دانشمندان می گویند زمان ارزیابی مجدد اندازه منظومه شمسی فرا رسیده است

دو دانشمند برجسته فضایی می گویند که نیاز به تعریف مجدد لبه منظومه شمسی با ارائه نظریه ای وجود دارد که بیان می کند اندازه گیری های میدان گرانشی راه شیری، از جمله ماده تاریک آن، مرز خورشید را دوباره ترسیم می کند.

این نظریه توسط جیم گرین، دانشمند ارشد سابق ناسا و مدیر سابق بخش علوم سیاره‌ای آژانس فضایی، همراه با اد بلبرونو، استاد ریاضیات در دانشگاه یشیو و همکار ارشد تحقیقاتی در دانشگاه پرینستون ارائه شد.

مرز گرانشی منظومه شمسی تا حدود 3.8 سال نوری از خورشید امتداد دارد، آنها معتقدند تقریبا 241000 واحد نجومی (AU)، فاصله ای که "لبه" منظومه شمسی را به همان مقیاس جدایی بین ستاره های همسایه می رساند. آنها می نویسند که لبه منظومه شمسی ما ممکن است نه با یک مرز تیز، بلکه با "رقص پیچیده بین نیروها، انرژی ها و مسیرها" تعریف شود. گرین و بلبرونو اخیرا در شماره آگوست 2026 مجله ROOM - ژورنال فضایی آسگاردیا، صحبت کردند. اجسام آهسته حرکت می کنند

علاوه بر این، این نظریه ادعا می‌کند که نقاط لاگرانژ خورشیدی پایدار گرانشی L1 و L2 می‌توانند نوعی "درگاه" را تشکیل دهند که می‌تواند بازدیدکنندگان بین‌ستاره‌ای آینده مانند دنباله‌دار اخیر 3I/ATLAS را به منظومه شمسی هدایت کند و شاید به دانشمندان این امکان را بدهد که آنها را برای مطالعات آینده ضبط کنند.

گرین به Space.com گفت: «کشف مکان L1 مرکز خورشیدی-کهکشانی مهم است، زیرا اجرام با حرکت کندی که وارد این منطقه می‌شوند می‌توانند توسط خورشید ما گرفته شده و بخشی از منظومه شمسی ما شوند. او گفت: «چه کسی می‌داند که ممکن است در حال حاضر یک سیاره سرکش بزرگ در راه منظومه شمسی وجود داشته باشد یا خیر.

گرین گفت که باید به این مکان‌های L1 و L2 تازه محاسبه‌شده نگاه کرد تا ببینیم چه چیزی می‌تواند پیدا شود. او اکنون در مورد انجام چنین مشاهداتی با تیم فضاپیمای نیوهورایزنز که پلوتون را در سال 2015 کاوش کرد و اکنون در هلیوسفر خارجی فعالیت می کند، بحث می کند.

گرین گفت: "حتی گرد و غبار انباشته شده در این منطقه می تواند بسیاری از محاسباتی که ما انجام داده ایم، از جمله میزان ماده تاریک در کهکشان ما را تایید کند."

نموداری که نقاط لاگرانژ L1 و L5 را نشان می دهد. (اعتبار تصویر: استودیوی تجسم علمی مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا) گرفتن بالستیک

بلبرونو به Space.com گفت: «این یک نتیجه واقعا خوب و قابل توجه است. مقاله ROOM که برای مخاطبان محبوب نوشته شده است، از سخنرانی اصلی او در آگوست 2025 در موسسه نیلز بور استخراج شده است. بسیاری از این نظریه همچنین از کار بلبرونو در مورد جذب دائمی منظومه شمسی و مرزهای پایداری ضعیف که در سال 2024 در مجله مکانیک آسمانی و نجوم دینامیکی منتشر شد، نشات می‌گیرد.

بلبرونو کتاب Fly Me to the Moon: An Insider's Guide to the New Science of Space Travel (انتشارات دانشگاه پرینستون، پرینستون، 2007) را نوشت. در آن کار، او نحوه استفاده از سفرهای فضایی کم سوخت را توضیح می‌دهد که او آن را به «موج‌سواری در میدان گرانشی» تشبیه می‌کند.

بلبرونو گفت: «این کار جدید، کاربرد جدیدی از تئوری مرزهای پایداری ضعیف را نشان می‌دهد که برای اولین بار در سال 1987 برای یافتن مسیرهای جدید به قمر زمین، با استفاده از ضبط بالستیک برای فضاپیماها به کار رفت. او گفت: «اکنون کاربرد آن به طور قابل توجهی به جذب بالستیک به منظومه شمسی ما از فضای بین ستاره ای و در تخمین اندازه منظومه شمسی ما گسترش یافته است.

گرین و بلبرونو اشاره می کنند که کشف اخیر اجرام بین ستاره ای - مانند دنباله دار بین ستاره ای 3I/ATLAS در سال 2025 - که از منظومه شمسی ما در مسیرهای هذلولی می گذرد "دریچه ای کاملا جدید به روی مواد و فرآیندهای شکل دهنده منظومه های سیاره ای در سراسر کهکشان باز کرده است."

دنباله دار بین ستاره ای 3I/ATLAS که توسط تلسکوپ فضایی هابل در آگوست 2025 هنگام عبور از منظومه شمسی مشاهده شد. (اعتبار تصویر: NASA/ESA/David Jewitt (UCLA)/ پردازش تصویر: Joseph DePasquale (STScI)) تسلط بر گرانش

مقاله در ROOM ایده های تاثیرگذاری در مورد تمدن های بیگانه بالقوه دور اضافه می کند.

گرین و بلبرونو می نویسند: «سفر بین ستاره ای به تسلط بر گرانش نیاز دارد، که یک تمدن فرازمینی پیشرفته ممکن است از آن برای گردش در کهکشان استفاده کند، با استفاده از پورتال های ایجاد شده در نقاط لاگرانژ برای اهرم.

محققان می‌افزایند: «با باقی ماندن در این مکان‌ها، آنها می‌توانند حیات درون یک منظومه ستاره‌ای را بدون هیچ هزینه انرژی رصد کنند، بنابراین شاید ما باید به دنبال ایستگاه‌های فضایی بزرگ در مکان‌های ستاره‌ای L1 و L2 به‌عنوان نشانه‌ای فنی از حیات هوشمند پیشرفته باشیم؟»