به شکاف فکر کنید: فیل هانت، تهیه کننده و سرمایه دار بریتانیایی، Head Gear را به ایالت می آورد

Head Gear همچنین از طریق عملیات بین‌المللی خود، Bankside Films، در بخش فروش نیز فعال است، که فهرست AFM آن امسال شامل کمدی علمی تخیلی تقریبا تو با مضمون هوش مصنوعی است، با بازی جونو تمپل، جوی کینگ و جیمز مک‌آوی از کارگردان تد لاسو، مت لیپسی. بانک ساید این پروژه را که اکنون در اسکاتلند فیلمبرداری می‌کند، در سراسر جهان می‌فروشد و با گروه فیلم مستقل UTA در بریتانیا و آمریکای شمالی همکاری می‌کند.

هانت در صحبت با THR پیش از شروع بازار توضیح می دهد که چرا نسبت به ایالات متحده خوش بین است، با یا بدون اعتبار مالیاتی فدرال، تأثیر اقتصاد سازنده بر فیلم مستقل و آنچه از برخورد با ترامپ و جولی اندروز آموخته است.

من حدود 25 سال است که یک تجارت در ایالات متحده می خواهم. این مدت طول کشید تا فرد مناسبی برای اجرای آن پیدا شود. اکنون زمان‌بندی نیز مناسب است: تولیدکنندگان آمریکایی بیشتری نیاز به تامین مالی دارند و اعتبار مالیاتی فدرال می‌تواند تولید بسیار بیشتری را وارد کشور کند.

چه بخواهیم چه نخواهیم، ​​ایالات متحده در توزیع جهانی فیلم های انگلیسی زبان در بقیه جهان پیشتاز است. حضور در آنجا اغلب گزینه ای نیست. اما ما یک شرکت بریتانیایی با فرهنگی هستیم که در ربع قرن گذشته ایجاد کرده‌ایم و این بدان معناست که از اصول کلیدی دفاع می‌کنیم. ما شفاف هستیم و کاری را که می‌گوییم انجام می‌دهیم - در حالی که یک سبک پانک راک عالی به ارمغان می‌آوریم.

اعتبار مالیاتی فدرال چگونه در برنامه های توسعه ایالات متحده شما قرار می گیرد و اگر تصویب نشود چه می شود؟

اگر تصویب شود، تولید ایالات متحده ارزان‌تر می‌شود و وام‌دهندگان می‌توانند در مقابل اعتبار وام بگیرند، همان کاری که ما قبلا در بریتانیا و اروپا انجام می‌دهیم. به همین دلیل است که اکنون در حال راه اندازی هستیم، بنابراین از روز فرود آن آماده هستیم.

اگر تصویب نشود، ما همچنان روی فیلم‌های آمریکایی سرمایه‌گذاری زیادی خواهیم کرد. در 25 سال گذشته هیچ چیز زیادی تغییر نکرده است.

بزرگترین درس هایی که از موفقیت ها و شکست های مستقل سال گذشته می گیرید چیست؟

فیلم هایی که کار کردند با قیمتی ساخته شدند که منطقی است. بازیگران خوب، ایده روشن، بودجه ای که بازار می تواند بازپرداخت کند. آنهایی که شکست خوردند بیشتر هزینه زیادی نسبت به آنچه که بودند داشتند. مردم فیلم را بر اساس امید قیمت گذاری کردند، نه بر اساس آنچه که خریداران واقعا می پردازند.

درس دوم: تورهای ایمنی قدیمی از بین رفته اند. درآمد کاهش یافته و هزینه ها افزایش یافته است. اگر برنامه شما فقط زمانی کار کند که همه چیز درست پیش برود، کار نخواهد کرد. سوم: زود صادق باشید. وقتی یک تهیه کننده مشکل را در روز اول به ما می گوید، معمولا می توانیم آن را با هم حل کنیم. اینها کسانی هستند که بارها و بارها با آنها فیلم می سازیم.

بزرگترین اختلال در تأمین مالی سنتی مستقل چه بوده است، و چگونه نحوه چیدمان پروژه ها را تغییر داده است؟

پیش فروش از پوشش آنچه قبلا استفاده می کرد، دست برداشت. پخش‌کنندگان فیلم‌های کمتری از مستقل‌ها می‌خرند و برای فیلم‌هایی که می‌خرند، هزینه کمتری می‌پردازند. بنابراین شکاف بزرگ‌تری بین هزینه‌های یک فیلم و آنچه از قبل تضمین شده است وجود دارد. شکاف سهام جدید است. سرمایه گذارانی مانند ما اکنون بخشی از آنچه قبلا تحت پوشش فروش قرار می گرفت را پر می کنند.

این بدان معناست که ما از ابتدا فیلم را بر اساس پول می سازیم. قبل از اینکه فیلمنامه قفل شود، به بازیگران، ژانر و بودجه با هم نگاه می کنیم. ما با پروژه های کم هزینه و مفهومی بالا می مانیم: اکشن، هیجان انگیز، ترسناک. ما همچنین تماشا می‌کنیم که در هر ژانر یا عامل فروش چقدر داریم.

این یک ترکیب است. پول اعتبار مالیاتی از بریتانیا، وام‌دهنده‌ای که علیه آن [ما] وام می‌گیرد، مقداری پول از فروش به سرزمین‌ها، و سهام از تولیدکنندگان و شرکا. بانک ساید خیلی زود با بازیگران وارد صحنه شد که به باورپذیر شدن آمار فروش کمک کرد.

اقتصاد سازنده چگونه بر فیلم مستقل تأثیر می گذارد؟

سازندگان چیزی دارند که فیلم‌های مستقل همیشه برای خرید آن تلاش کرده‌اند: مخاطبی که از قبل آنها را می‌شناسد. این بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد زیرا بازاریابی یک فیلم کوچک سخت و پرهزینه است. یک خالق با میلیون‌ها فالوور، مردم را قبل از اکران فیلم می‌آورد.

اما دنبال‌کنندگان زیاد به‌طور خودکار به بلیت سینما تبدیل نمی‌شوند. تماشای یک فیلم رایگان با پرداخت هزینه برای دیدن یک فیلم بسیار متفاوت است. کسانی که آن را به نتیجه خواهند رساند، سازندگانی هستند که با یک فیلم مانند یک تولید واقعی رفتار می کنند: فیلمنامه مناسب، بودجه مناسب، برنامه توزیع مناسب. من به آن علاقه دارم. من به خودی خود علاقه ای به تعداد فالوور ندارم. اما بیشتر از همه درباره داستان‌سرایان بزرگ است، خواه اهل اقتصاد سازنده باشند یا نباشند.

بزرگترین سورپرایز برای شما چه بوده است و به کدام عنوان (هر چه موفقیت تجاری) بیشتر افتخار می کنید؟

چیزهای زیادی وجود دارد که من متعجب هستم که به شدت شکست خورده اند، اما در یک نکته مثبت تر: از دیدگاه تجاری، باید با من صحبت کنید. هیچ کس نمی دانست که قرار است تجارت باورنکردنی را انجام دهد. استراتژی های جهانی بسیاری از شرکت های توزیع را تغییر داد.

در یک نکته بحث برانگیزتر، این باید The Apprentice باشد که به طرق مختلف با من صحبت کرد. من همیشه مجذوب قدرتی هستم که فیلم ها در سطح جهانی می توانند داشته باشند. این واقعا داستان فرانکشتاین بود که چگونه یک هیولا ساخته شد. این وحشت اصلی است - ترامپ فرانکشتاین است. تقریبا "واقعیت ترسناک" بود. ما در روز اکران جهانی فیلم در کن از ترامپ منصرف شدیم و البته آن را به سطل زباله انداختیم... راهی که همه فیلمسازان برای ساخت و اکران آن رفتند واقعا پانک راک است.

از نظر رویکرد خود به کسب و کار، از چه پروژه ای بیشتر یاد گرفتید؟

این باید دومین فیلم من باشد، میمون درشت، که در سال 2000 در روزهای اولیه کار تهیه کنندگی ام ساختم. گرگ کراتول بزرگ آن را نویسندگی و کارگردانی کرد و من تنها تهیه کننده آن بودم - در روزهایی که تنها یک تهیه کننده وجود داشت. برخی از مردم آن را یک فیلم کالت نامیدند، برخی دیگر از آن منزجر شدند. [این کمدی، در میان چیزهای دیگر، یک فاحشه شبیه جولی اندروز و استفاده ناپسند از بستنی میمون چاق را نشان می‌دهد.]

راجرز و همرستین، EMI، جولی اندروز، یونیلور و خالق اصلی کمیک استریپ Chunky Monkey [Pauline Comanor] که همگی سعی کردند از ما شکایت کنند و کاملا شکست خوردند، مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. [کومانور] ادعا کرد که بن و جری نام او را دزدیده اند. یونیلور، که تولیدکنندگان بستنی را خرید، از ماهیت تصویری که ما از «پیدا کردن کاربرد لذت‌بخش دیگری» برای بستنی نشان می‌دهیم، خشمگین شد. EMI توسط راجرز و هامرشتاین بسیار محافظه‌کار [املاک] مجبور می‌شد تا توافقنامه امضا شده خود با ما را پس بگیرد.

ما «تپه‌ها با صدای موسیقی زنده هستند» را با آواز عیسی سیاه‌مان و پلنگ صورتی در حال نواختن بونگو دوباره ضبط کردیم. جولی اندروز فقط یادداشت عاشقانه ما را به او نرساند ... من در طول یک ماه بیشتر از هر فیلم استودیویی ستونی دریافت کردم. این داستان داوود و جالوت بود که صفحه اول بسیاری از روزنامه ها را ربود. این فیلم بی ضرر بود و فقط به شما نشان می دهد که مردم چگونه بدون بررسی واقعی واقعیات واکنش نشان می دهند. در حالی که فیلم هیچ درآمدی نداشت، بسیار دزدی دریایی شد و طرفداران زیادی پیدا کرد و من را به عنوان تهیه کننده روی نقشه قرار داد.

بعد از آن مطمئن شدم که همه در صنعت مرا می شناسند. من متوجه شدم که این تجارت تماما در مورد بازاریابی است."