‌المللی انتقاد کرده و از شهرک‌سازی‌های غیرقانونی اسرائیل در کرانه باختری اشغالی حمایت می‌کنند.

حتی یک نامزد از احزاب مخالف از تشکیل کشور فلسطین حمایت نمی کند.

بنابراین، نسل‌کشی و «راه‌حل دو کشور» در رأی‌گیری در 27 اکتبر نخواهد بود. «جنگ‌های همیشگی اسرائیل» نیز نخواهد بود. در عوض، نبرد انتخاباتی بر سر جزئیات خواهد بود: آیا یهودیان حریدیم (فوق ارتدوکس) باید در این جنگ ها شرکت کنند و فلسطینی ها چقدر باید مجازات شوند.

به طور خلاصه، آنچه این انتخابات آینده ممکن است در اسرائیل تغییر دهد، چهره دولت است، نه سیاست.

سوال این است که چه نوع جامعه ای به سیاستمدارانی که آشکارا در مورد تمایل خود برای ارتکاب جنایات جنگی صحبت می کنند رای می دهد؟ پاسخ در این واقعیت نهفته است که این جنایات در اسرائیل عادی شده است، آنقدر عادی شده است که حمایت نکردن از آنها عجیب است.

از زمان استقرار اسرائیل بر روی ویرانه‌های خانه‌های فلسطینی‌ها و از طریق پاکسازی قومی فلسطینی‌ها، جامعه اسرائیل هرگز با عواقبی برای اقدامات خود مواجه نشده است، خواه این اقدامات دزدی زمین، کشتار، زندان، مجازات دسته جمعی یا حتی نسل‌کشی باشد.

پیامی که جهان برای اسرائیلی‌ها فرستاده این است که آنها «در حق خود هستند» و تنها چیزی که نیاز است خشونت بیشتر علیه فلسطینی‌ها است تا دقیقا به آنچه می‌خواهند برسند: فلسطین بدون فلسطینی‌ها.

بنابراین، در حالی که دیپلمات‌های خارجی و دولت‌های آنها ممکن است برکناری نتانیاهو را راه‌حل بدانند، این مشکل اصلی را حل نمی‌کند: اعتقاد به اینکه اسرائیلی‌ها از حقوق برتر برخوردارند. آن‌ها می‌توانند هر کاری که می‌خواهند با فلسطینی‌ها انجام دهند و هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی آنها را بگیرد.

مدت زیادی است که به اسرائیل گفته شده است که می تواند هر کاری که می خواهد انجام دهد و هیچ عواقبی در سطح بین المللی ندارد. تغییر از داخل کشور نخواهد آمد. فقط می تواند از بیرون به شکل عواقبی باشد.

برای مثال، تحریم‌ها می‌توانند مؤثر واقع شوند. تحریم های گسترده ای که اسرائیل را از نظر اقتصادی و سیاسی منزوی می کند و برای اسرائیلی ها روشن می کند که آنها حق استثنایی برای ارتکاب جنایات بدون پاسخگویی ندارند.

صرف نظر از اینکه کدام بلوک در انتخابات اسرائیل پیروز می شود، جامعه بین المللی باید سیاست سکوت و سازش خود را تغییر دهد. در غیر این صورت، من گمان می کنم که "تسخیر، اخراج، حل و فصل" یک شعار کمپین باقی نخواهد ماند. این وعده ای خواهد بود که هر دو "بلوک" به آن عمل خواهند کرد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.