بیش از 50000 نفر به دلیل درگیری های مرگبار مرزی اتیوپی آواره شدند

مویال، کنیا - وقتی هاوا حسن از خانه خود در منطقه مویال اتیوپی گریخت، تقریبا همه چیز را پشت سر گذاشت. او گفت که خانه او در جریان خشونت ها به آتش کشیده شد. اما یک خاطره برای او باقی مانده است: یک دختر 13 ساله در حالی که نزدیک دیوار نشسته بود به ضرب گلوله کشته شد.

حسن گفت که این دختر به پرچمی دست نزده است، جزئیاتی که او هنگام تشریح تنش ها بر سر نمایش پرچم در منطقه مورد مناقشه مرزی مطرح کرد. روایت او از قتل به طور مستقل قابل تأیید نیست.

سفر به کنیا وحشیانه بود. حسن به الجزیره گفت که برخی از زنان در حال فرار زایمان کردند و خانواده ها بدون غذا، وسایل آشپزی یا ملافه به آنجا آمدند. نوزادان تازه متولد شده روی زمین برهنه خوابیده بودند. اسهال در حال گسترش بود، در حالی که خانواده ها از مالاریا با تکثیر پشه ها می ترسیدند.

برای بسیاری، عبور از مرز به معنای فرار از تیراندازی برای مواجهه با مبارزه دیگری است: یافتن غذا و سرپناه. ورودها همچنین جوامع کنیایی را گسترش می دهند. خانواده‌هایی که خانه‌های خود را باز کرده‌اند، منابع کمیاب را به اشتراک می‌گذارند، حتی اگر برخی نگران هستند که خشونت به محله‌های خود برسد.

یک ارزیابی تحت رهبری دولت که در 29 و 30 اکتبر انجام شد تخمین زد که 35950 نفر تا 24 اکتبر آواره شده اند. حدود 25000 نفر در خانواده های میزبان و نزدیک به 11000 نفر در مکان های آوارگی موقت اقامت داشتند.

تعداد از آن زمان افزایش یافته است. مالک آدان، رئیس منطقه‌ای صلیب سرخ کنیا، طی جلسه‌ای گفت که تعداد افرادی که بر اثر درگیری‌ها آواره شده‌اند از حدود 36000 به بیش از 50000 افزایش یافته است. این رقم شامل افرادی است که در سکونتگاه های موقت زندگی می کنند و همچنین افرادی که نزد اقوام و خانواده های میزبان اقامت می کنند.

تعداد کل افراد آواره هنوز به طور مستقل مشخص نشده است و هیچ رقم نهایی تایید نشده است.

این ارزیابی 758 خانوار را تحت پوشش قرار داد و مقامات دولتی، آژانس های سازمان ملل متحد، صلیب سرخ کنیا و سایر سازمان های بشردوستانه را در بر گرفت. ارقام نشان دهنده دوره های مختلف گزارش است.

این درگیری ریشه در یک مناقشه طولانی مدت بر سر زمین و کنترل اداری بین ادارات منطقه ای ارومیه اتیوپی و سومالی دارد. تنش ها در حوالی 18 اکتبر بر سر برافراشتن پرچم منطقه ای سومالی در منطقه مورد مناقشه مویال تشدید شد که منعکس کننده ادعاهای رقابتی بر سر قلمرو و اقتدار بود.

برای کسانی که به کنیا می‌آیند، سیاست در درجه دوم این سوال است که کجا می‌خوابند و به چه چیزی به فرزندانشان غذا می‌دهند.

مواسارو مرسی، کمیسر موقت کنیا در امور پناهندگان، به الجزیره گفت که یک تیم دولتی چند سازمانی در مویال مستقر شده است. دپارتمان خدمات پناهندگان با مقامات محلی و کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) هماهنگی می کند.

مرسی گفت، اما همچنان صدای تیراندازی شنیده می‌شد که نگرانی از آوارگی بیشتر را افزایش داد. بسیاری از ورودی ها به غذا، سرپناه، بستر و پشه بند نیاز دارند.

مرسی گفت: «هیچ ذخایر غذایی اضطراری به طور خاص برای این حادثه وجود ندارد زیرا این اتفاق ناگهانی رخ داد.

مقامات در تلاش هستند تا سازمان های بشردوستانه و کمک کنندگان را بسیج کنند. اردوگاه پناهندگان ایجاد نشده است زیرا ابتدا باید وضعیت امنیتی بهبود یابد. دولت با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) برای ثبت نام ورودی ها و ارزیابی نیازهای آنها همکاری می کند.

مرسی گفت که افراد آسیب دیده شامل اتیوپیایی هایی هستند که از خشونت فرار می کنند، تاجران و کنیایی هایی که توسط مهمات سرگردان مجبور به ترک خانه های خود شده اند.

فاطمه محمد کول، نماینده کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در کنیا، گفت که بسیاری از افرادی که وارد این کشور شده اند زن و کودک بوده اند. خانواده ها در چندین مکان پراکنده شده اند، از جمله شش سایت میزبان اتیوپیایی ها. آنها به سرپناه، غذا و مراقبت های بهداشتی نیاز دارند، در حالی که شرایط شلوغ باعث نگرانی در مورد گسترش بیماری می شود.

کول گفت که هنوز صدای تیراندازی در مویال شنیده می شود و درخواست آتش بس کرد که به خانواده ها اجازه می دهد به خانه بازگردند.

این تجهیزات شامل 2000 برزنت، پتو و تشک خواب، و همچنین کیت وقار، قوطی جری، ست آشپزخانه، صابون و لامپ خورشیدی بود. این سازمان گفت که توزیع در حال انجام است. این عملیات جدا از کمک در کنیا است.

در کنیا، ساکنانی که در ابتدا درهای خود را باز کردند، ادامه کار برایشان دشوارتر است.

عبدی معالم، یکی از اعضای کمیته صلح فرامرزی مویال، به الجزیره گفت که برخی از خانواده های کنیایی پس از فرود گلوله ها و سلاح های سنگین در نزدیکی خانه هایشان، بیشتر به داخل خاک مهاجرت کرده اند. وی خواستار گشت های مرزی بیشتر برای جلوگیری از عبور گروه های مسلح به کنیا شد.

خانواده هایی که زمانی برای پنج یا شش نفر غذا می پختند، اکنون به 20 یا 30 نفر غذا می دهند.

نقش مویال به عنوان یک نقطه تجاری بین کنیا و اتیوپی بر این فشار افزوده است. معالم گفت که کامیون های حامل کالا بین مومباسا و آدیس آبابا برای تقریبا دو هفته در نزدیکی مرز سرگردان مانده بودند. کامیون های کنیایی نیز در اتیوپی گیر کرده بودند و تجارت در مویال به شدت کاهش یافته بود.

بسته شدن بانک ها باعث اختلال در گردش بیر اتیوپی شده است. معامله گران گزارش کردند که قیمت ها حدود 20 درصد افزایش یافته است زیرا عرضه ها سخت تر شده است.

دکتر عبدیوهاب شیخ عبدالصمد، تحلیلگر امنیتی، به الجزیره گفت که درگیری ها فراتر از یک مناقشه محلی بر سر قلمرو بوده است و اختلافات قومی عمیق تر و رقابت سیاسی بین ادارات منطقه ای اتیوپی را آشکار می کند.

او گفت که تصور توسعه‌طلبی اورومو و ادعاهای حمایت دولت فدرال از رهبری منطقه‌ای ارومیه خطر عمیق‌تر شدن بی‌اعتمادی را در پی دارد. او هشدار داد که عبور جنگجویان مسلح از مرز، گلوله های سرگردان و جابجایی بیشتر این موضوع را به یک نگرانی امنیتی کنیا و همچنین یک وضعیت اضطراری پناهندگان تبدیل کرده است.

داگلاس کانجا، بازرس کل پلیس کنیا، گفت که افسران بیشتری برای تقویت امنیت در امتداد مرز مستقر خواهند شد. در جریان بازدید از مویال در 5 نوامبر، او گفت که کنیا با دولت فدرال اتیوپی برای کمک به پایان دادن به درگیری درگیر است.

کانجا گفت که حدود 10,000 نفر در پناهگاه های موقت و مؤسسات عمومی اقامت دارند، در حالی که سایرین توسط خانواده های میزبان پذیرفته شده اند. او گفت که یک کنیایی پس از اصابت گلوله سرگردان جان خود را از دست داده است، در حالی که گزارش پلیس حاکی از آن است که یک مرد اتیوپیایی نیز بر اثر شلیک گلوله در کنیا جان خود را از دست داده است.

رقم 10000 به افراد ساکن در پناهگاه‌های موقت و مؤسسات عمومی اشاره دارد، نه تعداد کل آواره‌ها. این به طور مستقیم با تخمین صلیب سرخ بیش از 50000، که شامل افرادی که در خانواده های میزبان اقامت می کنند، قابل مقایسه نیست.

حسن می‌خواهد به خانه برگردد، اما زمانی که امن باشد. تا آن زمان، او و هزاران نفر دیگر به جوامع میزبان و آژانس های بشردوستانه وابسته هستند. هرچه جنگ بیشتر ادامه یابد، ادامه جذب هزینه برای آن جوامع سخت‌تر خواهد بود.

معالم گفت که ساکنان منابع خود را برای پذیرش تازه واردان گسترش داده اند.

او به الجزیره گفت: "پیش از این ما به تنهایی این شهر را تامین می کردیم. اکنون به معنای واقعی کلمه از دو شهر با هم مراقبت می کنیم."