بازگشت یا خداحافظی؟ Guns N' Roses، Black Crowes و Friends Salute Aerosmith در Hollywood Bowl

کنسرت مورد انتظار " California Dream On: Aerosmith & Friends " در هالیوود بول سوالات بیشتری را نسبت به زمانی که جمعه برای اولین شب از دو شب آخر این هفته آغاز کرد، ایجاد کرد. این نمایش یک بازگشت بود یا یک خداحافظی؟ آیا هر چهار عضو گروه راک نمادین بوستون - که از سپتامبر 2023 یک کنسرت کامل اجرا نکرده‌اند - پس از وقفه به دلیل آسیب حنجره استیون تایلر، خواننده، پشت سر گذاشته بودند؟ یا اینکه این ادای احترام ستاره‌ای، یک حرفه‌ای ستودنی بود، دقیقا مانند بازگشت به آغاز بریتانیا از Black Sabbath.

نمایشی در سال 2025، نمایشی دیدنی که در آن تایلر سه آهنگ را برای مخاطبان انبوه با یک گروه تمام ستاره خواند؟

چون شب با آتش بازی واقعی به پایان رسید، هیچ پاسخی دریافت نشد. طرفدارانی که از اجرای برنامه فروخته شده خارج می شدند، در مورد مجموعه پایانی کوتاه اما درخشان Aerosmith اظهار نظر کردند و گفتند: "شما گاهی اوقات چیزی را می گیرید که می توانید به دست آورید"، با این سوال که آینده گروه "ادامه دارد"، در حالی که یکی از زوج ها فکر می کردند، "آنها فوق العاده به نظر می رسند."

در واقع، Aerosmith فوق العاده به نظر می رسید. در چند سال گذشته، تایلر ظاهرا هر بار در یک بار حضور داشت، و پنجشنبه شب نیز از این قاعده مستثنی نبود. انرژی، سبک، درام، و شوخ طبعی او بی حد و حصر بود که توسط تام همیلتون رواقی اما حیاتی در باس و براد ویتفورد در گیتار متعادل می شد.

جو پری قهرمان ستوده گیتار بلوزی، هم گروه خود در هالیوود خون آشام ها، جانی دپ را روی صحنه آورد تا آهنگ تینی برادشاو را که اغلب توسط گروه «Train Kept a Rollin» پوشش داده شده بود، بنوازد. اما پری نیازی به کمک ستاره فیلم نداشت. او می درخشید و علامت تجاری او از Talk Box و اسلاید با سبک نوازندگی لاکونیک استفاده می کرد که مناسب آهنگ هایی بود که او را به عنوان یک آهنگ اصلی نشان می داد.

شب بین مجموعه‌های فول باند خیره‌کننده Black Crowes، Guns N' Roses و Aerosmith تقسیم شد. در نیمه اول شب که توسط کمدین بیل بور میزبانی شد، درب گردان کمی خشن و البته سرگرم کننده از اجراکنندگانی بود که به آئروسمیت ادای احترام می کردند.

شروع شب بود، پسر بوستونی، سالی ارنا، از گروه Godsmack، در آهنگ های اولیه «Make It» و «Lightning Strikes». خواننده مطمئن و قدرتمند ممکن است بهترین (و تنها) جمع بندی آن شب را زمانی که مخاطبان را در «50 سال» از تاریخ گروه استقبال کرد، ارائه کرده باشد. با حمایت کنی آرنوف درامر نوازندگان اصلی و دان واس نوازنده بیس همراه با فیل ایکس گیتاریست Bon Jovi و نونو بتنکورت گیتاریست کارمند از Extreme (یکی دیگر از بوستونی ها)، ارنا شروعی قوی برای شب ارائه کرد، حتی با اینکه برای بسیاری از جمعیت ناشناخته بود.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

برادران آلمن / دولت زاج قاطر وارن هاینز با نسخه‌ای از «ارباب ران‌ها» و آهنگ دیگری در چرخ‌خانه‌اش، شاه بلوط روفوس توماس «Walkin' the Dog» که آئروسمیت در اولین کار خود در سال 1973 پوشش داد، برای Aerosmith شهادت داد.

با توجه به اجراهای متنوع و به طور کلی قوی، تصور می شود که هر هنرمند مهمان باید آهنگ های Aerosmith خود را برای پوشش انتخاب کند. طرفداران Aerosmith روز آخر ممکن است در برخی از انتخاب های اولیه آهنگ متحیر شده باشند. طرفداران مدرسه قدیمی هیجان زده شدند. یکی از موارد عجیب، نسخه «Helter Skelter» سامی هاگار بود – با حضور چاد اسمیت، درامر Red Hot Chili Peppers و تهیه‌کننده/گیتاریست اندرو وات – به نظر می‌رسید که بی‌جا. با این حال، هاگار، هنرمند قدیمی انفرادی و پیشکسوت ون هالن، مثل همیشه تمام تلاشش را کرد.

The Red Rocker در ترانه عنوان Aerosmith در سال 1977، "Draw the Line" بهتر عمل کرد و مینی ست خود را با "God Bless Aerosmith" امضا کرد.

نقطه اوج قطعی نیمه اول "آروسمیت و دوستان" آن و نانسی ویلسون از قلب بودند. خواهران با ادای احترام بیگانه نیستند، ادای احترام زنده Led Zeppelin آنها در آن زمان بدون رسوایی Kennedy Center Honors در سال 2012 یکی از رکوردهای کتاب باقی مانده است. برداشت آن‌ها از «جانی اسلحه دارد»، داستان کودک آزاری و انتقام‌جویی، از نظر آوازی فوق‌العاده بود و این دو آهنگ دردناک را به شیوه‌ای زیبا ساختند.

مطالب مرتبط Foo Fighters بازی «Window»، Dave Grohl Talks Taylor Hawkins on «Kimmel». بلیط برای نمایش کاسه ای هالیوود Aerosmith

موفقیت تجاری "Livin' on the Edge" در سال 1993 که توسط بیلی آیدل و استیو استیونز انجام شد، فاقد پویایی موفقیت اصلی بود، جسارت مشت گره کرده آیدل در نمایش کامل. به همین ترتیب، اریک چرچ، خواننده کانتری، که خود را «کودک دهه هشتاد» معرفی می‌کند، با اجرای قابل قبول «عروسک پارچه‌ای» و «من نمی‌خواهم چیزی را از دست بدهم» ادای احترام کرد.

وقتی بلک کروز - که در ماه اوت کاسه را بازی کرده بودند - روی صحنه رفتند، کالیبر رویداد چندین پله بالا رفت، با انرژی تمام باند که جمعیت را فرمان می داد. مقابله با آهنگ «Let the Music do the Talking» نوشته پری، گیتار اسلاید ریچ رابینسون، گیتاریست، و حضور خاکی و وکال برادرش کریس، انرژی تقریبا شیدایی مناسبی را به آهنگ وارد کرد. کروز وظیفه ارائه قطعه عضلانی "Nobody's Fault" در سال 1976 را درک کرد، به همین ترتیب در "Chip Away the Stone"، یکی دیگر از قطعات اصلی دهه هفتادی، اگر نگوییم موفقیت‌آمیز در نمودار/رادیو کلمه.

در سال 1988، Aerosmith در طول تور Permanent Vacation قبلی، Guns N' Roses را به جاده برد، و سپس، مانند اکنون، مشخص بود که Aerosmith چه تأثیری داشته است، به خصوص بر روی Axl Rose و Slash. عجیب است که GN'R «Mama Kin» را بازی نکرد، یک کاور Aerosmith که از روزهای باشگاه GN'R انجام می‌دادند. سپس رز به شوخی گفت: "این استرس نیست" در حالی که گروه او در جواهر لطیف و محبوب سال 1974 "Seasons of Wither" سر می زد. در یک ست کوتاه، توپچی ها نمایشی در سطح جهانی را ارائه کردند که با تور استادیوم در حال انجام بود.

با پوشش دادن آهنگ‌های «ترکیب» و «آخرین فرزند» آئروسمیت و ارائه مگا‌هیت‌های خود به نام‌های «Welcome to the Jungle» و «Paradise City» که زمانی «خطرناک‌ترین گروه جهان» بودند، حتی ذره‌ای از ویژگی‌هایی را که آنها را در زمان Brooked for Destruction بسیار فریبنده کرده بود، از دست نداده است.

با نزدیک شدن به رویداد اصلی، تماشاگران با ویدیوی سکسی-احمقانه اما غیرقابل انکار «عشق در آسانسور» مواجه شدند، که یادآور روزهای شکوه MTV آن زمان بود. زندگی پس از آن هنر را تقلید کرد، در خارج از صفحه نمایش، یک جفت شرور ویدئویی - دختر استیون، لیو تایلر و آلیسیا سیلورستون بازیگر از ویدیوی جذاب دختر مدرسه‌ای "دیوانه" (که 754 میلیون بازدید در یوتیوب دارد) - روی صحنه آمدند تا گروه ساعت را معرفی کنند. لیو با صدای بلند تعجب کرد: "آیا ما داریم خواب می بینیم یا این واقعیت دارد؟"

دیدن اعضای گروه بسیار خوب، قدرتمند و متناسب، تقریبا سورئال بود. با این حال، بسیاری فکر می کردند که این نمایش نشان دهنده بازگشت جوی کرامر درامر است، اما ظاهرا جراحی های پشت و قلب و مشکلات سلامتی او را از بازی کامل مجموعه منع کرد. دیو گرول که در همه جا حاضر بود به زیبایی بر روی نمادهای «اسباب بازی در اتاق زیر شیروانی»، «بازگشت در زین» و «احساس شیرین» کوبید و یک پیانوی گرند سفید برای تایلر روی صحنه آورده شد تا «Dream On» را بنوازد. کرامر همراه با درامر جان داگلاس در «Walk This Way» بازی کرد.

در حالی که دو شب - 29 اکتبر و 1 نوامبر - ممکن است توسط مهمانان مختلف "و بیشتر" مورد توجه قرار گیرد، در شب اول هیچ Run-DMC (که همکاری در سال 1986 با گروه در "Walk This Way" موفقیتی در ژانر شکست / ایجاد موفقیت بود) و نه اعضای آلیس این زنجیر، تام مورلو، یا همه کسانی که در لیست تبلیغاتی مارکوس کینگ بودند، مشاهده نشد.