انسان ها نزدیک به یک هزاره پیش انفجار این ابرنواختر را تماشا کردند. اکنون می توانید آن را با وضوح بالا ببینید

تصاویر قبلی از بقایای انفجار همچنین کره‌ای از رشته‌های رشته‌ای دراز از ماده را به تصویر کشیده بود که در مجموع شبیه آتش بازی یا قاصدک است. مشاهدات جدید که با تلسکوپ جمینی شمالی در هاوایی انجام شد، حدود 10 برابر بیشتر از هر نگاه اجمالی قبلی از باقیمانده ابرنواختر، ساختارها را نشان داد. با این وضوح، محققان اکنون می‌توانند ببینند که این رشته‌ها مانند گذشته پیوسته نیستند.

در عوض، آنها بیشتر شبیه مهره های روی یک رشته هستند که از گره های مروارید مانند گاز با اندازه نسبتا یکنواخت تشکیل شده است. این "مرواریدهای کیهانی" در واقع بسیار عظیم هستند. طبق مطالعه منتشر شده در مجله Astrophysical، قطر هر مهره حدود چهار روز نوری است. ایلاریا کایاتزو، یکی از نویسندگان این مطالعه، در بیانیه مطبوعاتی گفت: «منطقه سیاره‌ای منظومه شمسی ما می‌تواند در هر گره حدود 10 بار با فضای خالی جا شود. «گره ها کاملا یکنواخت هستند.

ما هیجان زده هستیم که سعی کنیم آنها را الگو برداری کنیم." چگونگی تشکیل دقیق مرواریدها هنوز کاملا مشخص نیست، اگرچه فرض بر این است که آنها غلظت موادی هستند که در طول انفجار به بیرون پرتاب می شوند. با این حال، آنچه عجیب است، منظم بودن آنهاست. پس از یک ابرنواختر، اخترشناسان انتظار داشتند انباشته‌هایی با شکل بسیار عجیب‌تر پیدا کنند، اما گره‌ها از نظر اندازه مشابه هستند و در امتداد رشته‌ها در یک راستا به نظر می‌رسند.

این نظم عجیب ویژگی جدیدی است که می تواند به محققان کمک کند تا درک عمیق تری از مرگ ستاره ای به دست آورند. سحابی Pa 30 نیز به ویژه غیرعادی است زیرا ستاره مرکزی دقیقا نمرده است. در عوض، این یک "ستاره زامبی" در نظر گرفته می شود. به طور معمول، یک ابرنواختر گرما هسته ای مرگ خشونت آمیز یک ستاره است که در انفجار به طور کامل از بین می رود. اما در موارد نادر، بخشی از ستاره ممکن است زنده بماند، و دانشمندان هنوز به طور کامل متوجه نشده اند که چگونه و چرا این اتفاق می افتد.

ساختارهای غیرمعمول Pa 30 می تواند به اخترشناسان کمک کند تا نحوه وقوع این نوع انفجارها و نحوه زندگی ستاره های زامبی را با دقت بیشتری بازسازی کنند. همه این‌ها کشف شده‌اند زیرا به نظر می‌رسد دانشمندان کمی به Pa 30 علاقه دارند. تعداد کمی از ساختارهای نجومی مشاهدات مدرن را مستقیما با گزارش‌های انسانی بیش از هشت قرن پیش مرتبط می‌کنند. این سحابی با سوابق به جا مانده از ستاره شناسان چینی و ژاپنی در سال 1181 مطابقت دارد که ظهور ستاره جدیدی را در آسمان توصیف کردند که برای چندین ماه قابل مشاهده بود.

در آن زمان، غیرممکن بود که بدانیم آنها شاهد عواقب یک انفجار عظیم ستاره ای هستند. قرن‌ها بعد، دانشمندان آن رویداد را به ابرنواختری مرتبط کردند که پا 30 را به وجود آورد. این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.