در اواخر زندگی، این چیزی است که من می دانم

اینجا، در صبح‌های هنوز تاریک رودخانه شرقی، اولین چیزی که از پنجره آپارتمانم می‌بینم یک یدک‌کش است که چراغ‌های سفید و زرد به تن دارد و آماده یدک‌کشیدن و هل دادن تناژ زباله از یک کارخانه بهداشتی است. بارانداز کوچک صبور و رواقی. من اغلب فکر می کنم که منتظر من است، گویی توسط شارون در ورودی رودخانه استیکس ناخدای آن است.

من جزر و مد و سیل را دنبال می‌کنم که رودخانه در بالای شهر جریان دارد، از کنار شهر بزرگ نیویورک از آپارتمان‌ها و خانه‌های غنی، مدارس، بیمارستان‌ها می‌گذرم، از کانال خائنانه دروازه جهنم در نزدیکی جزایر راندال و واردز می‌گذرم تا به هویت واقعی مصب آن پی ببرم، جایی که ناپدید می‌شود. رودخانه که توسط من دیده نمی شود، تبدیل به لانگ آیلند ساند و سپس اقیانوس اطلس می شود. از کوچک شناخته شده به نامرئی باشکوه رشد می کند.

آیا من در زندگی ام موجی ایجاد کرده ام؟ سوالی که هر پیری می پرسد. خانواده، بله همسر، فرزندان، نوه ها. دوستان بله کار؟ به عنوان یک نویسنده، چه کسی می داند؟ شما چیزهایی را برای عموم مردم نادیده می فرستید، مانند قایق های کاغذی روی آب. آیا شما یک ذهن، یک قلب را تغییر می دهید؟ عبدالالسید، سناتور منتخب از میشیگان، می گوید که دین او می آموزد که نجات یک زندگی مانند نجات همه بشریت است. در تلمود نیز همین تفکر وجود دارد. این عقیده نویسنده نیز هست.

وقتی معلم نوشتن بودم، امیدوار بودم به دانش آموزانم کمک کنم تا دنیا را سخاوتمندانه ببینند و در دسترس همه تجربیات باشم. چشم ها و آغوشت را باز کن تا همه چیز را در آغوش بگیری، تاریک و روشن. و نگران کمبود الهام نباشید. ریچارد ویلبر شاعر می نویسد: «مطمئنا وارد فضای خالی ذهن خود شوید. "چیزی به شما خواهد رسید."

برای دیگران مفید بوده باشد. این چیزی بیش از یک موج خواهد بود. در دهه 1990 مقاله ای برای تایمز درباره لوئیس توماس، پزشک-فیلسوف بزرگ و نویسنده «زندگی یک سلول» و کتاب های دیگری که علم، هنر و زندگی را به هم مرتبط می کنند، می نوشتم. لوئیس، یکی از دوستان، در حال مرگ بود، و من می خواستم از او در مورد آن بپرسم. او گفت ترجیح می دهد در مورد زندگی صحبت کند. او گفت که فکر می کند هدف از زندگی مفید بودن است. من هم همینطور

نوع خاصی از سودمندی در گسترش همدلی با دیگران، به ویژه کسانی که ممکن است احساس مهجوریت و تنهایی کنند، وجود دارد. هر هفته یا بیشتر، به یکی از دوستانی که اخیرا شریک زندگی خود را از دست داده اند، نامه می نویسم. سودمندی آن از این می آید که دیگران احساس کنند لایق وقت و توجه شما هستند. در انزوای سرد زندگی مدرن، برای کمک به آنها احساس عشق یا چیزی شبیه به آن.

درباره فئودور داستایوفسکی گفته شد که او همدلی فعال داشت. در سنین بالاتر ارزش آن هدیه را می آموزد، که قدردانی و استفاده از آن یک عمر طول می کشد. شاید پیشرفت در زندگی را اینگونه ارزیابی می کند. رشد از نفع شخصی به همدلی فعال، که آرامش خاصی به شما می دهد.

در همین حال، به عنوان یک جریان پنهان، شب پر از پشیمانی و خودسرزنش است. کارهای اشتباه گفته و انجام شده چیزهای درستی که گفته یا انجام نشده، در حالی که باید می‌بودند. چنین حملات خودساخته ای به قدری زیاد است که ممکن است تعجب کنیم که آیا سالمندی چیز دیگری را شامل می شود؟ جبران ما این است که فقط آگاهان اخلاقی از چنین چیزهایی آزار می‌دهند.

مهمتر از همه احساس قدردانی است. به اندازه کافی طولانی زندگی کنید و متوجه می شوید که برای بیشتر همه چیز سپاسگزار هستید. برای افراد دوست داشتنی اطرافتان برای دنیای طبیعی، رودخانه ها و دریاها. برای کشور ما که در انتخابات اخیر به یاد آورد و بهترین رنگ های واقعی خود را نشان داد. برای خود زندگی

در هر صورت، تقریبا تمام شده است. یک روز در آینده مه آلود دریا، یدک کشم مرا به سوی آب باز خواهد برد، به جایی که هیچ گاه از آن برنمی گردد. فکری هست در دنیایی که انسان شجاعانه برای دانستن آن تلاش می کند، این چیزی است که هرگز نمی توانیم بدانیم. در «عبور از نوار» آلفرد تنیسون آن را چنین دید. رودخانه زندگی بود یک بار روی آن، یکی به سمت غافلگیری نهایی حرکت کرد.

زمانی که همسرم، جینی، و من منتظر اولین فرزندمان، کارل بودیم، به مربی دانشگاه و دوستم جان کلهر نوشتم که چقدر هیجان زده بودم. آیا من پدر خوبی خواهم شد؟ آیا به پسر ما تمام آنچه که برای آماده کردن او برای آینده نیاز دارد داده خواهد شد؟ جان پاسخ داد: «من می‌خواهم به تو بگویم که پدرم وقتی یادداشتی عاشقانه رویایی مانند تو برایش نوشتم، آنچه را که پدرم به من گفت: تو آنچه را که به دست می‌آوری می‌گیری و با آن هر کاری می‌توانی انجام می‌دهی.»

یدک کش کوچولو با جزر و مد حرکت می کند، همانطور که بوکسور با مشت می غلتد. همه چیز درست است. زندگی همه چیز درست است آسان نیست اما شدنی است. شما آنچه را که به دست می آورید، می گیرید، و هر کاری که می توانید با آن انجام می دهید.

و زندگی آنچه را که می تواند با شما انجام می دهد، به شما می آموزد، همانطور که همدلی بیشتر ثابت می کند. همه چیز تغییر می کند. تو عوض میشی زندگی جدید است، در عین حال قدیمی و جدید. در بالای رودخانه، درناها می‌چرخند و جیغ می‌کشند و به تمام کارهایی که در اینجا انجام می‌دهیم، شروع و پایان‌ها را از بالا نگاه می‌کنند. رودخانه پیرمرد زندگی پیرمرد

راجر روزنبلات نویسنده «ساخت نان تست»، «صبح کایاک»، «ماه سرد» و «قوانین بیشتر برای پیری» است.

تایمز متعهد به انتشار نامه های متنوعی برای سردبیر است. مایلیم نظر شما را در مورد این مقاله یا هر یک از مقالات ما بدانیم. در اینجا چند نکته وجود دارد. و ایمیل ما اینجاست: letters@nytimes.com.

بخش نظرات نیویورک تایمز را در فیس بوک، اینستاگرام، TikTok، Bluesky، WhatsApp و Threads دنبال کنید.