"خیمه ها از ما محافظت نمی کنند": باران، فلسطینیان را در غزه آواره کرد

الزاویدا، نوار غزه - شنبه شب، آب شروع به هجوم به چادر جابر الکسیح در منطقه الزاویدا در مرکز غزه کرد و او و خانواده اش را بیدار کرد زیرا باران شدید غزه را درنوردید. به زودی کف چادر آب گرفت، تشک ها، فرش ها، پتوها خیس شد و غذای اندکی که خانواده توانسته بودند نگه دارند، خراب شد.

جابر که 70 ساله است به الجزیره گفت: «همه از خواب بیدار شدند و بیدار ماندند و از همسایگان خود در مورد میزان آسیب پرسیدند و در مورد کودکان جویا شدند.

وی منطقه خارج از اردوگاه آوارگان را که هزاران فلسطینی در آن پناه گرفته اند، به عنوان یک استخر شنا توصیف کرد.

به گفته دفتر رسانه های دولتی غزه، از زمان شروع بارندگی های شدید در اواخر روز جمعه، بیش از 70000 چادر زیر آب رفته اند. صدها هزار فلسطینی آواره در مکان‌هایی که در برابر سیل «بسیار آسیب‌پذیر» تلقی می‌شوند، پناه گرفته‌اند.

بیش از یک سال پس از امضای قرارداد موسوم به «آتش‌بس» بین اسرائیل و حماس، اسرائیل به نقض مفاد این توافق ادامه داد و مانع ورود کالاها به غزه از جمله 60000 خانه متحرک و 200000 چادر شد.

تنها به 20000 چادر اجازه ورود داده شده است و خانه های متحرک در سمت مصری مرز پارک شده اند که بسیاری از آنها بیش از دو سال است.

این چهارمین زمستان برای جابر و خانواده اش است که در چادر خانه ای در منطقه الزویدا زندگی می کنند. جابر که اصالتا اهل بیت لاهیه در شمال غزه است، چندین بار مانند اکثر فلسطینی ها از زمان آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل در 7 اکتبر 2023، آواره شده است.

بیش از 90 درصد فلسطینی ها به دلیل جنگی که محکومیت جهانی را برانگیخته است، چندین بار آواره شده اند.

جابر می گوید که کمپ او زمستان گذشته سه یا چهار بار زیر آب رفت و بسیاری از خانواده ها مجبور به ترک آن شدند. حدود 40 چادر هنوز در آنجا باقی مانده است، اما آخرین سیل آنها را در وضعیت بدتری قرار داده است.

جابر به الجزیره گفت: «همه چادرها در حال حاضر آسیب دیده، پاره شده و پوشیده از گل هستند.

ما فورا به چادر، برزنت، ملحفه پلاستیکی، تشک، پتو و فرش نیاز داریم تا از ما در برابر روزهای سخت آینده محافظت کنیم.

ما مدام در مورد توزیع چادر و برزنت می شنویم، اما چیزی دریافت نکرده ایم.

امیدوار بودیم خانه‌های سیار و واحدهای مسکونی موقت که در توافق آتش‌بس وعده داده شده بود، به ما اجازه استراحت و بازگشت به زندگی امن و آرامش را بدهد.

تجربه جابر منعکس کننده بحران پناهگاه گسترده تر فلسطینی های آواره در سراسر غزه است. علیرغم توافقنامه «آتش بس» که شامل مفاد واحدهای اسکان موقت، چادرها و ماشین آلات سنگین برای پاکسازی آوار بود، تعداد زیادی از خانواده ها در پناهگاه های موقت در معرض هوای زمستانی باقی مانده اند.

بر اساس مرحله اول این توافق، در کنار واحدهای مسکونی موقت و چادرها، قرار بود تجهیزات سنگین نیز برای آواربرداری و کمک به بازسازی زیرساخت های آسیب دیده وارد شوند.

اما ورود خانه‌های متحرک و ماشین‌آلات سنگین به تأخیر افتاده است زیرا اسرائیل بهانه‌هایی برای محدود کردن ورود خود به منطقه محصور 2.3 میلیون نفری پیدا کرده است.

گزارش ها حاکی از آن است که کامیون های حامل خانه های متحرک و تجهیزات در سمت مرز مصر در انتظار ایستاده اند در حالی که فلسطینی ها در کمپ های خیمه ای ویران در بدبختی زندگی می کنند.

بر اساس گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA)، غزه به حدود 121000 چادر و 561000 برزنت نیاز دارد، در حالی که ذخایر موجود بسیار کمتر از مقدار مورد نیاز است.

برای ام هانی حموده، یک زن آواره از بیت لهیه که اکنون در الزویده پناه گرفته است، جایگزینی چادر فرسوده خود با کاروان به یک رویا تبدیل شده است.

او به الجزیره گفت: «انتظار نداشتیم که اولین بارندگی ما را در این شرایط رها کند. "این چادرها ما را از سرما، طوفان یا باران محافظت نمی کنند. هر زمان که زمستان فرا می رسد، همه نفس خود را حبس می کنند."

حموده امیدوار بود که توافق آتش‌بس به خانواده‌اش اجازه دهد به شمال غزه بازگردند یا حداقل یک کاروان یا مصالح ساختمانی برای تامین سرپناه بهتر دریافت کنند. اما او گفت که هیچ نشانه ای از پیشرفت وجود ندارد.

او به الجزیره گفت: "ما خواستار یک زندگی آبرومندانه هستیم. ما می خواهیم این چادرها با کاروان ها جایگزین شود. حتی یک کاروان ساده بهتر است."

خانواده حموده حدود 15 بار در طول جنگ آواره شده اند. او بیش از 15 سال را در امارات متحده عربی زندگی و کار کرد تا اینکه تقریبا دو سال قبل از شروع جنگ به غزه بازگشت.

او گفت: "فرزندان من گریه می کنند زیرا دلشان برای زندگی ما در آنجا تنگ شده است." "زندگی در اینجا بسیار دشوار است. زندگی به هیچ وجه وجود ندارد."

رامی عبدو، رئیس ناظر حقوق بشر اروپا مدیترانه ای، به الجزیره گفت که به دلیل محدودیت های اسرائیل، مقادیر زیادی چادر، کاروان، واحدهای مسکونی پیش ساخته و تجهیزات سرپناه در مرزهای غزه سرگردان مانده اند.

وی گفت: در حالی که بیش از 1.5 میلیون آواره فلسطینی زمستانی دیگر را در چادرهای فرسوده پیش رو داشتند، حتی مردم ساکن در منازل و آپارتمان‌ها نیز به دلیل آسیب‌های فراوان به منازل و زیرساخت‌ها در معرض این عوامل قرار گرفتند.

عبدو گفت: «امروز ما حتی نمی‌توانیم بگوییم کسانی که در خانه‌ها و آپارتمان‌ها زندگی می‌کنند از آب و هوای شدید در امان هستند، زیرا با حدود 85 درصد از خانه‌های ویران یا آسیب‌دیده، هر خانواده در معرض درجاتی از شرایط آب و هوایی سخت قرار دارد.

عبده گفت که اسرائیل به عنوان قدرت اشغالگر، طبق کنوانسیون چهارم ژنو از نظر قانونی موظف است از رسیدن تجهیزات ضروری به غیرنظامیان اطمینان حاصل کند و کمک های بشردوستانه را تسهیل کند.

جهاد دواس، 51 ساله، می‌گوید که احساس درماندگی می‌کرد زیرا نمی‌توانست کاری انجام دهد، زیرا فرزندانش در میان باران‌ها جایی برای خوابیدن نداشتند.

آب به داخل چادرهای اردوگاه آوارگان سرازیر شد، در حالی که بادهای شدید بسیاری از چادرهای اطراف را منفجر کرد. او گفت، پس از اینکه آب باران تشک های آنها را خیس کرد و ورقه های پلاستیکی پناهگاه آنها را پوشانده بود، فرزندانش ایستاده می خوابیدند.

او به الجزیره گفت: "آنها ایستاده می خوابیدند. تا صبح، برخی از فرزندان من به دلیل سرما و طوفان بیمار شده بودند."

داواس که از شمال غزه آواره شده است، با هفت فرزند خود و سه فرزند یتیم برادرش پناه گرفته است. او گفت که چادر خانواده را با پول خود خریده است و هیچ چادری از هیچ موسسه خیریه یا کمکی دریافت نکرده است.

او گفت: «یک چادر حتی یک درصد هم نمی تواند جایگزین خانه شود. "ما در چیزی زندگی می کنیم که از زندگی ما باقی مانده است."

او گفت که علیرغم انتظارات ناشی از توافق آتش بس، هیچ کاروان یا واحد مسکونی موقتی برای کمک به خانواده های آواره وارد نشده است.

داواس گفت: "زندگی ما یک جهنم روزانه است. ما کاملا فراموش شده ایم. هیچ توزیع عادلانه ای از کمک ها وجود ندارد و هیچ کس واقعا در مورد ما سوال نمی کند."

او این سوال را مطرح کرد که چرا حتی تامین منابع اولیه سرپناه بسیار دشوار شده است.

«آیا چادرها و برزنت‌ها واقعا به این همه فشار و تلاش نیاز دارند تا به چیزی تبدیل شوند که بتوانیم آن را بخواهیم؟» او پرسید. برای ما چادر و برزنت تهیه کنند و حداقل یک زندگی آبرومندانه به ما بدهند.»