تنش‌های ایرلند و اسرائیل به ورزش سرازیر شد و توپ اکنون در زمین دوبلین است - نظر

تیم ملی فوتبال اسرائیل این هفته در بازی لیگ ملت های اتحادیه اتحادیه های فوتبال اروپا (یوفا) در دبرسن مجارستان به مصاف ایرلند می رود. یک هفته بعد، در 4 اکتبر، تیم ها دوباره در یک مسابقه "خانه" که انتظار می رود ایرلند بدون تماشاگر در صربستان میزبانی کند، ملاقات خواهند کرد. در ظاهر، این در مورد فوتبال است. در عمل، مسابقات به عرصه دیگری تبدیل شده است که در آن روابط بین ایرلند و اسراییل ویژگی خاصی به خود گرفته است. تصمیم برای انتقال بازی خانگی ایرلند از دوبلین به صربستان لایه دیگری به وضعیت می افزاید.

اتحادیه فوتبال ایرلند گفت که درخواست کرده است که بازی به یک مکان بی طرف منتقل شود زیرا "چالش های عملیاتی" می تواند بر برگزاری آن در ایرلند تأثیر بگذارد. یوفا با این درخواست موافقت کرد و بازی پشت درهای بسته برگزار می شود. هایمیر هالگریمسون، سرمربی ایرلند این دوره را دوره ای غیرعادی و دشوار در دوران حرفه ای خود توصیف کرد. او در یک کنفرانس خبری گفت: "ما با نسل کشی بازی نمی کنیم، ما علیه نسل کشی بازی می کنیم، ما با اسرائیل بازی می کنیم."

حتی اگر هالگریمسون تاکید می‌کند که با تحریم مخالف است و می‌خواهد مسابقات برگزار شود، استفاده او از کلمه «نسل‌کشی» در اشاره به یک حریف ورزشی نشان می‌دهد که لفاظی‌های سیاسی تا چه حد عمیقا در زمین بازی نفوذ کرده است. هایمیر هالگریمسون، سرمربی ایرلندی، «نسل‌کشی» را دریبل می‌کند که خیلی به راحتی اتفاقی نبود. در اوایل سپتامبر، چهار ورزشکار سه گانه اسرائیلی قرار بود در جام اروپا در دری، ایرلند شمالی شرکت کنند.

باشگاه محلی اعلام کرد که از شرکت آنها حمایت نمی کند و لیست نهایی منتشر شده برای این مسابقات شامل یک ورزشکار اسرائیلی نمی شود. دقیق بودن مهم است. دری در ایرلند شمالی، که بخشی از بریتانیا است، است، بنابراین دولت در دوبلین مسئول تصمیمات اتخاذ شده در آنجا نبود.

با این حال، نادیده گرفتن زمینه گسترده تر در سراسر جزیره ایرلند، به ویژه از 7 اکتبر 2023، دشوار است. ایرلند حملات حماس را محکوم کرد، اما متعاقبا مجموعه ای از اقدامات را انجام داد که تقابل دیپلماتیک خود با اسرائیل را به شدت تشدید کرد. در ماه مه 2024، ایرلند کشور فلسطین را به رسمیت شناخت و توضیح داد که این تصمیم برای پیشبرد راه حل دو کشوری است. در دسامبر 2024، ایرلند تصمیم گرفت در روند رسیدگی به دادگاه بین‌المللی دادگستری به دنبال پرونده شکایت آفریقای جنوبی علیه اسرائیل بر اساس کنوانسیون نسل‌کشی مداخله کند.

این تصمیم به منزله عبور از یک خط بود و گیدئون سار، وزیر امور خارجه، بسته شدن سفارت اسرائیل در دوبلین را اعلام کرد. دولت ایرلند اتهامات اسرائیل را رد کرد و گفت که موضع آن بر اساس قوانین بین المللی و حقوق بشر است. این اختلاف به دیپلماسی محدود نشد. ایرلند مسابقه آواز یوروویژن 2026 را به دلیل شرکت اسرائیل تحریم کرد. در همان زمان، قوانینی را تصویب کرد که واردات کالا از شهرک‌های اسرائیلی را ممنوع می‌کرد.

این قانون در ژوئیه 2026 امضا شد و در سپتامبر اجرایی شد. شاید یکی از واضح ترین نمادهای این تنش، رسیدگی به یاد و خاطره Chaim Herzog، ششمین رئیس جمهور اسرائیل باشد که در بلفاست متولد شد، در دوبلین بزرگ شد و بخشی از تاریخ یهودیان ایرلند را تشکیل داد. پارک هرتزوگ در غرفه A5 در جنوب دوبلین در غرفه افتخاری او در دوبلین نامگذاری شد. ورودی پارک، دارای پلاکی که توضیح می‌دهد این مکان به افتخار هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل نامگذاری شده است. در سال 2025، یک کمپین سیاسی برای حذف نام او از پارک راه‌اندازی شد.

حتی میشل مارتین، نخست وزیر ایرلند نیز با این ابتکار مخالفت کرد و در مورد پیامی که در صورت پاک شدن نام یک یهودی برجسته ایرلندی از یک فضای عمومی به جامعه یهودی فرستاده می شد، هشدار داد. اما ماجرا از آنجا شروع نشد. یک پلاک یادبود آبی رنگ در سال 1998 در خیابان کلیفتونپارک 185 در بلفاست نصب شد، خانه ای که هرتزوگ در آن متولد شد. این پلاک یادبود زادگاه مردی است که بعدا رئیس جمهور اسرائیل شد. اما با گذشت سالها، خود این پلاک هدف قرار گرفت.

پس از حملات مکرر، گرافیتی، خرابکاری، و تلاش برای حذف آن به زور، در آگوست 2014 تصمیمی گرفته شد تا آن را پایین بیاورند و در انباری امن قرار دهند. سازمانی که این پلاک را نصب کرده است همچنان تأیید می کند که به دلیل حملات و نگرانی برای ساختمان و ساکنان آن برداشته شده است. نادیده گرفتن نمادها دشوار است. مردی که در جزیره ایرلند متولد شد، پسر یک خانواده یهودی که بخشی از تاریخ محلی را تشکیل می داد، در ابتدا مورد تقدیر قرار گرفت.

بعدها، هم نام او و هم سایت بزرگداشت او به کانون‌های درگیری پیرامون اسرائیل تبدیل شدند. مردم می‌توانند درباره میراث سیاسی و نظامی هرتزوگ بحث کنند، همانطور که مخالفان مراسم بزرگداشت انجام می‌دهند. اما سوال این است که آیا اختلاف با دولت اسرائیل باید به پاک شدن فصل‌هایی از تاریخ یهودیان ایرلند نیز منجر شود. آمارها دروغ نمی‌گویند: بیش از 140 مورد نژادپرستی علیه یهودیان ایرلند تنها در سال 2026 ثبت شده است، در کنار همه این‌ها آمار نگران‌کننده‌ای است. در مارس 2026، شورای نمایندگان یهودیان ایرلند اولین گزارش خود را در مورد یهودستیزی منتشر کرد.

این گزارش 143 حادثه را در مدت شش ماه ثبت کرده است، از جمله تهدید، ارعاب، خرابکاری، و طرد. جمعیت یهودیان ایرلند تنها حدود 2200 نفر است. باید تمایز روشنی بین انتقاد مشروع از دولت اسرائیل و خصومت با اسرائیلی ها و یهودیان وجود داشته باشد. اما زمانی که ورزشکاران هدف تحریم ها قرار می گیرند، زمانی که فرهنگ به عرصه ای برای حذف تبدیل می شود، زمانی که یک مربی تیم ملی از اصطلاحی استفاده می کند که او را از "مقابله در مورد نسل کشی" استفاده می کند.

در این میدان، و زمانی که حتی نام یک رئیس جمهور اسرائیلی زاده ایرلندی و یادبودهای مورد احترام او به موضوع درگیری سیاسی تبدیل می شود، سؤالات دشواری در مورد مرز بین اختلافات دیپلماتیک و انکار مشروعیت مطرح می شود. این چهار ورزشکار سه گانه اعضای دولت اسرائیل نیستند. بازیکنان تیم ملی اسرائیل سیاست های کابینه امنیتی را تعیین نمی کنند.

هنرمندان در شورای امنیت سازمان ملل رای نمی‌دهند. دقیقا به همین دلیل است که ورزش و فرهنگ باید فضاهایی باشد که مردم بتوانند در آن رقابت کنند، مخالفت کنند و حتی اعتراض کنند، بدون اینکه مشروعیت اساسی فردی که در مقابل آنها قرار دارد پاک شود. اختلاف بین ایرلند و اسرائیل عمیق و واقعی است.

اما از آنجایی که رویارویی از دولت به استادیوم، از پارلمان به صحنه، و از سیاست‌گذاری به رفتار با شهروندان اسرائیلی می‌رود، این سوال بیشتر می‌شود که آیا تمایز بین انتقاد از یک کشور و محرومیت مردم به دلیل ملتی که آنها نمایندگی می‌کنند همچنان حفظ می‌شود یا خیر.

این یک سوال در مورد مرزهای گفتمان عمومی و توانایی ما برای اعمال قوانین و استانداردهای یکسان برای هر ملت و هر فردی است. نویسنده، مدیر عامل رادیو 100fm، کنسول افتخاری و معاون معاونت دیپلماتیک کنسولی، و رئیس باشگاه رادیویی آماتور اسرائیل است. او قبلا به عنوان خبرنگار رادیو ارتش اسرائیل و NBC News خدمت می کرد.