بچه های ایران زیر سایه جنگ به مدرسه باز می گردند

دبستان شجره طیبه میناب که در اولین روز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران بمباران شد و 120 کودک را به کام مرگ کشاند، همچنان ویرانه است.

یک ساختمان جدید به جای آن ساخته شده است، اما روز مدرسه کوتاه است و دانش آموزان فقط یک ساعت یا بیشتر برای شنیدن صدای زنگ شروع سال تحصیلی جدید شرکت می کنند.

از زمانی که ایالات متحده و اسرائیل جنگ خود را در 28 فوریه آغاز کردند، یادگیری آنلاین به وسیله مدرسه تبدیل شد.

کودکان هفته گذشته برای شروع سال تحصیلی برای یادگیری حضوری به کلاس های درس بازگشتند.

اما در استان‌های جنوبی ایران، از جمله میناب، کلاس‌های مدارس و دانشگاه‌ها تا دو هفته اول به‌دلیل تهدید بمباران مجدد آمریکا آنلاین خواهد بود.

پس از تجربیات دلخراش بمباران مدرسه میناب، احساس ترس همچنان در ایران قابل لمس است. با شروع جنگ، همه مدارس در ایران تعطیل شدند، زیرا جت های آمریکایی و اسرائیلی حملات هوایی غافلگیرانه را به این کشور انجام دادند.

شجره طیبه از شنبه ای که بمباران شروع شد، هفته تحصیلی را شروع می کرد. هنگامی که حمله آمریکا در نزدیکی مدرسه منجر به کشته شدن 120 کودک و 35 بزرگسال شد، دانش آموزان در حال تخلیه بودند.

والدین در سرتاسر ایران هنوز به یاد دارند که اتومبیل هایشان در جاده های پر ترافیک می خزد و سعی می کردند به فرزندان خود برسند و مکررا برای کسب اطلاعات با مدارس تماس گرفتند. برخی خودروهای خود را وسط خیابان رها کرده و با پای پیاده رفتند.

میثم، پدر یک نوجوان 11 ساله در تهران به الجزیره گفت: «نمی‌توانم از این نگرانی خلاص شوم که اگر دوباره جنگ شروع شود و به ما زنگ بزنند و بگویند بیایید بچه‌هایمان را از مدرسه ببریم، چقدر طول می‌کشد تا خودم را به مدرسه برسانم و بچه‌ام را به خانه بیاورم». مانند سایر والدینی که با الجزیره صحبت کردند، او به دلیل نگرانی های امنیتی فقط از نام کوچک خود استفاده کرد.

حسین، پدر دانش‌آموز کلاس اولی در تهران، می‌گوید این خاطرات زمانی ماندگار شد که او فرزندانش را برای اولین روز مدرسه رها کرد.

او به الجزیره گفت: «امروز نیز وقتی فرزندم را در مدرسه رها کردم و به سر کار برگشتم، نمی‌توانستم از این فکر کنم که ممکن است جنگ دوباره شروع شود و موشکی به مدرسه اصابت کند.

فرامرز معلم 39 ساله مینابی در حمله به مدرسه همسر و یکی از فرزندانش را از دست داد.

او به الجزیره گفت: "ما یک خانواده چهار نفره بودیم که زندگی ما با مدرسه در هم آمیخته بود. نیمی از این خانواده اکنون رفته اند. من با این توده در گلویم زندگی می کنم. احساس می کنم چیزی برای از دست دادن ندارم."

در کیف مدرسه دختر هفت ساله ام که در مدرسه کشته شد، چیزی جز مشتی رویا نبود که دیگر وجود ندارد. مدارس در حال بازگشایی هستند، اما احساس می کنم زندگی من هرگز به روال عادی باز نمی گردد.

وزارت آموزش و پرورش گفت که 1288 مکتب به طور مستقیم یا غیرمستقیم در جریان جنگ آسیب دیده اند. این بیانیه گفت که بسیاری از اینها تعمیر شده و کلاس های درس جدید ساخته شده است.

این وزارتخانه همچنین «زنگ ایثار و شهادت» را به برنامه درسی مدارس معرفی می کند تا به دانش آموزان کمک کند تا در مورد تأثیر دو جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل بر ایران بیاموزند.

شاید با پیش‌بینی دور دیگری از جنگ با ایالات متحده، وزارت آموزش و پرورش گفت که زیرساخت‌های یادگیری آنلاین تقویت شده است، بنابراین اگر مدارس مجبور به بازگشت به آموزش مجازی شوند، با مشکلات کمتری مواجه خواهند شد.

اما در حال حاضر نگرانی‌هایی در میان معلمان و والدین در مورد تأثیر ماه‌ها یادگیری آنلاین بر فرزندانشان وجود دارد.

امیر، معلم 37 ساله دبیرستانی که در حومه تهران کار می کند، گفت: چهار ماه از 9 ماه سال تحصیلی گذشته به دلیل جنگ به صورت آنلاین سپری شده است.

این آموزش مجازی به روابط دانش آموز و معلم آسیب زد و ایجاد روال هایی را که به گفته او برای رفاه کودکان ضروری است تقریبا غیرممکن کرد.

امیر به الجزیره گفت: «ما در حال برنامه ریزی دروس خود هستیم در حالی که به ما توصیه می شود تا حد امکان فعالیت های گروهی را در چند ماه اول سال تحصیلی انجام دهیم، زیرا این نگرانی وجود دارد که جنگ دوباره شروع شود و آموزش دوباره به صورت آنلاین منتقل شود.

زینب، معلم ابتدایی در تهران، گفت که نگرانی ها در مورد چرخه جدیدی از خشونت بر تدریس تأثیر می گذارد.

او به الجزیره گفت: «بسیار دشوار است که دانش‌آموزان را در کنار هم نگه دارید، وقتی می‌توانید پرواز هواپیماهای جنگنده را در بالای سرتان بشنوید. اما نگرانی‌های دیگری نیز وجود دارد، به عنوان مثال، اگر آموزش دوباره به صورت آنلاین حرکت کند. دانش‌آموزانی که به اینترنت دسترسی ندارند از مدرسه رها می‌شوند.»

فیلمی که در روز اول مدرسه منتشر شد، یکی از دانش آموزان شجره طیبه را نشان می داد که از غم خود از عدم حضور دوستان رفتگان در کلاس می گوید.

پسر گفت: «از اینکه دیگر نمی توانم دوستان نزدیکی را که در کنار خانه ما زندگی می کردند، ببینم خوشحال نیستم. "دلم براشون تنگ شده."