با اسقف ستاره تلویزیون ایرلندی-آمریکایی که در شرف سعادت است آشنا شوید

در ساعت 8 بعدازظهر 12 فوریه 1952، یک چهره عجیب و غریب لباس پوشیده از صحنه تئاتر آدلفیا در شهر نیویورک عبور کرد و وارد هزاران اتاق نشیمن آمریکایی شد.

اسقف فولتون شین با لباس‌های شنل ارغوانی، کلاه جمجمه و صلیب سینه‌ای که پاپ به او داده بود، به‌طور غیرمجاز برای نیم ساعت ادامه داد.

پشت سر او، که به وضوح در داخل شات دوربین قرار گرفته بود، مجسمه مریم باکره قرار داشت که به زودی به عنوان «بانوی تلویزیون ما» شناخته خواهد شد.

برنامه شین، زندگی ارزش زندگی کردن را دارد، یک گفتگوی یک طرفه داشت که در آن مجری از فیلسوفان باستان و روشنفکران قرون وسطایی برای کاهش ترس شنوندگان آمریکایی معاصر نام برد.

شین کاریزماتیک چه در مورد تهدید کمونیسم استالینیستی و چه نگرانی های داخلی در مورد ظهور «فرهنگ نوجوانان»، پیام تأییدکننده ای را ارائه کرد که در عنوان برنامه خود گنجانده شده بود.

علیرغم اینکه شین در رقابت مستقیم با «آقای تلویزیون»، میلتون برل، و خواننده جوانی به نام فرانک سیناترا به بازی دلهره‌آور سه‌شنبه شب اختصاص یافت، اما به زودی به یک شهرت ملی تبدیل شد و در اولین سال زندگی‌اش برنده جایزه امی شد. دعوت به شام ​​در کاخ سفید، همراه با نمایه‌های مجلات لایف و تایم، و حضور منظم در فهرست نظرسنجی گالوپ از «10 مرد تأثیرگذار در آمریکا» به دنبال داشت.

شین جوان که از والدین نسل دوم ایرلندی متولد شد و در روستایی ایلینوی بزرگ شد، استعداد تئاتری همراه با هدایای فکری خارق العاده را به نمایش گذاشت. در طول تحصیلات تکمیلی خود، او اولین آمریکایی برنده جایزه پایان نامه کاردینال مرسر در دانشگاه معتبر لوون در بلژیک شد.

فعالیت عمومی شین در اواخر دهه 1920 با ظهور رادیو بی سیم در ایالات متحده آغاز شد. در حالی که شبکه های ملی برنامه های خود را با مطالب مذهبی پر می کردند، شین به یکی دیگر از روحانیون کاتولیک پخش کننده، پدر چارلز کوفلین، ملحق شد که برنامه هفتگی او 30 میلیون شنونده را جذب می کرد.

اما در حالی که شین ضد کمونیسم سرسخت کوفلین را به اشتراک می‌گذاشت، سبک شین از «کشیش رادیو» جدا شد. کافلین آتشین سرانجام به یهودستیزی توطئه گرایانه و پیش فاشیسم تبدیل شد، در حالی که شین به شکل گیری پیوندهای جهانی کمک کرد.

در سال 1934، او به کنفرانس ملی مسیحیان و یهودیان پیوست و بعدا به عنوان "حافظ برجسته حقوق بشر" از شعبه نیویورک B'nai B'rith شناخته شد.

بزرگترین شکست شین در سال 1952 با انتقال به رسانه جدید تلویزیون اتفاق افتاد. این انتقال رویکردی تغییر یافته را نیز به همراه داشت، زیرا او فراتر از مخاطبان تقریبا انحصاری کاتولیک خود رسید.

با روی کار آمدن کاتولیک آمریکایی در اوایل دوران پس از جنگ، فولتون شین که در تلویزیون پخش می شد، از تبلیغ دینی به ارائه پیامی اطمینان بخش برای آمریکایی ها از همه مذاهب تبدیل شد.

اینجا بود که ارجاعات او به پیشینه ایرلندی‌اش یخ را شکست، با شوخ طبعی بازیگوش و تحقیرآمیز خود در کنار احساساتی بی‌حرمتی که تصویر کلیسا را ​​به عنوان یک نهاد سرد و اقتدارگرا خنثی کرد.

او با معرفی هر قسمت با حکایتی ساده یا مشاهداتی، اغلب تصاویر جذابی از «کشور قدیمی» یا بحثی عجیب و غریب، مانند تمایز او بین تمرین بی‌دعور ایرلندی «بلالنی» در مقابل «بالون» خودخواهانه «نژاد موش‌های صحرایی» معاصر آمریکایی را به کار می‌برد.

برنامه شین همچنین فرصتی برای او فراهم کرد تا تنش های احتمالی را با بینندگان غیر کاتولیک کاهش دهد. او پس از ایجاد دوستی های قبلی با تعدادی از نویسندگان و مجریان یهودی، داستان های سرگرم کننده ای از نقاط تماس طنز بین این دو گروه را نقل کرد.

در یکی از قسمت‌ها، او در مورد یک زن یهودی مسن‌تر صحبت کرد که از یک کارمند در یک کتابفروشی نیویورک پرسیده بود که آیا چیزی از «آن خاخام جوان خوب شین» حمل می‌کند یا خیر. در برنامه‌ای دیگر، او از دریافت نامه‌ای از یک پسر جوان یهودی ناامید گفت که به نظر نمی‌رسد یک یارمولک بنفش مانند کلاه جمجمه‌ای که شین بر سر می‌پوشیده است، پیدا کند. (شین یک کدو سبز بنفش برای میتزوای بار پسر برای او فرستاد.)

حتی رقیب دوستانه‌اش، میلتون برل - یا «عمو میلتی» - در شوخی بود، زیرا شین یک هفته با بازیگوشی خود را «عمو فولتی» معرفی کرد، در حالی که برل موفقیت رقیب خود را به نویسندگان شین، «متیو، مارک، لوک و جان» نسبت می‌داد.

شین همچنین به جذابیت چند مذهبی خود بسیار افتخار می کرد و با افتخار به تعداد نامتناسب زیادی از نامه هایی که از خبرنگاران پروتستان و یهودی دریافت می کرد اشاره کرد.

این تهاجمات برای نسل جدید رهبران ایرلندی-آمریکایی پس از جنگ بنیادی بود. خوش‌بینی شین بدون هیچ امتیازی با سبک‌های کاتولیک خود، تصویر خشن‌تر و تلخ‌تر چهره‌هایی مانند کوفلین و سناتور جوزف مک کارتی را به چالش کشید.

به طور خلاصه، جذابیت‌های قومی ایرلندی «زندگی ارزش زیستن دارد» راه را به سمت مسحور ریاست‌جمهوری «کاملوت» جان اف کندی هدایت می‌کند.

از قضا، همانطور که ما مشتاقانه منتظر شادی شین در پنجشنبه آینده هستیم، به نظر می رسد که گاهی اوقات کثرت گرایی جذاب او مورد انتقاد قرار می گیرد.

در مواجهه با مفاهیم تقلیل گرایانه ناسیونالیسم مسیحی و تحقیر میراث فرهنگی توسط تازه واردان، واضح است که کار عمو فولتی هنوز کامل نشده است. دکتر متیو اوبراین استاد تاریخ در دانشگاه فرانسیسکن استوبنویل، اوهایو، در ایالات متحده است.