دانشمندان DNA را از پوست قرون وسطی استخراج کردند و یک بیماری پنهان پیدا کردند

حتی برای کشاورزان مدرن، آبله گوسفندی یک مزاحمت بزرگ است. این بیماری که به سرعت گسترش می یابد، گاوهای جوان را می کشد و تولید پشم، گوشت و شیر حیوانات گرانبهایی را که زنده می مانند، مختل می کند. نیازی به گفتن نیست که مزارع قرون وسطایی در برابر گلوکس بسیار آسیب پذیرتر بودند - به طوری که عامل بیماری زا در دست نوشته های باستانی سوزانده شد. به معنای واقعی کلمه.

در مطالعه‌ای که اخیرا در Science Advances منتشر شده است، تیمی متشکل از ژنتیک‌دانان، مورخان، ویروس‌شناسان و سایرین DNA را از پوست حیوانات استخراج و تجزیه و تحلیل کردند که برای ساخت کتاب‌هایی بین قرن‌های 8 و 14 میلادی استفاده می‌شد. به طرز تکان دهنده ای، DNA متعلق به 21 ژنوم ویروس گوسفند بود که بین 1700 قبل از میلاد تا 1917 پس از میلاد باز می‌گشتند. این دست نوشته ها نیز از نظر مواد متفاوت بودند، از جمله پوست گوساله، پوست بز و پوست گوسفند. در ترکیب با نمونه‌های باستان‌شناسی قبلی، این تیم توانست از آخرین تجزیه و تحلیل برای بازسازی بیش از 3500 سال تکامل ویروس گوسفند استفاده کند.

لویی لوهوت، نویسنده ارشد این مطالعه و دانشجوی دکترا در کالج دانشگاهی دوبلین، در بیانیه‌ای گفت: «ضبط DNA باستانی پاتوژن‌ها درک ما را از بیماری‌های عفونی در گذشته کاملا تغییر داده است، و در اینجا نشان می‌دهیم که پوست می‌تواند DNA پاتوژن حیوانی را نیز حفظ کند.» این امکان وجود دارد که آرشیوها و کتابخانه های سراسر جهان نیز حاوی آثار ژنتیکی شیوع بیماری در حیوانات در گذشته باشد.

این اولین بار نیست که دانشمندان DNA را از پوست قرون وسطایی بازیابی می کنند، اما روش آنها ممکن است کمی عجیب به نظر برسد. یک پاک کن می گیرند و به پوست کهنه می مالند. بر اساس گزارش‌ها، این تکنیک بسیار درگیر از نظر فیزیکی غیرتهاجمی است و محافظان نیز همین کار را برای تمیز نگه داشتن دست‌نوشته‌ها انجام می‌دهند. اگر خوش شانس باشید، گاهی اوقات این براده های پاک کن حاوی اطلاعات ارزشمندی مانند DNA باستانی هستند.

Joanna Story یکی از نویسندگان این مطالعه برای Science توضیح داد که در دوران قرون وسطی، یک کتاب تنها یک سرمایه گذاری بزرگ بود. برای مثال، برای ساختن یک جلد کتاب مقدس، به چندین ده حیوان و صدها پوست نیاز است. استوری، مورخ دانشگاه لستر در بریتانیا افزود: برای اهداف تحقیقاتی، این بدان معناست که وقتی کتابی را برمی‌دارید، گله‌ای از گوسفند یا گله گاو را می‌چینید.

با توجه به این پیامدها، تیم به این فکر افتاد که آیا تجزیه و تحلیل آن می تواند با نمونه های دیگر ترکیب شود تا تصویر وسیع تری از تکامل گوسفند نشان دهد. محققان همچنین دندان‌های گوسفند حاوی اولین شواهد شناخته شده از آبله گوسفند در اوراسیا را به همراه گونه‌های مدرن این ویروس بررسی کردند. بر اساس این تجزیه و تحلیل، آبله گوسفندی احتمالا در اوایل عصر برنز (تقریبا 3000 سال قبل از میلاد) از بیماری‌های مشابه جدا شده است.

اتفاقا، این زمان با شواهد باستان شناسی برای زمانی که انسان ها پرورش و مدیریت گوسفند را آغاز کردند، همپوشانی دارد. منطقی است؛ طبق این مقاله، گله‌های بزرگ‌تر گوسفند که در فضاهای محدود نگهداری می‌شوند، شرایط عالی برای تکامل و تخصص یک ویروس را فراهم می‌کنند. در مورد ویروس آبله گوسفندی که روی پوست گوساله و پوست بز یافت می‌شود، این تیم پیشنهاد کرد که می‌تواند منعکس کننده عفونت‌های بین گونه‌ای یا آلودگی در طول تولید پوست باشد.

L'Hôte نتیجه گرفت: "ژنوم های باستانی می توانند به ما کمک کنند تا بفهمیم این عوامل بیماری زا که امروزه بر ما تأثیر می گذارند چگونه تکامل یافته اند. ما متوجه شدیم که برخلاف ویروس آبله، ژنوم ویروس گوسفند در چند هزاره گذشته بسیار پایدار بوده است." این ممکن است به این معنی باشد که تغییرات ژنتیکی قبل از این مرحله برای چگونگی تکامل ویروس گوسفند برای آلوده کردن میزبان خود بسیار مهم بوده است، که ممکن است به ما در مبارزه با پاتوژن در آینده کمک کند.