رقابت شهرداری لس آنجلس به افزایش نفوذ سوسیالیست های دموکراتیک اشاره دارد

لس آنجلس، ایالات متحده – در 5 نوامبر، نیتیا رامان، عضو شورای شهر لس آنجلس، برنده رقابت شهرداری محلی اعلام شد و کارن باس را با نزدیک به 53 درصد آرا شکست داد.

رامان 45 ساله در ویدئویی که پس از اعلام نتایج در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد، گفت: "لس آنجلس، من بسیار مفتخرم که شهردار بعدی شما هستم."

"من عاشق این شهر هستم. من به مردمش ایمان دارم. کار پیش رو سخت خواهد بود و تغییر زمان می برد. و با هم، آینده ای خارق العاده مانند شهری که ما خانه می نامیم بسازیم."

پیروزی رامان آخرین نمونه از نامزدی است که خود را به عنوان یک سوسیالیست دموکرات معرفی می کند که در یک انتخابات مهم پیروز شده است.

هنگامی که او در ماه دسامبر به قدرت برسد، لس آنجلس به لیست در حال گسترش شهرهایی خواهد پیوست که تحت نظارت یا به زودی توسط شهرداران سوسیالیست دموکراتیک هدایت می شوند.

آنها شامل شهر نیویورک می شوند. سیاتل، واشنگتن؛ پراویدنس، رود آیلند؛ و پایتخت ایالات متحده، واشنگتن، دی سی.

این موفقیت ها توسط یک سری عوامل تقویت شده است، از جمله این باور عمومی که وضعیت سیاسی و اقتصادی موجود به نفع ثروتمندان است.

شاون گود، نویسنده کتاب سوسیالیست آمریکایی: زندگی و میراث یوجین وی دبز، می گوید: «این ایده که اقتصاد تقلب شده است بسیار رایج است.

در این کتاب مشخصات دبز، یک رهبر سیاسی و نامزد ریاست جمهوری که در اوایل دهه 1900 به یک جنبش سوسیالیستی در ایالات متحده کمک کرد، معرفی می شود. گود توضیح داد که مبارزه برای مردم عادی آمریکا برای دسترسی به خدمات و نیازهای اولیه مدت‌هاست که به چنین جنبش‌هایی دامن زده است.

او گفت: «سوسیالیست‌های دموکراتیک در استفاده از این خشم و میل به چیزی بهتر مؤثر بوده‌اند.

پیروزی رامان یکی از چندین نتیجه در انتخابات میان دوره ای 2026 بود که بر ظهور سوسیالیسم دموکراتیک - و بدنه سازمان دهنده اصلی آن، سوسیالیست های دموکرات آمریکا (DSA) - به عنوان یک نیروی جدی در سیاست ایالات متحده تاکید کرد.

این سازمان پس از انتخابات در بیانیه‌ای گفت: «DSA حضور ما را در سالن‌های کنگره چهار برابر کرده است و یک بلوک سوسیالیست را به DC فرستاده است که برای سرکوب کردن مردم بر سود مبارزه خواهد کرد».

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، یکی از اعضای DSA، امسال در رای گیری حضور نداشت، اما تمرکز او بر مسائل مربوط به هزینه زندگی و مقرون به صرفه بودن توسط سایر دموکرات ها، از جمله سه نامزد کنگره مورد تایید وی، پذیرفته شد.

هر سه - برد لندر، کلر والدز و داریالیزا آویلا شوالیه - برای اولین بار در میان دوره ای امسال کرسی های کنگره را به دست آوردند.

در کلرادو، یک مهاجر اتیوپیایی 29 ساله به نام ملات کیروس نیز پس از سرنگونی یکی از اعضای دموکرات در انتخابات مقدماتی حزب، در رقابت های کنگره خود با حمایت DSA پیروز شد.

لس آنجلس به طور مشابه شاهد بود که سوسیالیست‌های دموکرات در رقابت‌های شهرداری پیروز شدند و در ناحیه 34 کنگره کالیفرنیا، جایی که آنجلا گونزالس-تورس، جیمی گومز، رئیس دموکرات را شکست داد، کرسی را به دست آوردند.

منتقدان می گویند که کاندیداهای تاسیس غالبا در تأمین مالی نسبت به رقبای سوسیالیست به مزیتی متکی هستند.

اما لزلی چانگ، رئیس مشترک DSA لس آنجلس، می‌گوید که این سازمان تلاش می‌کند با یک بازی پرشور و زمینی که حریفانش نمی‌توانند با آن‌ها مقابله کنند، این معایب را جبران کند.

چانگ گفت: "DSA واقعا به شدت به عملیات میدانی ما متکی است. ما افراد را از طریق گفتگوهای رو در رو در درب ها وارد حرکت خود می کنیم."

در حالی که تعداد سوسیالیست های دموکراتیک در مناصب منتخب در ایالات متحده نسبتا کم است، پیروزی های جنبش در سال های اخیر نشان دهنده یک تغییر قابل توجه است.

زمانی که سناتور برنی سندرز نامزدی ریاست‌جمهوری خود را در سال 2016 آغاز کرد، به اولین چهره سیاسی مهم در خاطرات اخیر تبدیل شد که قابلیت دوام سوسیالیسم دموکراتیک را در سطح ملی آزمایش کرد.

اما منتقدان کمپین او را دور از واقعیت سیاسی رد کردند.

یک دهه بعد، حتی نامزدهای میانه رو نیز برخی از لفاظی های او را در مورد موضوعاتی مانند قدرت شرکت ها و تأثیر مخرب نابرابری اقتصادی بر سیاست پذیرفته اند.

یک نظرسنجی YouGov که در ماه اکتبر منتشر شد نشان داد که 50 درصد از رای دهندگان گفته اند که مایلند برای یک سوسیالیست دموکراتیک رای بدهند. دیگر مواضع چپ که زمانی حاشیه‌ای داشتند، مانند پایان دادن به حمایت ایالات متحده از اسرائیل، نیز محبوبیت فزاینده‌ای پیدا کرده‌اند.

اما این رشد همچنین سؤالاتی را در جنبش ایجاد کرده است که چقدر مصالحه برای انطباق با خواسته های سیاست انتخاباتی قابل قبول است.

این پرسش‌ها گاهی به بحث‌های پراکنده داخلی منجر شده است.

به عنوان مثال، یک روز قبل از انتخابات 3 نوامبر، یک هیئت ملی DSA رای گیری در مورد اینکه آیا حمایت رامان در مورد مواضع گذشته خود در مورد اسرائیل، از جمله اینکه آیا او به اندازه کافی از جنبش بایکوت، سلب سرمایه و تحریم (BDS) حمایت کرده است یا نه، رای گیری کرد.

این رای با 14 بر 13 شکست خورد و از آنچه که منتقدان می‌گفتند تنها چند روز قبل از انتخابات اشتباهی اجباری محسوب می‌شود، به سختی اجتناب شد.

یکی از موضوعاتی که بسیاری از سوسیالیست های دموکراتیک را به هم متصل می کند، تمرکز بر حکمرانی خوب و مدیریت شهری است.

رامان مطمئنا با آن قالب مطابقت دارد. او قبلا به عنوان یک برنامه ریز شهری کار می کرد و قول داد که اشتیاق خود را به جزئیات سیاست به مسائلی مانند مسکن و بی خانمانی بیاورد. شعار کمپین او وعده داده بود، "شهری که کار می کند".

چانگ می‌گوید علاقه DSA به مدیریت شهری پس از روز انتخابات ادامه دارد.

او امیدوار است که سوسیالیست‌های دموکراتیک در مورد مسائل بزرگ‌تر و همچنین خدماتی مانند جمع‌آوری زباله و تعمیرات زیرساخت‌ها با رای دهندگان درگیر باشند.

او گفت: "در چهار سال دیگر، اگر قرار باشد درها را بزنیم و از این رای دهندگان بخواهیم که دوباره از نامزد ما حمایت کنند، نمی خواهیم در شرایطی قرار بگیریم که بگویند "خب، دفعه قبل به شما رای دادم و هیچ چیز بهتر نشد."

گود گفت که این تمرکز بین نسل قبلی سوسیالیست‌ها نیز مشترک بود که از طریق اقداماتی مانند آوردن سیستم‌های فاضلاب به محله‌های فقیرنشین و ساخت پارک‌های عمومی در شهرهای سراسر کشور محبوبیت پیدا کردند.

گود گفت: «ممدانی در مورد سیاست چاله صحبت می کند. در دوره دبز، این سوسیالیسم فاضلاب نامیده می شد.

او افزود: «در سطح عملی، تلاش برای ارائه مستقیم به کارگران و ایجاد جنبش از پایه است. "این راهی است برای نشان دادن به مردم که می توانند به شما اعتماد کنند تا در زندگی خود پیشرفت های ملموسی ایجاد کنید."