رونق نیشکر در اوگاندا خانواده ها را گرسنه می کند: آنچه باید تغییر کند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بوسوگا، در شرق اوگاندا، فلات پست و حاصلخیز است که از سه طرف توسط دریاچه ویکتوریا، رودخانه نیل و دریاچه کیوگا احاطه شده است. بیشتر 4.3 میلیون نفر آن در زمین های کوچک و دیم کشاورزی می کنند. با این حال گرسنگی امری رایج است: در سرشماری سال 2024، حدود یک سوم خانوارهای بوسوگا گزارش دادند که تمام روزها را بدون غذا می گذرانند.

از دهه 1920، زمانی که یک خانواده یک کارخانه بزرگ فرآوری شکر تاسیس کردند، نیشکر به صورت تجاری در اینجا کشت می‌شود. پس از اینکه دولت تعیین قیمت شکر را متوقف کرد و در سال 1991 صنعت را به روی بخش خصوصی باز کرد، سرمایه گذاران جدید دنبال شدند.

هفت آسیاب در حال حاضر در منطقه بوسوگا و اطراف آن فعالیت می‌کنند و سطح زیر کشت نیشکر بین سال‌های 2000 تا 2024 سه برابر شده است. ده‌ها هزار خانواده نیز در زمین‌های خود به‌عنوان «بیرون‌رونده» نیشکر می‌کارند و آن را تحت قراردادهایی با کارخانه‌های قند می‌فروشند.

پژوهشگر فوق دکتری، جیمز کینتو، بیش از 20 سال را در خدمات مدنی اوگاندا کار کرد و قبل از اینکه دانشگاهی شود. برای تحقیقات دکترای خود، او تصمیم گرفت تا بفهمد چرا دهه‌ها رشد نیشکر باعث کاهش گرسنگی در بوسوگا نشده است. او از دو بخش بوسوگا - مناطق جینجا و بوینده - بازدید کرد و با 27 مقام، رهبران محلی و نمایندگان کشاورز مصاحبه کرد. او از چهار گروه از کشاورزان نظر خواست.

او پرسید که چه کسی تصمیم می گیرد که چگونه از زمین استفاده شود، چه کسی قرارداد امضا می کند، چه کسی پول را دریافت می کند و خانواده ها چگونه در انتظار برداشت محصول غذا می خورند.

تحقیقات من نشان داد که گرسنگی در بوسوگا ناشی از کشت نکردن نیشکر کافی برای فروش توسط کشاورزان نیست. قیمت نیشکر در حال کاهش است، اما تحقیقات من نشان داد که مشکل اصلی این است که کارخانه های قند عمدتا با مردان قرارداد امضا می کنند.

این بدان معنی است که تصمیم گیری در مورد استفاده از زمین و پول نقد صرفا در دست مردان است. آنها همیشه از پول نقد برای تغذیه خانواده خود استفاده نمی کنند. کار اطعام خانواده ها عمدتا بر دوش زنان است، که تنها حق کاشت اندک زمین باقی مانده با محصولات غذایی باقی مانده است.

برای حل این مشکل، دولت و شرکت های شکر باید به قرارداد فقط با مردان پایان دهند، با کشاورزان زن نیز قرارداد ببندند و مطمئن شوند که زنان خانواده های کشاورز نیشکر قراردادها را به طور خودکار به هنگام مرگ شوهرانشان به ارث می برند.

تنها حدود 20 درصد از زمین های کشاورزی موجود در مناطق Jinja و Buyende در Busoga برای کشت محصولات غذایی در دسترس است. تا 80 درصد از زمین های کشاورزی متعلق به خانواده ها برای کشت نیشکر برای فروش استفاده می شود.

کارخانه‌ها کشاورزان نیشکر را از طریق مردان سرپرست خانوار استخدام می‌کنند که نام آنها در قراردادها آمده است. در یک گروه متمرکز، زنان توصیف کردند که شوهران بدون مشورت با آنها قراردادهای چند ساله امضا می کنند که تمام زمین خانواده را پوشش می دهد. وقتی آنها این موضوع را زیر سوال بردند، به زنان گفته شد که این تصمیم با آنها نیست.

پرداخت، مبلغی مقطوع در هنگام برداشت، به هر کسی که قرارداد را امضا کرده است، پرداخت می شود. یکی از رهبران سیاسی در بوینده، که ناشناس صحبت می کرد، به من گفت که بسیاری از مردان اکنون پول عصا را نگه می دارند و از آن برای خرید غذا برای خانه استفاده نمی کنند.

قانون زمین اوگاندا می گوید زمین خانوادگی را نمی توان بدون رضایت کتبی همسر فروخت، اجاره داد یا رهن کرد. اما معاملات عصا به ندرت از طریق یک اداره زمین انجام می شود، بنابراین هیچ کس بررسی نمی کند که آیا رضایت داده شده است یا خیر.

قانون اساسی اوگاندا حق زنان را برای ارث بردن زمین به رسمیت می شناسد. با این حال، تحقیقات من نشان داد که وقتی یک بزرگ‌تر می‌میرد، قرارداد معمولا به نام او باقی می‌ماند و بیوه‌اش هیچ جایگاهی در آسیاب ندارد.

عامل استخدام کارخانه، که کشاورزان را ثبت نام می کند، ممکن است تصمیم بگیرد که به او اجازه ندهد قرارداد شوهرش را تحویل بگیرد. در عوض ممکن است یک جلسه قبیله زمین را به یکی از اقوام مرد تحویل دهد. بانک می تواند اعتبار او را بدون امضای مرد رد کند. اگر چه این قانونی نیست، اما تحقیقات من نشان داد که این یک روش معمول است و دولت هیچ راهی برای متوقف کردن آن در نظر نگرفته است.

افسران دولتی که به کشاورزان مشاوره می دهند، فقط از دارندگان قرارداد ثبت نام شده بازدید می کنند و به همسران دارندگان قرارداد مشاوره نمی دهند. محققان به این شکاف بین داشتن حق و توانایی استفاده از آن می گویند.

در برخی موارد، مردان جوان زمین خانواده را به ارث می برند اما سپس آن را برای پرداخت هزینه موتورسیکلت، شهریه مدرسه یا تعهد خانواده می فروشند. با از بین رفتن زمین، بسیاری در نهایت برای دستمزد روزانه عصا را بریده و بار می کنند. یک افسر فنی در بوینده به من گفت که بیشتر آن کارگران کودک هستند. قانون استخدام اوگاندا این را ممنوع می کند، اما اجرای آن ضعیف است: یک مطالعه نشان داد که تنها 83 افسر کار در اوگاندا وجود دارد، اما برای اطمینان از نقض نشدن قوانین کار به 1344 نفر نیاز است.

همه سازمان های صنعت قند در حمایت از حقوق زنان در خانواده های نیشکردار نقش دارند.

اول، کارخانه های قند باید فقط با مردان قرارداد امضا نکنند. Kidera Sugar، یک کارخانه جدید در بوینده که در سال 2026 افتتاح شد، اکنون در حال جذب افراد بیرونی است و هنوز قوانین قراردادی خود را تعیین نکرده است، بنابراین حداقل این کارخانه قند فرصتی وجود دارد تا شیوه هایی را معرفی کند که زنان به طور مساوی از آنها سود می برند.

دوم، شورای ذینفعان صنعت قند، تنظیم کننده صنعت قند، مجوز کارخانه ها را می دهد. این امر می تواند با امتناع از تایید قراردادهای بدون امضای هر دو زوج در مورد زوجین، وضعیت را تغییر دهد. همچنین می‌تواند رویه جدیدی را آغاز کند که باید همه قراردادها به بیوه‌ها منتقل شود. حتی می تواند قانونی وضع کند که زنان بیوه باید سهمی از محصولات غذایی هر مزرعه را حفظ کنند.

سوم، دفاتر زمین منطقه می توانند قراردادهای عصا را ثبت کنند تا قانون رضایت قانون زمین اعمال شود. چهارم، وزارت کار باید شغل بازرسان بیشتری را در مناطق پرورش نیشکر تأمین مالی کند.

همانطور که کشاورزی قراردادی گسترش می یابد، چه کسی قرارداد را امضا می کند می تواند تعیین کند که چه کسی درآمد را کنترل می کند و آیا خانواده به اندازه کافی غذا دارد یا خیر.

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.