درمان آلزایمر به سرعت در حال پیشرفت است - و یک چیزی وجود دارد که همه ما می توانیم برای کمک به آن انجام دهیم

دکتر جیسون کارلاویش، یکی از مدیران مرکز حافظه پن، گفت: «تشخیص و درمان آلزایمر به گونه‌ای تغییر کرده است که در مقایسه با مثلا چهار یا پنج سال پیش، انقلابی است. | کلر اوون برای Vox

این داستان ابتدا در The Highlight منتشر شد. برای دسترسی به داستان های انحصاری اعضا مانند این هر ماه، امروز عضو Vox شوید.

هر روز به نظر می رسد دانشمندان در حال دستیابی به پیشرفت هایی در زمینه بیماری آلزایمر هستند.

درمان‌های جدیدی که در واقع پیشرفت بیماری را کند می‌کنند - lecanemab و donanemab - سرانجام در چند سال گذشته در قفسه‌های داروخانه ظاهر شدند و نتایج واقعی را برای بیماران و خانواده‌هایشان ارائه کردند. آزمایش‌های خون جدید نوید شناسایی بیماران در معرض خطر را در مراحل اولیه زندگیشان می‌دهد و به آنها فرصتی می‌دهد تا در شیوه زندگی خود تغییراتی ایجاد کنند و به طور بالقوه درمان را برای از بین بردن علائم شروع کنند.

رسانه ها و تأثیرگذاران سلامتی همیشه در مورد رژیم های غذایی، تمرینات یا سرگرمی های جدیدی گزارش می دهند که می تواند با زوال عقل مبارزه کند. همین ماه گذشته، حتی گزارشی از چین در مورد یک جراحی مغزی آزمایشی منتشر شد که ظاهرا علائم بیماری آلزایمر را معکوس می‌کند - جام مقدسی که محققان نسل‌ها در پی آن هستند.

اما تبلیغات پیش از این از علم درمان بیماری آلزایمر پیشی گرفته است. درمان‌های امیدوارکننده قبلا توجه زیادی را به خود جلب کرده بودند تا مدت کوتاهی بعد از بین بروند. کمتر از یک دهه پیش، بسیاری از دانشمندان در این فکر بودند که آیا نظریه بیماری آلزایمر کاملا اشتباه است؟

برای کسانی از ما که در این زمینه کار نمی کنیم، آن تاریخ گیج کننده می تواند درک این تحولات اخیر را دشوار کند. به نظر می رسد که ما در حال ورود به عصر جدیدی برای پیشگیری و درمان آلزایمر هستیم - اما آیا واقعا هستیم؟ و اگر ما هستیم، مردم چگونه می توانند از آن بهره ببرند؟

من با چند متخصص برجسته تماس گرفتم تا بفهمم.

این خبر خوب است: آنها می گویند که دانشمندان واقعا الگوی درمان، تشخیص و در نهایت پیشگیری از بیماری آلزایمر را تغییر می دهند. دو داروی موجود در بازار در واقع می توانند زوال شناختی را برای بسیاری از بیماران کاهش دهند، چیزی که برای دهه ها دور از دسترس بود. و درمان های بیشتری در راه است.

دکتر جیسون کارلاویش، یکی از مدیران مرکز حافظه پن، گفت: «تشخیص و درمان آلزایمر به گونه‌ای تغییر کرده است که در مقایسه با مثلا چهار یا پنج سال پیش، انقلابی است.

او گفت که در کلینیکی که بیماران را می‌بیند، «مردم احساس امیدواری و امیدواری می‌کنند».

برای مدت طولانی، علم در مورد بیماری آلزایمر گیر کرده بود. اکنون در حال حرکت است. به گفته کارشناسان تنها یک چیز وجود دارد که می تواند آن را متوقف کند: دستور کار ضد علمی دولت ترامپ.

دانشمندان در حال نزدیک‌تر شدن به درمان‌های تغییردهنده آلزایمر هستند

در سال 2023، تایید دو دارو چشم انداز مراقبت از آلزایمر را متحول کرد: lecanemab (فروش به نام Leqembi) و donanemab (فروش به عنوان Kisunla)، دو درمان IV که پلاک آمیلوئید را در مغز فرد مبتلا به آلزایمر هدف قرار می دهند. قبل از این دو دارو - و تایید آدوکانماب، یک درمان مشابه اما کمتر موثر و پرخطرتر - دهه‌ها از ورود آخرین درمان جدید آلزایمر به بازار می‌گذشت.

آنها درمان های کاملی نیستند. آنها فقط برای افراد دارای اختلال شناختی خفیف موثر هستند، نه مراحل پیشرفته تر بیماری. آنها فقط می توانند پیشرفت آلزایمر را برای آن افراد کند کنند، نه اینکه آن را متوقف یا معکوس کنند. و با خطر عوارض جانبی جدی، به ویژه خونریزی مغزی همراه هستند.

تارا اسپایر جونز، استاد تحلیل عصبی در دانشگاه ادینبورگ و نویسنده کتاب آینده، مبارزه برای ذهن ما: علوم اعصاب شکست دادن دمانس، گفت: «خبر خوب این است که ما این دو دارو را داریم که می‌توانند به مردم کمک کنند. "خبر بد این است که شما بهتر نمی شوید. شما هنوز بدتر می شوید - فقط آهسته تر بدتر می شوید."

این داروها یک شروع هستند، نه نقطه پایان. محققان در حال حاضر روی نسل بعدی درمان ها کار می کنند. خط لوله دارو در حال قوی‌تر شدن است زیرا دانشمندان در نهایت در حال ادغام حول نظریه‌ای از بیماری هستند که پیچیده‌تر است - و مهمتر از همه، اهداف بالقوه بیشتری را برای داروهای جدید باز می‌کند.

برای مدت طولانی، تحقیقات آلزایمر تحت سلطه فرضیه آمیلوئید بود. این تئوری بیان می‌کند که تجمع پلاک‌های ساخته شده از پروتئین‌های آمیلوئید مسئول اختلال در سیگنال‌های مغزی و ایجاد از دست دادن حافظه و هویت مرتبط با آلزایمر است. دانشمندان هنوز مطمئن هستند که آمیلوئید در آلزایمر نقش دارد - و موفقیت این داروهای هدف‌دار آمیلوئید از این تفسیر پشتیبانی می‌کند. اما اجماع قوی تری نیز وجود دارد که مکانیسم های دیگری باید در کار باشند.

با این وجود، برخی از افرادی که شواهدی از تجمع پلاک آمیلوئید در مغز دارند، هرگز به بیماری آلزایمر مبتلا نمی‌شوند.

به نظر می رسد نوع دیگری از پروتئین به نام تاو با این بیماری مرتبط باشد. دانشمندان همچنین به طور فزاینده ای بر این باورند که التهاب ممکن است نقش داشته باشد. بخشی از پیشرفت چند سال گذشته این است که دانشمندان دیگر در مورد اینکه آیا اصلا این بیماری را درک می کنند یا خیر بحث نمی کنند. در عوض، ماموریت دنبال کردن اهداف دارویی مختلف و افزایش شانس ارائه درمان‌های جدید است.

کارلاویش گفت: «فکر نمی‌کنم مردم در این زمینه بر سر «مکانیسم شما اشتباه است و مکانیسم من درست است» دعوا کنند. "من فکر می کنم نوعی دموکراسی عمومی وجود دارد. مکانیسم های امیدوارکننده متعددی وجود دارد."

درمان‌های جدید هدف‌گیری تاو در حال انجام آزمایش‌های بالینی هستند. Biogen دارویی به نام diranersen دارد که هدف آن متوقف کردن تولید پروتئین‌های تاو در حال انجام آزمایش‌های بالینی است. نتایج اولیه نشان داد که این دارو به نظر می‌رسد که تاو را کاهش می‌دهد و علائم شناختی را بهبود می‌بخشد - اگرچه، عجیب، موثرترین پاسخ در کمترین دوز بود. قبل از اینکه این دارو تاییدیه FDA را دریافت کند، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. یک داروی دیگر هدف‌گیری تاو از Eisai نیز وارد آزمایش‌های بالینی شده و در مراحل اولیه بررسی ایمنی قرار دارد.

و هدف از درمان‌های جدید هدف‌گیری آمیلوئید، نفوذ بهتر به سد خونی مغز و ارائه تسکین مؤثرتری برای بیماران است.

در کوتاه مدت، دانشمندان امیدوارند که این داروها بهتر از داروهای تایید شده فعلی، زوال شناختی را کند یا حتی متوقف کنند. در درازمدت، این رویکردهای جدید - و به طور بالقوه ترکیبی از داروهای مختلف با اهداف متفاوت - می‌توانند در نهایت به دانشمندان اجازه دهند آلزایمر را معکوس کنند. (در مورد آن جراحی تجربی در چین، همانطور که نیچر گزارش داد، دانشمندان می گویند قبل از اینکه مطمئن شویم که واقعا کار می کند، نتایج آن باید در سایر آزمایشات بالینی تکرار شود.)

اسپایر جونز گفت: "مغز شگفت انگیز است. شما می توانید سیناپس های جدیدی بسازید." "اگر ما بتوانیم توهین را متوقف کنیم، از نظر تئوری ممکن است در آینده درمان هایی داشته باشیم که نه تنها پیشرفت را کند می کند، بلکه در واقع به شما کمک می کند تا بهتر شوید. اما من فکر می کنم ما با آن ها بسیار فاصله داریم. آنچه که فکر می کنم بسیار نزدیک تر است، درمان های واقعا بسیار معنی داری است که پیشرفت بیماری را کند یا حتی متوقف می کند. ما احتمالا در چند سال آینده شاهد چیزی خواهیم بود."

چگونه بیماران می توانند بیشترین بهره را از این درمان های جدید ببرند

اما حتی "درمان" در دراز مدت مشروط خواهد بود. از آنجایی که آلزایمر در نهایت باعث مرگ مغز می شود (در نتیجه میزان مرگ و میر آن 100 درصد است)، زمانی که بیماری بیش از حد ریشه دوانده است، ممکن است هنوز نقطه ای بدون بازگشت وجود داشته باشد. اسپایر جونز گفت: «درمان برای افراد در مراحل پایانی عملا غیرممکن است زیرا بخش زیادی از مغز مرده است.

و این واقعیت تشخیص زودهنگام را بیش از پیش مهم می کند. این راهی است که بیماران می توانند بیشترین بهره را از داروهای فعلی و جانشینان نهایی آنها ببرند.

قبلا پزشکان نمی‌توانستند تأیید کنند که آیا کسی به بیماری آلزایمر مبتلا شده است تا زمانی که فرد فوت کند و می‌توانستند کالبد شکافی انجام دهند. اما درمان‌های جدید می‌توانند قبل از شروع بدترین علائم بیماری، زمان بیشتری را با عزیزانشان در اختیار افراد بگذارند.

یعنی انتظار یک گزینه نیست. بیماران خواستار روش های بهتر تشخیص هستند.

کارلاویش گفت: «درمان به دلایل خوب بیماران را جذب می‌کند و درمان نیاز به تشخیص دارد. "درمان واقعا مدل کسب و کار را برای یک بیماری هدایت می کند."

بنابراین، دانشمندان در حال طراحی آزمایش‌های خونی جدیدی هستند که می‌توانند وجود پروتئین‌های تاو را تشخیص دهند و شروع بعدی بیماری آلزایمر را با دقت چشمگیری پیش‌بینی کنند. و آنها در حال یادگیری بیشتر در مورد دوره های مهم زندگی یک فرد هستند که در آن خطر ابتلا به آلزایمر ممکن است شروع به افزایش کند - و در نتیجه مداخلات ممکن است موثرتر باشد. تحقیقات جدید نشان داده است که یائسگی ممکن است تسریع کننده پیشرفت آلزایمر باشد و بنابراین ممکن است نقطه مهمی در زندگی فرد باشد.

این پیشرفت‌ها شکل می‌دهند که آینده کوتاه‌مدت مراقبت از آلزایمر چگونه خواهد بود. با بالا رفتن سن، فرد می‌تواند یکی از این آزمایش‌های خون را انجام دهد تا ببیند آیا سیگنال‌هایی وجود دارد که در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند یا خیر. اگر چنین باشند، تعداد فزاینده‌ای از داروهایی خواهند داشت که می‌توانند برای به تأخیر انداختن یا به طور بالقوه جلوگیری از بروز زوال عقل مصرف کنند. برای مثال، برای یک زن در معرض خطر، درمان جایگزینی هورمون با کاهش خطر زوال عقل همراه است.

کارآزمایی‌های بالینی نیز در حال انجام هستند تا آزمایش کنند آیا داروهای موجود مانند دونان ماب و لکانماب می‌توانند شروع علائم را برای افرادی که در معرض خطر بالاتری هستند اما هنوز شروع به تجربه زوال شناختی نکرده‌اند به تأخیر بیندازند.

اسپایر جونز گفت: «ما در اوایل نتوانستیم افراد مناسب را در زمان مناسب پیدا کنیم - و اکنون می توانیم. "این مشکلی است که اکنون تقریبا حل شده است."

پیشگیری همچنین ممکن است جایی باشد که داروهای GLP-1 در نهایت مفیدترین آنها باشد. همانطور که دانشمندان به درک بهتری از رابطه صمیمانه بین سلامت عروق و سلامت مغز می‌رسند، دلایل فزاینده‌ای وجود دارد که فکر می‌کنیم این داروها می‌توانند به کاهش خطر زوال عقل ده‌ها سال قبل از ظهور علائم کمک کنند.

این امر باعث می شود GLP-1 مکمل داروهایی مانند lecanemab و donanemab باشد تا رقیب. این درمان‌ها برای افرادی طراحی شده‌اند که قبلا آلزایمر در مراحل اولیه دارند. در مقابل، GLP-1 تا کنون توانایی کمی برای کند کردن بیماری پس از شروع زوال شناختی نشان داده است. در یک کارآزمایی بالینی ناامیدکننده که شامل افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف یا آلزایمر اولیه بود، محققان دریافتند که این داروها تأثیر ناچیزی بر پیشرفت بیماری دارند.

اما این نتیجه به این معنا نیست که اوزمپیک و نسل بعدی داروهای GLP-1 نقشی در مبارزه با آلزایمر ندارند.

دانشمندان به طور فزاینده ای بر این باورند که التهاب مزمن، چاقی و سلامت ضعیف عروق همگی می توانند پیری شناختی را تسریع کنند. داروهای GLP-1 التهاب را کاهش می دهند، در حالی که اثرات آنها بر وزن و سلامت متابولیک می تواند به طور قابل توجهی خطر قلبی عروقی را کاهش دهد. اگر نرخ چاقی در ایالات متحده با استفاده گسترده‌تر از این داروها به کاهش ادامه دهد، مهم‌ترین تأثیر آنها بر آلزایمر ممکن است غیرمستقیم باشد: بهبود سلامت میلیون‌ها نفر مدت‌ها قبل از شیوع بیماری.

اسپایر جونز گفت: «من فکر می‌کنم به جایی که در آینده می‌رویم این است که داروهای نوع سماگلوتید احتمالا برای پیشگیری بسیار مفید خواهند بود. "اگر بتوانیم چاقی افراد را کنترل کنیم، احتمالا این یک درمان پیشگیرانه خواهد بود. آن کارآزمایی کاملا قاطعانه به ما گفت که حداقل زمانی که علائم را داشته باشید، آن دارو کمکی نخواهد کرد."

تابستان امسال، انجمن آلزایمر یک پروژه تحقیقاتی 100 میلیون دلاری را برای بررسی اینکه آیا تغییرات سبک زندگی به همراه یک داروی GLP-1 می تواند خطر زوال عقل را در افراد مسن در معرض خطر کاهش دهد، اعلام کرد.

اگر نگران سلامت شناختی خود یا یکی از عزیزانتان هستید، گزینه‌هایی دارید و این گزینه‌ها فقط رشد خواهند کرد. با پزشک خود صحبت کنید. آزمایش های خون مورد تایید FDA وجود دارد که می توانید از قبل انجام دهید. در مورد lecanemab و donanemab بپرسید. همچنین ممکن است کاندیدای خوبی برای کمک به دانشمندان در فعال ترین زمینه های توسعه باشید. محققان به افرادی نیاز دارند که در آزمایشات بالینی خود شرکت کنند. انجمن آلزایمر و دولت فدرال ابزارهای آنلاینی برای کمک به افراد در یافتن آزمایش‌های بالینی دارند که شما یا کسی که دوستش دارید می‌تواند کاندیدای آن باشد.

کاهش بودجه علمی می تواند این پیشرفت را کند کند

تمام خوش بینی ها در مورد آینده درمان آلزایمر بر اساس تحقیقات و آزمایشات بالینی است. وقتی از کارلاویش و اسپایر جونز پرسیدم که داستان از کجا می‌رود، آن‌ها یک نگرانی مشترک داشتند: اینکه علم آنقدر سیاسی شده است که گرفتن کمک مالی برای پروژه‌های تحقیقاتی که می‌تواند به پیشرفت‌های بیشتری منجر شود دشوار است.

کارلاویش گفت: «به نوعی، بزرگترین تهدید خارج از علم است. "نگرانی عمیقی وجود دارد که این سیاسی شدن روند کمک هزینه اساسا علم آمریکا را از بین ببرد. ما نمی توانیم چنین محیطی را حفظ کنیم و همچنان نتایجی را که انتظارش را داشتیم طلب کنیم."

رئیس جمهور دونالد ترامپ و وزیر بهداشت ایالات متحده رابرت اف کندی جونیور دوست دارند جنگ صلیبی خود را برای اصلاح علم آمریکا به عنوان هدف پروژه های بیهوده DEI معرفی کنند. اما در حال حاضر نمونه‌هایی از مطالعات جدی در مورد زوال عقل وجود دارد: ماه گذشته، دولت ترامپ 15 میلیون دلار کمک مالی را برای مطالعاتی برای ارزیابی چگونگی تأثیر تبعیض بر سلامت طولانی‌مدت مغز لغو کرد.

این مکان دیگری است که ما نمایندگی بیشتری برای تأثیرگذاری بر اتفاقات بعدی داریم: صندوق رأی. از قدرت سیاسی فردی خود برای حمایت از قانونگذارانی استفاده کنید که از دانشمندان و محققانی که کارهای حیاتی انجام می دهند دفاع می کنند.

اسپایر جونز گفت: «شما می توانید به افرادی رأی دهید که به عنوان یک تلاش از علم حمایت مالی می کنند. "پیشرفت در علم به خودی خود اتفاق نمی افتد. ما به مشارکت همه جامعه نیاز داریم."