در آزمایشگاه های تحقیقاتی طاعون در قلب یک راز روسی

بیش از دو هفته پس از مرگ یک محقق 28 ساله بر اثر عفونت مرموز در حالی که در آزمایشگاه تحقیقاتی طاعون روسیه کار می کرد، مقامات بهداشتی در سراسر جهان هنوز منتظر پاسخ هستند.

داریا شیپیلووا، یک کارگر آزمایشگاه در موسسه تحقیقاتی ضد طاعون ایرکوتسک، در ابتدا گزارش شد که به طاعون ذات الریه مبتلا شده است و این نگرانی را در مورد انواع تحقیقات انجام شده در این مرکز و اقدامات ایمنی به کار گرفته شده در آنجا افزایش داده است.

مقامات روسی از آن زمان طاعون ذات الریه، یک عفونت باکتریایی ناشی از همان پاتوژن شناخته شده طاعون بوبونیک را به عنوان علت مرگ شیپیلووا رد کرده اند، اما هنوز تایید نکرده اند که کدام پاتوژن مسئول ایجاد پنومونی او بوده است.

این حادثه که منجر به محکومیت ایالات متحده و سایر دولت‌ها شد، بی‌اعتمادی همیشگی جامعه بین‌المللی را نسبت به تحقیقات زیست‌پزشکی روسیه آشکار کرد، که به برنامه‌های زمانی قوی ارتش شوروی برای توسعه سلاح‌های بیولوژیکی بازمی‌گردد.

مؤسسه در ایرکوتسک هرگز به عنوان یک مرکز نظامی عمل نکرد، اما بخشی از «سیستم ضد طاعون» گسترده و در عین حال مخفیانه بود. در صدها سایت و آزمایشگاه صحرایی در سراسر اتحاد جماهیر شوروی، هزاران محقق مسئول ردیابی گونه‌های در حال ظهور طاعون و سایر بیماری‌های بومی، از بین بردن جوندگان بیماری‌زا و ساخت واکسن بودند. به گفته کارشناسان، این تاسیسات همچنین نمونه های پاتوژن را در اختیار آزمایشگاه های نظامی مسئول ایجاد سلاح های زیستی در دوران شوروی قرار داده است.

بیشتر این تأسیسات هنوز کار می کنند، و در حالی که آنها در روسیه به شدت تحت مراقبت هستند، برخی در کشورهای شوروی سابق درهای خود را به روی محققان بین المللی باز کرده اند که به دنبال یادگیری در مورد این سیستم افسانه ای هستند. سیستم ضد طاعون

اگرچه مرگ سیاه قرن چهاردهم اروپا، کشنده ترین و شناخته شده ترین شیوع طاعون است، بیماری ناشی از باکتری Y pestis و توسط جوندگان حمل می شود، این بیماری هزاران سال است که اوراسیا را شکار کرده است.

اتحاد جماهیر شوروی برای توقف شیوع مکرر در مناطق روستایی، جایی که حیوانات پناه‌دهنده طاعون مانند موش‌های صحرایی، ژربیل‌ها و مارموت‌ها بومی هستند، در اوایل قرن بیستم مجموعه‌ای از سایت‌های صحرایی و موسسات تحقیقاتی ایجاد کرد. آنها آن را سیستم ضد طاعون نامیدند.

سوزان دی جونز، مورخ دامپزشکی در دانشگاه مینه سوتا که در سال 2018 از یک موسسه مبارزه با طاعون شوروی سابق در قزاقستان کنونی بازدید کرد، گفت: «هدف کار آنها این بود که یک مؤسسه مرکزی باشند که نواحی وسیع اطرافشان، از جمله استپ‌هایی که جمعیت زیادی از جوندگان وحشی حفاری دارند، نظارت کند.

در روزهای ابتدایی، برنامه ابتدایی بود. دانشمندان سوار بر اسب به نقاط داغ طاعون می‌رفتند، اغلب در چادرها می‌ماندند یا اتاق‌هایی را از ساکنان محلی اجاره می‌کردند و روزهای خود را با نابود کردن جوندگان، حفر لانه‌های آنها و سوزاندن منابع غذایی آنها در تلاش برای ریشه‌کن کردن بیماری‌هایی که حامل آنها بودند، سپری می‌کردند.

بسیاری از این اکسپدیشن‌ها بدون مواد ضدعفونی‌کننده مؤثر یا تجهیزات حفاظت فردی انجام می‌شدند، که کار کارگران ضد طاعون را بسیار خطرناک می‌کرد. و تلاش‌های ریشه‌کنی نتوانست جلوی گسترش این بیماری را بگیرد.

با این حال، بین دهه‌های 1920 و 1950، این برنامه تمرکز خود را از ریشه‌کنی به پیشگیری از شیوع تغییر داد و مجموعه‌ای از آزمایشگاه‌ها را در شهرهای اطراف اتحاد جماهیر شوروی باز کرد.

در اواسط قرن بیستم، زمانی که آنتی بیوتیکی برای درمان طاعون ساخته شد، هزاران کارمند در طول سال در این آزمایشگاه ها کار می کردند و صدها نفر دیگر به صورت فصلی برای جمع آوری نمونه ها در مزرعه استخدام می شدند. داخل آزمایشگاه های دوران شوروی

مویسی ایوسیفوویچ لوی، محقق سابق مبارزه با طاعون، در مقاله ای در سال 1994 نوشت: تحقیقات انجام شده در این تأسیسات دوران شوروی "پشت پرده ای از رازداری پنهان شده بود".

برای جلوگیری از ایجاد ارتباط بین کارشان و برنامه‌های توسعه سلاح‌های زیستی در آزمایشگاه‌های نظامی، به کارگران آزمایشگاه طاعون دستور داده شد که هرگز در گفتگوهای خود چیز خاصی در مورد کار خود ذکر نکنند.

علاوه بر این، خود ساختمان‌های آزمایشگاهی به گونه‌ای ساخته شده‌اند که شبیه واحدهای مسکونی معمولی باشند. کارگران بسیاری از تأسیسات باغ‌ها را نگهداری می‌کردند، پنجره‌های آزمایشگاه را باز نگه می‌داشتند و با لباس‌های معمولی یا حتی لباس خواب به جای پوشیدن کت‌های سفید راه می‌رفتند.

تا زمانی که یک نفر به داخل آزمایشگاه قدم گذاشت و تجهیزات علمی را دید - یخچال‌هایی پر از نمونه‌های پاتوژن، دستگاه‌های استریل‌کننده بزرگ که تجهیزات مستعمل را می‌جوشانند و میزهای طولانی با میکروسکوپ‌ها - هدف واقعی ساختمان‌ها آشکار شد.

سونیا بن اوگرام گورملی، محقق دفاع زیستی در دانشگاه جورج میسون که از بسیاری از موسسات تحقیقاتی ضد طاعون در کشورهای شوروی سابق بازدید کرده است، گفت: به دلیل این شرایط کاری غیرمعمول، "ایمنی زیستی و امنیت زیستی با آنچه ما در کشورهای غربی داریم بسیار متفاوت بود."

در مجموعه‌ای از گلچین‌ها با عنوان داستان‌های جالب وقایع و افراد سیستم ضد طاعون روسیه و اتحاد جماهیر شوروی، که توسط لوی ویرایش شده است، نویسندگان شرایط خطرناکی را توصیف می‌کنند که شامل شیوع در میان حیوانات نگهداری‌شده در تأسیسات، آتش‌سوزی در آزمایشگاه و نمونه‌های پاتوژن از دست رفته است.

در سالهای پایانی اتحاد جماهیر شوروی، چندین تسهیلات با تجهیزات آزمایشگاهی ایمن تر و مؤثرتر ارائه شد. یخچال‌های خانگی با نسخه‌های مطمئن‌تر تعویض شدند و هودهای بخار جایگزین پنجره‌های باز شدند. اما تأمین بودجه برای این تغییرات دشوار بود، بنابراین تأسیسات کوچکتر و دورتر، از جمله مؤسسه در ایرکوتسک، برای ادامه دادن تلاش کردند.

مدیر سابق موسسه، ایگور والریانوویچ دومارادسکی، در مقاله ای که در گلچین های لوی گنجانده شده است، می نویسد: "در دهه های اخیر، در مؤسسه ضد طاعون ایرکوتسک چیزهای زیادی تغییر کرده است، و نه برای بهتر شدن. بر خلاف سایر مؤسسات ضد طاعون، توجهی به آن نشد."

وی افزود: از این رو مؤسسه در دستیابی به تجهیزات و فناوری جدید تأخیر زیادی داشت که این امر نمی تواند تأثیری بر توسعه مؤسسه نداشته باشد. "چه شرم آور است." امکانات امروز

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بیشتر آزمایشگاه‌ها، از مراکز پیشرفته در شهرهای ثروتمند گرفته تا تسهیلات روستایی با مشکل مالی، باز باقی ماندند. و برای چندین دهه، بسیاری از آنها تا حد زیادی بدون تغییر بودند.

بن اوگرام-گورملی در اوایل دهه 2000 از بیش از 100 تأسیسات شوروی سابق به همراه همکارانش از مرکز مطالعات عدم اشاعه جیمز مارتین بازدید کرد. آنها دریافتند که ورود به یکی مانند قدم گذاشتن به گذشته است. ردیابی نمونه‌های پاتوژن با قلم و کاغذ انجام شد و بسیاری از ویال‌ها در یخچال‌هایی که اغلب باز می‌شدند، با مهر و موم برای نشان دادن آخرین بار که آنها را باز کرده بود، نگهداری می‌شد.

به گفته محققان، بسیاری از ساختمان‌ها هیچ تدابیر امنیتی خارجی نداشتند. و امنیت داخل نیز حداقل بود.

بن اوگرام-گورملی درباره یکی از مراکز گفت: «ما برای بازدید به آنجا رسیدیم و در آزمایشگاه میزی زیر پنجره ای بود که کاملا باز بود، زیرا تابستان بود و تهویه هوا وجود نداشت و انبوهی از فرهنگ طاعون روی میز وجود داشت.

در طول دو دهه بعد، چندین تأسیسات در کشورهای شوروی سابق بازسازی یا بازسازی شدند تا تجهیزات علمی به روز شده را در خود جای دهند و به برخی از آنها اجازه داد تا به مراکز پیشرفته ای تبدیل شوند که توسط محققان از سراسر جهان بازدید می شود.

جونز درباره تأسیساتی که در سال 2018 در قزاقستان بازدید کرد، گفت: «در داخل این ساختمان‌ها سطوحی از مهار وجود دارد. هنگامی که فردی در بالاترین سطح مهار قرار گرفت، از PPE کامل استفاده خواهد کرد و همه کارها در تأسیسات مهار مهر و موم شده انجام می‌شود.» از آنجایی که روسیه تأسیسات سیستم ضد طاعون خود را به روی محققان بین المللی و مقامات دولتی بسته نگه داشته است، به سختی می توان گفت که آیا امکانات در آن کشور به اندازه امکاناتی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی از کمک های بین المللی به سایر کشورها بهره مند شده اند، بهبود یافته است یا خیر.

بن اوگرام-گورملی گفت: "من فرض می کنم که آنها خیلی پیشرفت نکرده اند." اما آنها احتمالا رویه‌های مربوط به زمان شوروی و روش‌های خود را حفظ کرده بودند که برای تضمین ایمنی زیستی و جلوگیری از حوادث با وجود کمبود تجهیزات خوب بود.»

درباره تأسیسات در ایرکوتسک، اطلاعات کمی در دسترس عموم است. با این حال، مقامات روسی بر این باورند که مرگ شیپیلووا نتیجه پروتکل‌های دنبال نشده یا نقص در امنیت زیستی در این مرکز نبوده است. - این مقاله در ابتدا در نیویورک تایمز ظاهر شد.

آنچه در مورد مرگ یک محقق ضد طاعون در سیبری باید بدانید؟