بازیکنان نیمه وقت که سه فینال ومبلی را پشت سر هم بردند

سوال: کدام دو تیم باشگاهی مردان سه فینال مسابقات متوالی در ومبلی جدید را برده اند؟

احتمالا می‌دانستید که منچسترسیتی تحت هدایت پپ گواردیولا در فاصله سال‌های 2018 تا 2020 سه جام لیگ را به دست آورد و چهارمین جام را در سال 2021 به دست آورد - اما تیم دیگری ابتدا هت تریک کرد.

ویتلی بی، که در لیگ فوتبال درجه نهم شمال بازی می کند، سه فینال پیاپی FA Vase را بین سال های 2009 و 2011 برد - یک دستاورد بی سابقه در فوتبال غیر لیگ.

FA Vase، یک رقابت ملی برای تیم های آماتور، در سال 1974 تاسیس شد. و در بیش از نیم قرن، اسب‌های دریایی تنها کسانی هستند که چهار بار برنده آن شده‌اند - از جمله سه بار سوار بر یورتمه.

و آنها این کار را زیر نظر یک مدیر بی ادعا IT از ساندرلند انجام دادند، که از "لحظه های آرام در روز" برای برنامه ریزی موفقیت در جام تاریخی استفاده کرد.

یان چندلر که سه بار در ویتلی بی به عنوان بازیکن حضور داشت، در سال 2004 سرمربی شد و 10 سال را در سرمربیگری سپری کرد.

همانطور که هر مدیر غیر لیگی به شما خواهد گفت، این کار بدی نبود. چندلر می گوید به جای تمرکز بر جلسات کاری، زمان بیشتری را صرف مرتب کردن رزرو هتل یا بحث در مورد گزارش های جستجو کرده است.

تیم او در فصل 08-2007 از دست دادن در ومبلی الهام گرفت، زمانی که ویتلی بی به نیمه نهایی FA Vase رسید. آنها در بازی اول 4-0 به Lowestoft Town باختند و علیرغم اینکه در 20 دقیقه بازی برگشت در ورزشگاه Bay's Hillheads Park با نتیجه 3-0 پیش رفتند، نتوانستند نتیجه را جبران کنند.

پس از آن حذف، چندلر این خرافات را ایجاد کرد که دیگر هرگز مصاحبه های قبل از بازی انجام نمی دهد - آخرین باری که او این کار را قبل از شکست 4-0 انجام داد.

چه به دلیل تمرکز مجدد او، چه به دلیل تمایل بازیکنان به جبران، این گروه باعث شد تا تاریخ ساز شود.

چندلر به بی‌بی‌سی اسپورت می‌گوید: «سخت‌ترین کار کنار هم نگه‌داشتن یک تیم است – به محض اینکه بازیکنان مورد توجه قرار می‌گیرند، در سطح بالاتری قرار می‌گیرند».

اما پس از اینکه ما به نیمه نهایی Vase رسیدیم، بازیکنان می خواستند بمانند و ثابت کنند که چه کاری می توانند انجام دهند.

یان چندلر قبل از یک دوران موفق غیر لیگ برای بارنزلی، استوکپورت و آلدرشات بازی می کرد

علیرغم اینکه چندلر مادام العمر هوادار ساندرلند است، اعتراف می کند که تیمش را بر پایه نیوکاسل کوین کیگان قرار داده است - با سرگرمی حتی بالاتر از برد.

او می گوید: "یک شوخی ایستاده در تیم وجود داشت، دو یا سه نفر در عقب؟ یک بار ما یک بازی را با دو نفر در عقب تعقیب کردیم."

"لیگ برتر می تواند بسیار خسته کننده باشد، هواداران می خواهند سرگرم شوند، این چیزی است که ما قول داده بودیم."

چندلر پیش از این یک قهرمان ویتلی بای بود که توسط رئیس پل مک ایلداف به عنوان سرمربی منصوب شد و در فینال FA Vase در سال 2002 مقابل تیپتری یونایتد در ویلا پارک گلزنی کرد.

چندلر پس از شروع کندی که در آن زمان 35 سال داشت و هیچ تجربه مدیریتی قبلی نداشت، تیمی با استعداد ساخت که مورد غبطه فوتبال غیر لیگ سراسری قرار گرفت.

مک ایلداف که از سال 2001 رئیس ویتلی بی بوده است، می گوید: ما فوتبال خوبی بازی کردیم.

زمانی که ما آنها را وارد کردیم، بحث در مورد تناسب با روانشناسی اتاق رختکن بود. هیچ کس فکر نمی کرد آنها بهتر از دیگران هستند، آنها برای یکدیگر بازی می کردند."

نفوذ فزاینده ای در این تیم «ویتلی بی مارادونا» بود.

پل رابینسون از آکادمی نیوکاسل یونایتد وارد شد، قبل از اینکه دوران حرفه ای خود را در باشگاه های مختلف غیر لیگ در شمال شرق - از جمله ویتلی بی از سال 2007 تا 2013 گذراند.

مانند چندین بازیکن و کارکنان دیگر، او هم در کار روزانه اش در شرکت نرم افزاری Sage و هم در Hillheads Park با چندلر کار می کرد.

او به بی‌بی‌سی اسپورت می‌گوید: «او مدیر من در محل کار و فوتبال بود، حالم از او به هم می‌خورد. اما این کمک کرد تا برای مسابقات استراحت کنیم.

و این بدان معنی بود که اگر ذهنش در محل کار منحرف شود، رئیسی فهمیده نیز داشت.

او می‌گوید: «منطقه‌بندی به‌طور منظم اتفاق می‌افتد، با به تصویر کشیدن گلزنی و پیروزی، به این امید که آن‌ها بی‌معنی باشند تا بتوانیم یک قدم زدن آسان داشته باشیم».

شاید بهترین لحظه ویتلی بی رابینسون در بازی دوم نیمه نهایی FA Vase در سال 2010 رخ داد، زمانی که ضربه سر شیرجه ای او در دقیقه آخر در باران رانندگی، پیروزی مجموع 6-5 را بر بارول تضمین کرد و جرقه حمله به زمین را زد.

رابینسون که اکنون رئیس آکادمی در ساوت شیلدز است، می گوید: «همه به فینال می روند، شما آنجا بودید، می توانید از آن لذت ببرید.

"اما دورهای قبل بازی‌های بزرگ‌تری بودند. در خانه، ما در هر بازی 2000 یا 3000 می‌گرفتیم. شما احساس می‌کردید که یک بازیکن واقعی هستید. شما آن خاطرات را با جام حذفی دهه 90 مرتبط می‌کنید و هرگز فکر نمی‌کنید در غیر لیگ این اتفاق بیفتد."

چندلر در برد 2-0 مقابل پرستون در دور دوم بازی کرد زیرا آنها برای اولین و تنها بار در فصل 1989-1990 به دور سوم جام حذفی رسیدند و در فصل بعد نیز به دور دوم رفتند.

آن فصول موفقیت - خلیج را تبدیل به تیمی ترسناک برای باشگاه‌های غیر لیگ در سراسر انگلیس کرد و به این معنی بود که آنها برای بازی‌های بزرگ به گونه‌ای آماده بودند که اکثر تیم‌های آماتور آماده نیستند.

رابینسون می‌گوید: «در یک چهارم نهایی مقابل بیگلسوید [در سال 2009]، آنها با کت و شلوار و کراوات ظاهر شدند. "ما فکر می کردیم، این روز آنها است، فینال جام حذفی آنها. ما 5-2 پیروز شدیم.

"در پایان، تیم ها از ترس ما ظاهر شدند. ما از قبل برنده شده بودیم."

پل رابینسون گل پنجم را در پیروزی 6-1 ویتلی بی مقابل وراکسام در فینال FA Vase در سال 2010 به ثمر رساند.

در خارج از زمین، موفقیت تیم بر کل خلیج ویتلی تأثیر داشت. یک شهر کارگری در نزدیکی نیوکاسل، که دوران اوج خود را به عنوان یک مقصد تعطیلات دوره ویکتوریا سپری کرد، موفقیت ورزشی باعث غرور محلی برای سواحل شمال شرقی شد.

و مانند هر باشگاه لیگ پایین‌تر، این موفقیت تنها می‌توانست توسط داوطلبان متعهد حمایت شود، که قبل از فینال‌های Vase بیش از حد تلاش کردند.

آنها خانه به خانه در سراسر مغازه ها در Tynemouth، North Shields و Whitley Bay می رفتند تا حمایت خود را افزایش دهند. یک وانت بلیت فروشی بیرون وولورتس در خیابان بزرگ پارک شده بود.

یکی از داوطلبان، جن رابینسون، می‌گوید: «در سراسر خلیج ویتلی چنین هیجانی وجود داشت - هر مغازه‌ای چیزهایی در ویترین، نوارهای آبی و سفید داشت.

او وارد این ماجرا شد زیرا شوهر فقیدش مایک یکی از اعضای هیئت مدیره باشگاه بود و اگر می خواست او را ببیند "باید به آنجا برود".

جن می افزاید: "همه می خواستند بیایند و تماشا کنند، ما حامیان محلی زیادی گرفتیم."

"من هنوز هم برای بازیکنان و هواداران قدیمی بوفه و چیزهایی انجام می دهم. امشب یک بازی داریم و الان دارم ساندویچ ها را درست می کنم."

نیوکاسل یونایتد در فروش بلیت‌های فینال کمک کرد، در حالی که شورای نورث تاین‌ساید خدمات امنیتی ارائه کرد زیرا هزاران نفر برای بازی‌های جام بزرگ به پارک هیل هدز هجوم می‌آوردند.

مک‌ایلداف می‌گوید: «ما یک قطار به لندن ترتیب دادیم، تضمین این بود که مستقیما به ومبلی می‌رفت. بار اول که کار کرد، بار دوم آنها را به کینگز کراس بردند - ما مجبور شدیم تاکسی‌ها را تا ومبلی سازماندهی کنیم.

با قلاب یا کلاهبرداری، ارتش اسب‌های دریایی سه بار به استادیوم ملی رسید. برخی حتی تحت درمان سلطنتی قرار گرفتند.

جن می گوید: «این کاملا سورئال و لذت بخش بود. اولین فینال ومبلی که در آن بازی کردیم، تازه افتتاح شده بود.

«یکی از ماموران امنیتی که من را به صندلی‌هایمان نشان می‌داد، گفت: «خانم رابینسون، اینجا صندلی شاهزاده ویلیام است». او در آن لحظه حتی در آن ننشسته بود."

هزاران هوادار از خلیج ویتلی به لندن در سه فینال سفر کردند

چندلر که پسرش بنجامین در هر سه فینال یک طلسم بود، گفت که این تجربه گاهی برای بازیکنان نیز فوق‌العاده بود.

او می گوید: «سال اول دیوانه کننده بود، همه چیز کاملا جدید بود. «سال اول راننده اتوبوس سمت بالای اتوبوس را که در حال حرکت بود به زمین خراشید.

«سال دوم ما سعی کردیم همه چیز را وارد کنیم، همه بچه‌ها موبایل‌هایشان را داشتند. سپس در سال سوم، این فقط یک مورد بود که آیا می‌توانیم این کار را انجام دهیم، سه برنده متوالی باشیم."

و سه بار، ویتلی بی به این مناسبت برخاست.

ویتلی بای پس از شکست 2-0 گلوسوپ نورث اند در سال 2009 در حضور 12200 هوادار، یک سال بعد بازگشت و ورکسام را 6-1 شکست داد.

گل افتتاحیه را پل چاو مهاجم پرکار تنها پس از 21 ثانیه به ثمر رساند. در آن زمان این سریعترین گل در فینال ومبلی بود و تنها 13 سال بعد زمانی که ایلکای گوندوگان در فینال جام حذفی در عرض 13 ثانیه برای منچسترسیتی گلزنی کرد از آن گذشت.

این هت تریک در سال 2011 با پیروزی دیوانه وار 3-2 مقابل کوالویل تاون تکمیل شد که دو بار به تساوی رسید تا اینکه چاو دوباره قهرمان شد و در دقیقه 86 برنده شد.

در مجموع، نزدیک به 30000 هوادار در سه مرحله نهایی در سکوها حضور داشتند.

پس از هر فینال، ویتلی بی در میخانه The Green Man در فاصله 15 دقیقه پیاده روی از طاق معروف ومبلی جشن گرفت.

رابینسون می‌گوید: «در سال اول ما فقط به بار برگشتیم و این یک ضد اوج بود. «سال دوم و سوم باشگاه با هم دست به کار شد و ما یک اتاق اجاره کردیم؛ خانواده ها، دوستان و هواداران دعوت شده بودند، شب های درخشانی بود.

در سال 2010، ما در واقع 10 روز را با هم گذراندیم - هفته فینال را به عنوان تیم آماده می کردیم، سپس برای پنج شب به ماربلا رفتیم. بهترین 10 روز زندگی من!"

با این حال، برداشتن جام در سال 2010 شاید احساسی ترین بود، زیرا مارک تیلور هم تیمی سابق به بازیکنان پیوست. او قبل از تشخیص بیماری نورون حرکتی در فینال سال قبل بازی کرده بود که مجبور به بازنشستگی زودهنگام شد.

چندلر می‌گوید: «مارک پس از تشخیص بیماری به سفرهای خارج از خانه می‌آمد، او فقط می‌خواست مارک باشد - هر جا می‌رفتیم خنده‌مان می‌گرفت. او هنوز در فیس بوک در حال تعرض به من است. او هسته اصلی سال دوم و سوم ما بود."

ویتلی بی جام را در سال 2010 بلند کرد و مارک تیلور هم تیمی سابقش (سمت چپ) به او پیوست.

موفقیت تضمین کرد که زندگی چندلر و تیمش دیگر هرگز مثل قبل نخواهد بود. خبرنگاران به سیج مراجعه کردند تا با سرمربی و بازیکنانش صحبت کنند. حتی مادر چندلر نیز با پل دیکسون، افسانه نیوکاسل رادیو بی بی سی مصاحبه کرد.

چندلر - و همسرش - حتی از نزدیک با نمادهای مدیریتی آشنا شدند.

او می گوید: "من به جوایز ورزشی سالانه در منچستر دعوت شدم. افرادی مانند سون گوران اریکسون و سر الکس فرگوسن [و] بسیاری دیگر در آنجا بودند."

"من همسرم را همراه خود داشتم و سون آمد، گونه او را نوک زد - او تا زمانی که بعد از ظهر به او گفتم نمی دانست چه کسی است."

رابینسون اعتراف کرد که بازگشت به کار در یک شرکت فناوری اطلاعات پس از شکوه و عظمت ومبلی یک "کاهش عظیم" بود.

او می‌گوید: «یک سال وقتی وارد دفتر شدم، مورد تشویق قرار گرفتم، اما بعد از آن دوباره به حالت عادی برگشتم.

"مردم شما را در مورد آن متذکر می شوند - آیا دوباره در مورد ومبلی صحبت می کنید؟ به آن استراحت بدهید رابو!"

مانند همه چیزهای خوب، دوران طلایی ویتلی بی به پایان رسید. چندلر در سال 2014 پس از یک فرورفتگی در فرم جدا شد. این باشگاه از سال 2011 افتخار بزرگی کسب نکرده است و در رده نهم باقی می ماند.

اما خاطرات در شمال شرق دیوانه فوتبال باقی می ماند.

او می‌خندد: «من و همسرم چند هفته پیش در یک میخانه در دورهام بیرون رفتیم، و این مرد با صدای بلند ظاهر شد و از او پرسید: «تو ایان چندلر هستی؟»

سپس او شروع به صحبت در مورد آن تیم کرد؛ در شمال شرق، همه فوتبال را دنبال می کنند. خیلی دوست داشتنی بود.

اخبار فوتبال را مستقیما به تلفن خود ارسال کنید