"برو با شادی بخور": حقیقت شگفت انگیز در مورد یوم کیپور

ما در آستانه مقدس ترین روز در تقویم یهودی - یوم کیپور - ایستاده ایم. روزی است که قوم یهود قلب خود را به روی پاکی، بخشش و توبه می گشاید. با این حال، با وجود عظمت و شدت معنوی آن، یوم کیپور گاهی اوقات می تواند به عنوان یک روز ترسناک تلقی شود. از مردم بپرسید که وقتی در مورد یوم کیپور فکر می کنند چه احساسی دارند، و بسیاری از آنها از ترس صحبت خواهند کرد. اما حقیقت شگفت انگیز این است که عمیق ترین احساس مرتبط با این روز - و شاید همان احساسی که از ما خواسته شده است تا در درون خودمان بیدار کنیم - احساس شادی و اشتیاق است. ما با این شادی در حال حاضر در آستانه روز روبرو هستیم.

e از یوم کیپور، از طریق یکی از برجسته ترین میتزوات در تقویم یهودی: خوردن و لذت بردن از یک وعده غذایی جشن در آستانه یوم کیپور. مطمئنا، یک وعده غذایی جشن آخرین چیزی است که به ذهن می رسد، اما این سؤال عمیقی را ایجاد می کند: چگونه است که دقیقا در آستانه این شخص بزرگ و پیش از روز او ایستاده است. قضاوت برای سال آینده مهر و موم شده است، به ما دستور داده شده است که بخوریم و شادی کنیم؟ ممکن است کسی فکر کند که این لحظه باید بزرگترین اضطراب ما باشد. انسان می داند که در آستانه ورود به روزه و دعا و تجسس است.

مطمئنا، یک وعده غذایی جشن آخرین چیزی است که به ذهن می‌رسد. این سؤال زمانی بیشتر قابل توجه می‌شود که از حکیمان خود یاد بگیریم که، به یک معنا، شایستگی غذا خوردن در روز نهم تیشری، شب یوم کیپور، حتی از روزه روز دهم، یعنی خود یوم کیپور، بیشتر است.

همانطور که تلمود تعلیم می دهد: «کسی که در روز نهم بخورد و بیاشامد، کتاب مقدس آن را چنان می داند که گویی روز نهم و دهم را روزه گرفته است» (یوما 81 ب). به عبارت دیگر، خوردن در روز نهم آنقدر اهمیت دارد که شخص را گویی دو روز متوالی روزه گرفته است. چگونه می توان چنین باشد؟ پاسخ را می توان در سخنان ربینو یونا، در اثر بنیادی او در مورد قوانین توبه یافت: «اگر شخصی از فرمان منفی سرپیچی کرده و توبه کرده است، باید نگران گناه خود باشد و مشتاق باشد و منتظر باشد تا یوم کیپور برسد، تا مورد لطف قرار گیرد.

نزد خداوند متعال، زیرا اراده او حیات روح و بدن و حیات هر موجود مخلوقی است، چنانکه مکتوب است: «حیات به نفع اوست» (مزمور 30: 6). «بنابراین، حکیمان خاطره مبارک ما گفتند که هر کس در شب یوم کیپور غذای جشنی درست کند، گویی به او دستور داده شده است که نهمین روز را روزه داشته باشد و هم روز اول را روزه بگیرد. شادی خود را در فرا رسیدن زمان کفاره خود نشان داد.

این شادی گواهی بر نگرانی او از گناه و اندوه او از گناهانش خواهد بود.» (شعری تشووه 4، بخش 8). کسی که می داند به او فرصت داده شده است تا بار گذشته را کنار بگذارد و رابطه خود را با خالقش تجدید کند، باید احساس شادی عمیقی داشته باشد - شادی از توانایی برای ترمیم این، و شروع کردن دوباره به آن مشکل است. خود کیپور، روز روزه و نیایش و جستجوی روح است.

ما خوشحالیم که روزی فرا رسیده است که به ما فرصت داده شده تا اعمال خود را جبران کنیم و ورق را برای شروعی جدید ورق بزنیم. نور برای نیکوکاران کاشته می شود و شادی برای افراد راستگو در قلب است. قلب» (مزمور 97:11). در همان آغاز روز مقدس، پس از کل ندر، هنگامی که طومارهای تورات از کشتی بیرون آورده می شوند و عبادت کنندگان رو به روی آنها می ایستند، این کلمات را می خوانیم:

و شادی برای راست دلان.» در نگاه اول، اگر از ما بخواهند یوم کیپور را توصیف کنیم، ممکن است انتظار کلماتی مانند «هیبت»، «توبه»، «بخشش» و «کفاره» را داشته باشیم. و با این حال، دقیقا با شروع روز، ما احساس شادی را بیدار می کنیم. این یکی از عمیق ترین ابعاد کار معنوی یوم کیپور است. از ما خواسته می‌شود که قلب‌هایمان را راست کنیم – نه صرفا برای اعتراف به آنچه انجام داده‌ایم، بلکه برای رفع کجی که در طول سال در درون ما ریشه دوانده و به خود واقعی و اصیل خود بازگردیم.

وقتی قلب راست می شود، لازم نیست شادی از بیرون بیاید. به طور طبیعی از درون ظاهر می شود. همانطور که خاخام نهمان از برسلوف تعلیم داد: "شادی در دل است و کسی که قلبش کج است نمی تواند شادی کند." این شادی قلب چیست و چگونه قلب را راست می کنیم؟ پاسخ در اشتیاق شخص برای پاک کردن گناهانش و نزدیک شدن دوباره به ریشه های معنوی او نهفته است.

این بدان معناست که دیگر به محاسبات، برچسب‌ها و هر چیز دیگری که او را از خود و خالقش دور کرده است اکتفا نکن، بلکه فقط از امتیاز یهودی بودن و فرصت خارق‌العاده‌ای که به او داده شده تا خود را از تمام کثیفی‌ها و آلودگی‌هایی که در طول سال انباشته شده است پاک کند و از نو شروع کند، شادمان شود. روز، او یک شادی ساده و خالص را تجربه می کند - شادی که به عمیق ترین اتاق های قلب می رسد. یوم کیپور به ما این فرصت را می دهد که

همان سفر درونی را انجام دهید: بازگشت از کجی به راستی، از سنگینی به آزادی، و از دوری به ارتباط. و سپس در می‌یابیم که لذتی که در طول سال به دنبالش بودیم، هرگز دور نبود. در تمام طول این مدت آنجا بود، در اعماق قلب قرار داشت و فقط منتظر بود تا ما برایش جا باز کنیم. ■نویسنده خاخام دیوار غربی و اماکن مقدس است.