راهنمای سالم برای نشستن شیوا: پیمایش مرگ و فقدان در این زمانه های بی سابقه

دیدن تیتر بالا ممکن است برای برخی از شما کافی باشد تا از این صفحه انصراف دهید و رد شوید. لطفا نکن! وقتی سردبیرم از من خواست در مورد شیوا بنویسم، با توجه به واقعیت‌های بعد از اکتبر. 7 زندگی، از ستون معمولی من به یک قطعه طولانی تر گسترش می یابد، اولین فکر من این بود که در 14 ماه گذشته مطالب زیادی در مورد از دست دادن نوشته ام. و دوم اینکه آیا خوانندگان من اگر مجبور نباشند می خواهند به مرگ فکر کنند؟ مردم اغلب از صحبت در مورد مرگ و از دست دادن احساس ناراحتی می کنند و شاید حتی کمی خرافاتی باشند. آنها از ناشناخته می ترسند و مطمئن نیستند که چه بگویند. اما از آنجایی که مرگ اجتناب ناپذیر است، در s

گاهی همه ما یک ضرر مهم را تجربه خواهیم کرد، چه کسی به آرامی سقوط کند یا ناگهان بمیرد. بنابراین، امیدوارم که در کنار من بمانید، زیرا دانش می‌تواند تا حد زیادی اضطراب را کاهش دهد و می‌تواند بسیار نیروبخش باشد. شیوا، دوره هفت روزه پس از مرگ، فرصتی ساختاریافته و اختصاصی به عزاداران یهودی ارائه می‌دهد که در آن برای از دست دادن عزیزان نزدیک خود - به ویژه والدین، فرزند، خواهر و برادر، یا همسر، غصه بخورند. شبات، زمانی که، طبق هلاچا، هیچ نشانه ظاهری از عزاداری وجود ندارد. سایر مذاهب

در بهترین حالت ممکن است فرد قبل از بازگشت به کار چند روز مرخصی بگیرد، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و همه چیز خوب است. اما کسانی که مرگ یکی از نزدیکان خود را تجربه کرده اند می دانند که قطعا همه چیز خوب نیست. چگونه ممکن است زمانی که یکی از عزیزان شما می میرد؟

شما عزادار را تشویق می‌کند که با افرادی که شما را می‌شناسند، با افرادی که شما را می‌شناسند، صحبت کنید، تأمل کنید، و خاطرات خود را به اشتراک بگذارید. مردم از دور و نزدیک برای دیدار، ارائه غذا، دعا، شنیدن داستان‌ها، دیدن عکس‌ها، و به سادگی شما را در آغوش می‌گیرند. با ورود به دنیای خود، آنها به شما کمک می کنند تا هم غمگین شوید و هم به آرامی شروع به پذیرش و کنار آمدن با فقدان خود کنید. هفته به آرامی می گذرد و شدت کمتری پیدا می کند. با کمی سکوت در سر یا در خانه، خسته کننده است. وقتی شیوا به پایان می رسد، پیله محافظ خود را پشت سر می گذارید و به واقعیتی جدید باز می گردید.

با ترس، وقتی به معنای واقعی کلمه «بلند می‌شوید»، دوباره وارد دنیا می‌شوید، شاید کمی بیرون قدم بزنید، صدای جیک پرندگان را بشنوید و هوای تازه بنوشید. شاید به نظر برسد که هفته ها گذشته است، نه فقط یک هفته. این یک یادآوری دردناک است که در حالی که کمی تغییر کرده است، همه چیز تغییر کرده است. در حالی که شاید هیچ چیز دیگر مثل قبل نباشد، شما ادامه خواهید داد، و این تنها یکی از درس های بسیار مهمی است که امیدواریم بتوانید از شیوا بگیرید. ناراحتی - از هر دو طرف برخی افراد بیان می کنند که دیدار شیوا، هم برای عزادار و هم برای بازدیدکننده، ممکن است احساس ناراحتی کند.

en اغلب برنامه‌ریزی می‌کنند که دیدارشان با یک مینیان همزمان باشد، که انتظار ماندن و صحبت کردن را کاهش می‌دهد، و زنان اغلب ترجیح می‌دهند با یک دوست بروند، و نمی‌خواهند تنها بروند. (به نوار کناری «آداب شیوا» مراجعه کنید.) در طول شیوا، مردم برای تسلیت می آیند و به خانواده آن مرحوم تسلیت می گویند.

شیوا این فرصت را فراهم می کند که نه تنها با مرگ یکی از عزیزان خود مقابله کنید، بلکه زندگی فردی را که دیگر اینجا نیست به یاد آورید. شیوا داروی یهودیت است تا شما را، سوگوار، از اعماق غم و اندوه به سرزمین زندگان برگرداند. شما به تازگی ضایعه عظیمی داشته اید و ممکن است به طرز باورنکردنی احساس تنهایی کنید. با این حال، احساس تنهایی و ناامیدی شما پس از از دست دادن به نحوی کاهش می‌یابد، زیرا در مورد عزیزتان صحبت می‌کنید و زمانی را اختصاص می‌دهید تا یک هفته تمام عزاداری کنید.

شما آرامش را از حضور مردم و حضور بسیار در کنار شما می‌گیرید. در طول این هفته شیوا، احتمالا توسط اعضای خانواده یا جامعه مورد مراقبت و خدمت قرار می‌گیرید. احساس بسیار عجیبی است که دیگران منتظر شما باشند، به خصوص اگر عادت به مراقبت از دیگران داشته باشید. خانه شما ممکن است در همه ساعات پر از افراد مختلف از همه اقشار باشد و آنها شما را در بدترین حالت شما ببینند - دمپایی اتاق خواب، پیراهن پاره، بدون آرایش یا عطر، و چشمانی که بیشتر از آنچه می خواهید نشان می دهد.

لباس‌ها، تاپ کرایه‌ای، تقریبا دوش نگرفته‌اند، و در تمام هفته نتراشیده‌اند. افرادی که ممکن است برخی از آنها دوستان نزدیک خانواده باشند، یا برخی از آنها را اصلا نمی‌شناسید، بدون هیچ هشداری وارد خانه می‌شوند. حتی زنگ شما را هم نمی زنند. و شما حتی از روی صندلی خود بلند نمی شوید تا به آنها سلام کنید یا به اندازه یک لیوان آب به آنها تقدیم کنید. نه، شما روی صندلی بسیار پایین (و معمولا ناراحت کننده) خود می نشینید. چقدر عجیب است! این افراد ممکن است برای مدت کوتاهی بمانند یا بیش از حد استقبال کنند. آنها ممکن است بیایند و با شما صحبت کنند یا در مورد عزیزتان سؤال بپرسند.

آنها ممکن است به سادگی یک صندلی بگیرند و در سکوت بنشینند. آنها ممکن است صبر کنند تا شما ابتدا با آنها صحبت کنید، و اگر شما مشغول هستید، یا با دیگران صحبت می کنید، یا قادر به صحبت کردن نیستید - این نیز مشکلی ندارد. ممکن است بیایند و بروند بدون اینکه حتی یک کلمه بین شما رد و بدل شود. همچنین ممکن است دوره‌هایی از سکوت ناخوشایند وجود داشته باشد که نه شما و نه بازدیدکننده آن را پر نمی‌کنید. ممکن است در افکار خود گم شوید. این نیز اشکالی ندارد و این به شما بستگی دارد که لحن را تنظیم کنید. صرف نظر از این، چشم ها و چهره آنها ممکن است نشان دهد که آنها بسیار در کنار شما هستند و خود کلمات ممکن است بی ربط به نظر برسند.

گاهی اوقات، به سادگی هیچ کلمه ای وجود ندارد. چیزی نمی توان گفت، یا نیازی به گفتن ندارد. نقش بازدیدکننده این است که فقط آنجا باشد و در درد شما به شما بپیوندد. سفارشی کردن روند نشستن شیوا آداب و رسوم شیوا زیادی وجود دارد اما قوانین سخت و سریع کمی وجود دارد. شما باید کاری را که برای شما مناسب است انجام دهید. گاهی اوقات شما دقیقا متوجه خواهید شد که چیست، و در برخی مواقع ممکن است آن را فقط در آینده نگریسته باشید. هر شیوا ممکن است احساس متفاوتی داشته باشد. بسته به سن متوفی و ​​علت مرگ و ناگهانی یا پیش بینی شده بودن آن، این عوامل و عوامل دیگر بر لحن خانه شیوا تأثیر می گذارد.

هیچ دو باختی یکسان نیستند و هیچ دو نفری به یک شکل غمگین نیستند. واکنش همه، چه احساسی و چه فیزیکی، بسیار فردی خواهد بود. غم و اندوه اغلب با خود چنین حس غمگینی، شوک و ناراحتی را به همراه دارد. باید به خود زمان بدهید و به خود دلسوزی کنید، که هیچ کدام آسان نیست. دعای روزانه، برای برخی، می تواند آرامش بخش باشد و به روزهای شیوا ساختاری بدهد. آنها همچنین ممکن است به شما فشار لازم را برای بلند شدن از رختخواب در صبح بدهند.

آنها همچنین ممکن است مهلتی برای استراحت فراهم کنند. شیوا همچنین می تواند زمانی برای حمایت از یکدیگر به عنوان فردی و درون خانواده باشد. این زمان تأمل، شفا و حتی رشد است. اشک های شادی و خنده و اشک غم ممکن است گاهی دست به دست هم بدهند، و این نیز ممکن است با تأمل در خاطرات مشترک بسیار عجیب اما آرامش بخش باشد. در مورد این لحظه، همه چیز متفاوت است. دوره‌هایی وجود دارد که ممکن است احساس شدیدتری داشته باشید، و فقط دیدن کسی که شما یا عزیزتان را می‌شناسد می‌تواند اشک‌های شما را در بیاورد.

همچنین مواقعی وجود خواهد داشت که احساس بسیار کمی دارید، و مواقعی دیگر که آرزو می کنید آخرین بازدیدکننده برای عصر به زودی از آنجا خارج شود. شیوا حتی از چیزی که بتوان تصورش را کرد خسته‌کننده‌تر است، به خصوص اگر روزها را در بیمارستان با یکی از عزیزانش گذرانده باشد یا از دور پرواز کرده باشد. اغلب، در پایان روز، ممکن است احساس کنید که از شما صحبت می‌شود، صدایتان ضعیف شده است، و ممکن است مدت‌ها پیش احساس کنید که آماده به رختخواب رفتن هستید.

ماهیت غیر قابل پیش بینی غم و اندوه لحظات غیر قابل پیش بینی دارد که چالش هایی را به همراه دارد. ممکن است زمان‌های شدید پر از احساسات باشد و زمان‌های دیگری که ممکن است از اینکه چقدر احساس می‌کنید شگفت‌زده شوید. ممکن است اشک نریخته باشید و شاید تعجب کنید که چرا. لحن شیوا بر اساس ماهیت فقدان تعیین می شود. مرگ ناگهانی و غیرمنتظره یک فرد جوان در اوج زندگی معمولا با مرگ فردی در دهه 90 زندگی که زندگی کاملی داشته است بسیار متفاوت است. در شرایطی که فرد در یک دوره طولانی از دست دادن پیش بینی شده را تجربه کرده است، شیوا ممکن است احساس بسیار بدی داشته باشد.

متفرق این امر به ویژه پس از بیماری طولانی مدت یا زوال عقل پیشرفته، و در جایی که واضح است که وضعیت همچنان رو به وخامت خواهد بود، صادق است. شما فقط با قلب و روح خود غصه نخورید. با تمام بدنت غصه میخوری. اگرچه ممکن است شما انعطاف پذیر بوده اید و احتمالا بار بیماری و همچنین از دست دادن آنها را به دوش کشیده اید، ممکن است مدتی با تحولات عاطفی و جسمی فوق العاده ای دست و پنجه نرم کرده باشید. در طول شیوا، ممکن است خود را در حال فکر کردن در مورد روزها و ماه های منتهی به مرگ بیابید. همانقدر که شیوا زمانی است که با هم بودن با هم بودن را به آرامش برسانید.

h سایر اعضای خانواده، ممکن است زمینه های درگیری کنونی و گذشته را نیز مطرح کند. با هم بودن در خانه شیوا در زمانی که افراد به ویژه شکننده هستند، می تواند اصطکاک ایجاد کند، به خصوص اگر قبل از مرگ روابط تیره ای وجود داشته باشد. همچنین به یاد داشته باشید که مردم منظور خوبی دارند. نقش بازدیدکننده این است که در کنار شما و برای شما باشد. نه لزوما برای ارائه کلمات تسلی بخش، بلکه صرفا برای حمایت از شما در سکوت تا زمانی که صحبت کنید. برخی از افراد ممکن است تصمیم بگیرند که شما را به گونه ای دلداری دهند که ناخواسته برعکس این کار را انجام دهد.

آنها ممکن است چیزهایی بگویند که به جای درک عمق غم و اندوه شما، احساس می کنند که از دست دادن شما را بی اهمیت جلوه می دهند. هیچ کس با کفش های شما راه نمی رود و هیچ کس دقیقا نمی داند چه احساسی دارید. دگرگونی: احساسات خام و پردازش نشده به نحوی، در این هفته هیجانات پیش بینی نشده، به شیوه ای بسیار عجیب، احساسات خام و پردازش نشده شما دگرگون می شوند.

چگونه است که شیوا اینقدر خوب کار می کند و شما را از اعماق ناامیدی منجنیق می کند و به سرزمین زندگان باز می گرداند؟ از منظر روان‌شناختی، یهودیت دقیقا می‌داند ما به چه چیزهایی نیاز داریم، و به گونه‌ای ساخته شده است که به افرادی که غم و اندوه شدید را تجربه می‌کنند کمک کند تا روند درمان را آغاز کنند. زمان می‌طلبد و نمی‌توان در آن عجله کرد. در واقع، کل سال اول دارای درجه بندی هایی است، از شدت چند روز اول تا بعد از شیوا، دوره 30 روزه شلوشیم، که شدت کمتری دارد، و سپس از سال اول تا اولین یاهرزیت.

ما فقط پس از یک ضرر از جای خود بلند نمی‌شویم و طوری پیش می‌رویم که انگار کار معمول است. با تمام زیان‌هایی که به‌صورت فردی و جمعی به‌عنوان یک ملت طی سال‌های گذشته متحمل شده‌ایم، این یادآوری است که همه ما برای این همه غمگین هستیم. همانطور که به درون خود نگاه می کنید، به خود یادآوری کنید که بهبودی از درد و فقدان زمان می برد و سعی کنید با خود ملایم و مهربان باشید. بسیاری از مطالبی که در ستون امروز نوشته شده است با همکار و نویسنده همکار من جینا یونگر نوشته شده است و برگرفته از فصل شیوا در کتاب ما، سفر یهودیان در میان از دست دادن: از مرگ تا شفا است.

شیوا به مردم اجازه می‌دهد تا با غم خود بنشینند، در حالی که به آرامی اصرار می‌کند که دوباره وارد زندگی شوند. مانند جراحی قلب، اگرچه شما همیشه یک جای زخم خواهید داشت، اما شما نیز بهبود خواهید یافت. غم و اندوه شما با گذشت زمان کاهش می یابد و به جلو خواهید رفت. همانطور که انجام می‌دهید، فردی را که دوست دارید همراه خود می‌آورید. چه ضرری داشته باشید یا از کسی حمایت کنید، من برای شما قدرت زیادی می‌فرستم. ■ آداب شیوا اگر به ملاقات کسی می‌روید که یکی از عزیزانتان را از دست داده است، چند باید و نباید وجود دارد: بازدید خود را مختصر کنید.

یک بازدید 10 تا 20 دقیقه ای بیش از زمان کافی برای تسلیت است. به ساعات بازدید توجه کنید. در اواخر عصر یا نزدیک شبات نروید، زمانی که عزاداران نیازهای دیگری به جز دیدار دارند. احساس نکنید که لازم نیست قبل از رفتن منتظر رسیدن بازدیدکنندگان دیگر باشید. اگر با عزاداران نشستید و تسلیت گفتید، اشکالی ندارد که بروید. قبل از ورود تلفن همراه خود را خاموش کنید.

به طور کامل در دسترس عزادار باشید. با سایر بازدیدکنندگانی که ممکن است همزمان در آنجا حضور داشته باشند، وارد مکالمه نشوید، مگر اینکه این مکالمه مربوط به متوفی باشد و شامل سوگوار نیز باشد. از آنجایی که عزادار روی صندلی پایین نشسته است، در حالی که بازدیدکنندگان روی صندلی های معمولی می نشینند، مکالمه ای که شامل سوگوار نمی شود باعث می شود که آنها کاملا غافلگیر شوند و احساس کنند که فرد کاملا ناامید شده است. درد زیاد به آنها نگویید که باید چه احساسی داشته باشند یا وقتی کسی را از دست دادید چه احساسی داشتید. اندوه آنها مال آنهاست. به آنها نگویید که دقیقا احساس آنها را می دانید.

شما در کفش آنها راه نمی روید و نمی توانید واقعا احساس آنها را بدانید. درباره مراقبت های پزشکی یا مرگ متوفی سؤالات مزاحم نپرسید یا نظرات قضاوتی نکنید. در غم و اندوه آنها کنار آنها باشید. این لحظه ای است که همه چیز به آنها مربوط می شود و اصلا مربوط به شما نیست - مگر اینکه از شما بپرسند که چطور هستید. زمان هایی وجود دارد که به سادگی هیچ کلمه ای وجود ندارد. می توانید این را به آنها بگویید. بودن در کنار آنها در سکوتشان می تواند برای آنها بسیار آرامش بخش باشد.

هدف شما مراقبت و حضور در غم آنهاست. صحبت آنها را برای گفتن داستان خود قطع نکنید. در برابر از دست دادن آنها صبور باشید. سوگواری آنها محدود به زمان نیست. آنها احتمالا بعد از شیوا، زمانی که خانه آرام می شود، بیشتر به شما نیاز خواهند داشت تا در زمان شیوا. پس از آن یک سوال ساده مانند "چه کمکی می توانم انجام دهم؟" می تواند نیازهای آنها را تأیید و تصدیق کند. - B.L.Adapted from Ludman, B.L. و یونگر، جی.، سفر یهودیان از طریق زیان: از مرگ تا شفا، ص. 111-112. کمک به کودکان برای مقابله با مرگ در بزرگسالی، غریزه طبیعی ما محافظت از فرزندانمان در برابر مرگ است.

با این حال مرگ از بسیاری جهات برای یک کودک تازگی ندارد. کودکان مرگ را از سنین پایین به عنوان بخشی از چرخه زندگی طبیعی می بینند. آنها گلی پژمرده را می بینند، پا روی حشرات می گذارند، پرنده مرده ای را در جاده می بینند، یا متأسفانه از اخبار و رویدادهای جهان در اطراف خود مطلع بوده اند، همه اینها به آنها کمک می کند تا مفهومی از مرگ را فرموله کنند. سن و مرحله رشد کودک شما و همچنین رابطه او با فردی که مرده است، بر درک او از مرگ تأثیر می گذارد و بر نحوه برخورد شما با فرزندتان تأثیر می گذارد. اندوه، آنها م

بهتر است از درد و رنج فرزندان خود غافل باشند، به خصوص اگر آنها ساکت باشند و احساسات خود را در ظاهر ابراز نکنند. به این ترتیب، به راحتی می توان به اشتباه فرض کرد که آنها خوب هستند در حالی که در واقعیت ممکن است خوب نباشند. هنگام صحبت با کودکان، مهم است که بحث را تا حد امکان ساده، مناسب سن و صحنه، باز، صادقانه و سرراست نگه دارید. شما می خواهید بدون جزئیات اضافی و نامربوط که ممکن است گیج کننده به نظر برسند، آنچه را که باید بدانند به آنها بگویید.

مهم است که به آنها اطلاع دهید که اگر سؤالات بیشتری داشته باشند، در کنار آنها هستید و به آنها اطمینان دهید که همه احساسات عادی هستند. به سؤالات آنها باید پاسخ داده شود و آنها باید بتوانند نگرانی های خود را در مورد مرگ بیان کنند. یادم می آید که نشستم و به پسر شش ساله بسیار باهوش و خوش بیان گفتم که مادربزرگ محبوبش که به شدت بیمار بود، فوت کرده است. تا آخرش او را آماده کرده بودیم که بهبود نیابد و با هم در بیمارستان از آنها عکس گرفتیم. او به من گفت که دو سوال دارد.

با تمرکز روی این واقعیت که او در یک تابوت خواهد بود، او می خواست بداند آیا او یک بالش برای سر خود دارد و آیا او راحت است؟ سپس می‌خواست بداند چه کسی ناخن‌های او را کوتاه می‌کند. به او گفتم که روی تابوت آستر ابریشمی بود و یک بالش کوچک وجود داشت، و وقتی بمیری، ناخن‌ها و موهایت دیگر رشد نمی‌کنند. به نظر می رسد که این پاسخ ها او را راضی می کند.

از منظر یک کودک شش ساله، این سؤالات بسیار مناسب بودند - اما اصلا آن چیزی که من پیش بینی می کردم نبود. با این حال، کودکان ممکن است همه چیز را درک کنند، مکالمات را اشتباه متوجه شوند، یا جمعیت مردم را بسیار زیاد ببینند - بدون اینکه عمق اتفاقی که افتاده است.

کودکان به خانه شیوا جان می بخشند و به عزاداران یادآوری می کنند که کارهای روزمره زندگی ادامه دارد و معنا پیدا می کند. بودن در کنار شیوا به کودکان این امکان را می دهد که از حمایت دیگران برخوردار شوند و بهتر با این فقدان کنار بیایند. وقتی کودکان نیز عزادار هستند، متوجه می شوند که مردم برای مراقبت از آنها حضور خواهند داشت و تنها نیستند. نیاز دارند و از حضور دوستانشان بهره می برند. اغلب دانش آموزان مدرسه به همراه معلم خود به عنوان یک کلاس برای بازدید می آیند و این می تواند بسیار آرامش بخش باشد.

(تصویر را ببینید.) برای کودکان آسان است که "سوگواران فراموش شده" باشند، به خصوص اگر آنها بی سر و صدا در کنار زمین بازی می کنند یا بازی می کنند. بزرگسالان در دنیای خود ممکن است این را تشخیص ندهند یا نتوانند در کنار آنها باشند. کودکان "بزرگسالان کوچک" نیستند و نیاز به استراحت دارند. آنها به طور مداوم غصه نمی خورند، بلکه به صورت ناگهانی غمگین می شوند، اغلب به طور مداوم یا به شدت غمگین به نظر نمی رسند. در نتیجه، بزرگسالان ممکن است تصور کنند که بچه ها خوب هستند، در حالی که در واقع ممکن است اینطور نباشند.

بچه ها هم در جذب اطلاعات و هم در فرآیند سوگواری بی تفاوت نیستند، بلکه صرفا «وقفه می کنند». اغلب، بزرگسالان متوجه نمی‌شوند که وقتی دیگران ممکن است مدت‌ها مرگ را فراموش کرده باشند، ممکن است کودک غمگین تازه شروع به رویارویی با سفر دردناک خود کند. متأسفانه، در این زمان است که ممکن است به آنها گفته شود که «قوی باشید» و تشویق به ابراز احساسات خود نشوند. برای نوجوانان به خصوص ایجاد یک حلقه جداگانه و همراهی و آسایش دوستان خود غیر معمول نیست. یادآوری این نکته مهم است که جوانان به گونه ای متفاوت از بزرگسالان عزاداری می کنند.

آنها ممکن است بخندند، شوخی کنند، و در مورد هر چیز دیگری به غیر از متوفی بحث کنند. نکاتی برای مقابله ■ کودکان پیش دبستانی: برای عقب نشینی در رشد آماده شوید. از طریق اطمینان کلامی و آسایش جسمی احساس امنیت و آرامش ایجاد کنید. روال ها و تشریفات آشنا را ارائه دهید. کودکان را تشویق کنید تا احساسات خود را از دست دادن و غم و اندوه بیان کنند.

به آنها کمک کنید تا کلمات مربوط به احساسات خود را پر کنند. از جدایی های غیرضروری خودداری کنید و به بچه های کوچک اجازه دهید به طور مداوم بدانند که چه زمانی باید ترک کنید و چه زمانی برمی گردید. ■ کودکان در سن مدرسه: در این سن، کودکان درک بهتری از نهایی شدن مرگ دارند و سوالات زیادی خواهند داشت. آنها احتمالا نیاز به اطمینان خاطر دارند که آنها و اطرافیانشان خوب هستند و اغلب ساختارهای عادی و معمولی برای آنها فراهم می کنند. نوجوانی: این زمانی است که اهمیت گروه همسالان افزایش یافته است.

در حالی که دیگر کودک نیستند، هنوز بزرگسال نیستند. برای ارائه یک گوش شنوا در دسترس باشید. از آنها بپرسید چه چیزی می تواند مفید باشد به آنها اجازه می دهد بدانند که شما در کنار آنها هستید. خواستن اما نداشتن حس کنترل می تواند بسیار طاقت فرسا باشد. در حالی که ممکن است احساسات خود را با آنها در میان بگذارید، آنها را با نگرانی های خود غرق نکنید. هدف شما این است که آنها را قادر کنید تا در چنین زمان سختی از نقاط قوت خود استفاده کنند و در دنیایی پر از عدم اطمینان، حس اعتماد را دوباره برقرار کنند.

– B.L.The نویسنده یک تناتولوژیست و روانشناس بالینی دارای مجوز در مطب خصوصی در Raanana است و از سال 2000 در مورد روانشناسی در Jerusalem Post نوشته است. batyaludman@gmail.com; drbatyaludman.com