دانشجویان آزادی های جدید اجاره را دوست دارند - اما صاحبخانه ها نسبت به افزایش اجاره بها هشدار می دهند

ادی لور به دلیل قانون حقوق اجاره‌نشینان، راحت‌تر می‌توانست اجاره‌نش را ترک کند

زمانی که قانون حقوق اجاره‌نشینان در ماه مه اجرا شد، به عنوان بزرگ‌ترین تغییر برای مستاجران در یک نسل در انگلستان توصیف شد که به میلیون‌ها نفری که از مالکان خصوصی اجاره می‌دهند، ثبات و امنیت بیشتری می‌دهد.

این قانون همچنین باعث تکان در بازار اجاره دانشجویی شده است، که چالش هایی را برای مالکان ایجاد کرده است، زیرا به افراد اجازه می دهد به جای اینکه در تمام سال تحصیلی درگیر شوند، اجاره را ترک کنند.

ادی لور اولین سال تحصیلی خود را در دانشگاه اکستر به پایان رسانده بود که تصمیم گرفت این دوره برای او مناسب نیست.

این جوان 20 ساله می خواست به تحصیل در رشته روابط بین الملل در دانشگاه یورک روی بیاورد، اما خانه خود را برای سال آینده سازماندهی کرده بود.

اما به دلیل تغییرات در قانون حقوق اجاره‌ها، ادی فقط باید دو ماه قبل از اینکه بتواند آنجا را ترک کند و پرداخت اجاره را متوقف کند، اخطار دهد.

این قانون به اجاره‌های با مدت معین پایان داد - جایی که اجاره‌کنندگان برای چند ماه معین به قراردادها منعقد می‌شوند. برای دانشجویان، قراردادهای قبلی عموما برای یک سال تحصیلی کامل بود.

در عوض، املاک در حال حاضر به صورت دوره ای اجاره می شوند، به این معنی که مستاجران اجاره بها را به صورت هفتگی یا ماهانه بدون تاریخ پایان ثابت پرداخت می کنند.

تالارهای اقامتی متعلق به دانشگاه و محل اقامت دانشجویی هدفمند، معاف هستند، خارجی هستند و همچنان می توانند قراردادهای مدت معینی ارائه دهند، بنابراین این تغییر عمدتا بر دانشجویانی که از یک صاحبخانه خصوصی اجاره می کنند تأثیر می گذارد.

ادی توضیح می‌دهد: «اگر قانون حقوق اجاره‌نشینان چیزی نبود، فکر نمی‌کنم می‌توانستم دانشگاه‌ها را جابه‌جا کنم، زیرا در قرارداد کامل [سال] قفل می‌شدم».

قانون حقوق اجاره بها برای مستاجران و مالکان به چه معناست

"من برای تغییر برای رفع استرس مسکن دانشجویان مبارزه کردم"

دانشجویان بیشتری قصد دارند برای دانشگاه به دلیل هزینه های زندگی "دیوانه" در خانه زندگی کنند

از آنجایی که او در یک اجاره مشترک ثبت نام کرده بود، وقتی او آن را ترک کرد، اجاره کل خانه به پایان رسید.

خوشبختانه، ادی دوستی داشت که به دنبال اتاقی می گشت که بتواند جای او را بگیرد تا هم خانه هایش بتوانند یک اجاره نامه جدید امضا کنند.

او اذعان می کند که اگر کسی نبود که بتواند اتاقش را بگیرد، وضعیت برای هم خانه هایش سخت تر می شد.

با این حال، ادی فکر می کند که مزایای آن برای دانش آموزان ارزش این خطر را دارد.

او می‌گوید: «اگر قرار بود با هم‌خانه‌هایتان اختلاف پیدا کنید یا اگر تصمیم گرفتید که دانشگاه برای شما مناسب نیست، قفل شدن در یک قرارداد تمام‌مدت می‌تواند از نظر مالی واقعا دشوار باشد.

بنابراین بدون این انعطاف‌پذیری، مردم واقعا می‌توانند در موقعیت‌هایی قرار بگیرند که لزوما نمی‌خواهند در آن قرار بگیرند.»

لوئیس ویلسون، معاون آموزش عالی اتحادیه ملی دانشجویان، می‌گوید این انعطاف‌پذیری به این معناست که دانشجویان می‌توانند با نقل مکان به خانه برای تابستان در هزینه‌های اجاره نیز صرفه‌جویی کنند.

در حالی که قبلا، بسیاری از قراردادهای اجاره دانشجویی پس از اتمام دوره‌ها تا تابستان منعقد می‌شد، اکنون دانشجویان می‌توانند در صورت تمایل زودتر از این محل خارج شوند.

ویلسون می‌گوید که دانش‌آموزان نیز از تغییرات گسترده‌تری در این قانون سود می‌برند، که مالکان در انگلیس را از اخراج مستاجران بدون دلیل منع می‌کند.

کمپین‌ها استدلال می‌کنند که این به اجاره‌کنندگان امنیت و اطمینان بیشتری می‌دهد تا درخواست تعمیر کنند، بدون ترس از اینکه در صورت ایجاد نگرانی از خانه بیرون شوند.

لوئیس ویلسون از NUS می گوید این قانون به دانش آموزان آزادی بیشتری داده است تا زمانی که می خواهند خارج شوند

با این حال، انعطاف پذیری بیشتر برای دانشجویان برای ترک اجاره به معنای اطمینان کمتر برای مالکان است.

این قانون زمینه خاصی را برای صاحبخانه ها در نظر گرفت تا در پایان سال تحصیلی گروهی از دانش آموزان را در صورتی که قصد اجاره مجدد ملک را به دانش آموزان دارند، از خانه بیرون کنند.

کریس نوریس، افسر ارشد سیاست در انجمن ملی مالکان مسکونی، می‌گوید مشکل بزرگ‌تر برای صاحبخانه‌های دانشجو این است که مستأجران آنها زودتر از خانه خارج شوند.

او استدلال می‌کند که این خطر بزرگ‌تری برای دانش‌آموزانی است - که ممکن است با هم خانه‌های خود اختلاف پیدا کنند یا دانشگاه را رها کنند - تا مثلا خانواده‌هایی که کمتر تمایل دارند بعد از چند ماه از خانه خارج شوند.

نوریس می‌گوید پایان اجاره‌های مدت معین به این معنی است که خانه‌های دانشجویی می‌تواند در تابستان پس از پایان دوره‌ها - یا حتی زودتر - خالی بماند.

او می افزاید که اکنون برای صاحبخانه های دانشجویی دشوارتر است که خانه ای را برای چند ماه اجاره کنند، زیرا آنها نمی دانند مستاجران چقدر می مانند و نمی توانند تضمین کنند که دوباره در پاییز برای دانشجویان در دسترس خواهد بود.

نوریس می‌گوید که روزهای اولیه برای تصویب قانون جدید است و بسیاری از صاحبخانه‌ها امسال را به عنوان آزمونی برای مشاهده چگونگی انجام این مسائل در عمل شرکت می‌کنند.

با این حال، او هشدار می دهد که برخی ممکن است برای پوشش خطر خالی شدن املاک خود در تابستان، اجاره ماهانه ای را که دریافت می کنند افزایش دهند.

او می‌گوید که در برخی موارد ممکن است صاحبخانه‌ها حتی اجاره بهای دانش‌آموزان را بفروشند یا آن را متوقف کنند، عرضه را کاهش دهند و قیمت‌ها را بالا ببرند.

سو لاوز فکر می کند که تغییرات به این معنی است که بسیاری از صاحبخانه های دانشجویی اجاره خود را پرداخت می کنند

سو لاوز که سه خانه مشترک را به دانش آموزان در نورویچ اجاره می کند، نگران این تغییرات است.

در حالی که سو می‌گوید نمی‌خواهد قیمت‌های خود را افزایش دهد، اگر خانه‌هایش در تابستان خالی بماند، زیرا دانش‌آموزان تصمیم می‌گیرند پس از امتحانات پایانی اجاره‌نشینی خود را پایان دهند، او می‌گوید که ممکن است مجبور شود.

او قبلا شروع قراردادهای اجاره خود را به جای سپتامبر به اوت رسانده است تا خطرات ناشی از آن را کاهش دهد.

با این حال، او می‌گوید که اگر مستاجرانش در اوایل سال از خانه خارج شوند، برای کسب سود و در عین حال پوشش هزینه‌های خود از جمله وام مسکن، مالیات شورا و هزینه‌های آب و برق در زمانی که دارایی‌ها خالی هستند، با مشکل مواجه خواهد شد.

او استدلال می کند که اجاره ماهانه بالاتر به معنای هزینه های اولیه بیشتر برای دانشجویان و هزینه های کلی بالاتر برای کسانی است که اجاره را در تابستان ادامه می دهند.

سو تاکید می کند که او از هدف قانون برای ایجاد امنیت بیشتر به مستاجران حمایت می کند و اگر صاحبخانه آنها تعمیرات را انجام نمی دهد، دانش آموزان باید بتوانند از خانه خارج شوند.

اما او می‌خواهد که صاحبخانه‌ها بتوانند مطابق با سال تحصیلی قراردادهای معینی را به دانشجویان ارائه دهند تا از خالی ماندن املاک در تابستان جلوگیری شود.

او می‌گوید: «صاحب این دوره‌های خالی برای صاحبخانه‌ها بسیار بسیار سخت است.

مالکان قیمت ها را افزایش می دهند و دانشجویان پرداخت می کنند.