پرش به محتوای اصلی

زندگی مخفی مردی که 40 سال در خیابان اوکانل دوبلین ایستاده بود

آیریش‌تایمز۱۴۰۵ شهریور ۳۰, دوشنبه، ساعت ۰۷:۵۵حدود 8 دقیقه مطالعه

جشنواره تئاتر دوبلین 2026: لوئیز لو و آنو در حال ترسیم زندگی خارق‌العاده مردی هستند که خیلی‌ها می‌شناختند اما تعداد کمی به خوبی می‌شناختند.

شما می توانید هر روز در خیابان از کنار برخی افراد رد شوید و هرگز زیاد به آنها فکر نکنید. در دوبلین در اواسط قرن بیستم، یکی از این چهره‌ها تقریبا هر روز به مدت چهار دهه بیرون از GPO در خیابان اوکانل می‌ایستاد: مردی سیاه‌پوست با کلاه کاسه‌دار، کت کروبی و یقه سفید نشاسته‌ای، با تابلوی تبلیغاتی برای پولیش چکمه ناگت که از شانه‌هایش آویزان شده بود.

نام او بیلی «سایکلون» وارن بود. مردمی که از او گذشتند از داستان زندگی او اطلاع چندانی نداشتند و او تنها ردی کمرنگ در اسناد تاریخی به جا گذاشته است. آنچه زنده می ماند تکه تکه است، اما ما تا این حد می دانیم.

وارن در ایالات متحده متولد شد و در آغاز قرن بیستم یک بوکسور حرفه ای شد. او در دوران «نبرد سلطنتی» ظاهر شد، که در اصطلاح آمریکایی آن زمان، به طرز عجیبی به این معنی بود که چندین مرد سیاهپوست را با هم در رینگ قرار می‌دادند، گاهی اوقات با چشم‌بند یا در گونی‌ها، و در حالی که تماشاگران سفیدپوست تماشا می‌کردند و قمار می‌کردند که آخرین مردی که ایستاده است، بجنگند.

حرفه او او را در سراسر ایالات متحده، استرالیا و اروپا برد. گفته می شود که او با جک جانسون که در سال 1908 اولین قهرمان سیاهپوست سنگین وزن جهان شد، مسابقه داد.

ورود نهایی وارن به ایرلند، حداقل تا حدی، به دوستی او در نیویورک با مایک فارل، بوکسور اهل گالوی باز می گردد. فارل به طور غیرعادی برای یک جنگنده کوتاه بود. او همچنین از یک چشم نابینا بود. این دو مرد ابتدا در رینگ با یکدیگر روبرو شدند. فارل در این مبارزه پیروز شد اما پس از آن به وارن دست داد و به او کمک کرد تا بایستد.

این یک ژست غیرمعمول برای آن زمان بود، نه فقط به این دلیل که فارل سفیدپوست و وارن سیاه پوست بود، بلکه به این دلیل که این نوع رفتار ورزشی در آن زمان غیر معمول بود. بوکس کمتر یک مسابقه جنتلمنانه بود تا وسیله ای وحشیانه برای امرار معاش. مبارزان وارد رینگ شدند زیرا این یکی از معدود راه هایی بود که برای تغذیه و پرداخت هزینه در دسترس آنها بود. همراهی بین مخالفان امری مسلم نبود.

فارل در نهایت بینایی چشم باقیمانده خود را از دست داد و به ایرلند بازگشت، جایی که سالهای پایانی زندگی خود را در خانه ای برای نابینایان در درامکوندرا، در شمال دوبلین گذراند. وارن نیز در شهر به سر می‌برد، و این دو مرد گاهی اوقات برای یک پیمانه همدیگر را ملاقات می‌کردند.

فراتر از آن، داستان وسوسه‌انگیزتر می‌شود و تعیین آن بسیار سخت‌تر می‌شود.

این احتمال وجود دارد که وارن در جنبش انقلابی ایرلند مشارکت داشته باشد، و گمانه زنی هایی در مورد استفاده او از اسلحه برای مایکل کالینز وجود دارد. نشانه هایی وجود دارد که او ممکن است کارهای اطلاعاتی انجام داده باشد. این زندگی خارق‌العاده موضوع Cyclone است، اثری جدید از تئاتر غوطه‌ور از Anu که تلاش می‌کند روایتی را از داده‌های تکه‌تکه‌ای در دسترس جمع کند. لوئیز لو، کارگردان و نویسنده‌اش را با مشکلی آشنا کرد که در بسیاری از کارهای شرکتش آشنا بود: چگونه می‌توان یک شخص را به‌طور چشمگیری واقعی کرد، در حالی که سوابق تاریخی این‌همه خلاء ایجاد کرده است؟

لو می‌گوید: «از 52 یا 53 نمایشی که ما ساخته‌ایم، تنها یکی از آنها، مردگان، درباره افراد تخیلی بود. ما در حال ساختن داستان هایی درباره افراد واقعی و مکان های واقعی هستیم، به طوری که مشکل همیشه وجود دارد.

مردگان زنده شدند: چگونه داستان کوتاه مشهور جیمز جویس به عنوان یک تجربه غوطه ور بازسازی می شود

او اولین بار حدود یک دهه پیش، در حین تحقیق در مورد آثار آنو در صدمین سالگرد دوره انقلابی ایرلند، با وارن آشنا شد. چیزی که توجه او را به خود جلب کرد، شرح قابل توجهی از زندگی وارن نبود، بلکه این واقعیت بود که نام او مدام در حاشیه داستان های دیگران ظاهر می شد.

«من بارها با نام او در دفتر تاریخ نظامی، در شهادت‌های دیگران برخورد کردم. این ممکن است کسی باشد که شهادت کوچکی در مورد اتفاقی که در یکشنبه خونین رخ داده است، یا جایی که اسلحه‌ها منتقل شده است، می‌دهد و نامش مطرح می‌شود.

یادم می‌آید فکر می‌کردم، چرا تا به حال نام او را نشنیده‌ام؟ ما به این فکر می‌کردیم که او را در برخی از کارهای قبلی قرار دهیم، اما همیشه احساس می‌کردیم کمی اجباری بود. ما وسیله‌ای مناسب برای او پیدا نکرده بودیم.»

راه ورود به داستان وارن در نهایت از طریق فارل و از طریق دوستی بین دو مرد آغاز شد. من توجهم را به مایکی فارل معطوف کردم، زیرا از طریق باشگاه بوکس قدیمی‌اش و جاهای دیگر بیشتر روی او بود. به نوعی می‌توانستیم در مورد بیلی از طریق برخی از آن مطالب بیرونی صحبت کنیم. ما آن‌ها را به شکلی بسیار تکه تکه کنار هم قرار دادیم.

چه کسی می تواند ایرانی شود؟ برای اینکه ایرلندی شناخته شوید باید به چه چیزی برسید؟ این داستانی است که در قرن گذشته اتفاق افتاده است، اما ما هنوز همان گفتگو را داریم

شیخ به

چیزی که به من می چسبد این است که دوبلین به خاطر شخصیت هایش بسیار مشهور است - افرادی مانند بنگ بنگ و چهل کتز که مترادف با شهر و خیابان های آن شدند.

"به نظر می رسد بیلی یکی از آن چهره ها بوده است. او به مدت 40 سال در خارج از GPO نمادین بود؛ ماموران راهنمایی و رانندگی به یاد داشتند که ترافیک را متوقف کردند تا او از جاده عبور کند. و زمانی که او در حال مرگ بود، مردم از سراسر کشور هدایا و پول فرستادند. به نظر می رسد که او واقعا مورد علاقه شهر بوده است."

لو گزارش مختصری از راه رفتن وارن و فارل با هم به خانه نابینایان در درامکوندرا پیدا کرد. این جزئیات کوچک راهی را به واقعیت زندگی این شخصیت ها ارائه کرد و لحن کار را تغییر داد.

"این از یک نمایش بسیار فیزیکی و با اکتان بالا در ذهن من - به همین دلیل برنامه ریزی کردیم که استادیوم ملی را رزرو کنیم - به چیزی بسیار صمیمی تر و آرام تر تبدیل شد. اکنون جایی در این بین است. ما می خواهیم طراحی رقص بوکس را نشان دهیم و آن سطح از فیزیک بدنی را وارد نمایش کنیم، اما در قلب آن هنوز این دیدار بین این دو مرد است."

محل برگزاری به مکانی در شمال شهر دوبلین، جایی که خود Anu در آن مستقر است، تغییر کرده است، اما به طور غیرمنتظره‌ای مشخص شد که بار دیگری را حمل می‌کند. شرکت قبلا چندین سال در حال توسعه Cyclone بود که چند هفته پیش آنها متوجه شدند که وارن زمانی دقیقا در مکانی زندگی می کرده است که نمایش قرار است روی صحنه برود.

این ارتباط تقریبا به طور تصادفی پدیدار شد، در حالی که تیم در استودیو مشغول بررسی نقشه قدیمی منطقه بودند. آنها نقشه جدید را روی نقشه قدیمی قرار داده بودند و دیدند که مکان ها دقیقا همسو هستند. آنها متوجه شدند که خانه سابق وارن در محلی که به طور مستقل برای تولید انتخاب کرده بودند، درست در خیابان تالبوت قرار داشت. این کشف عجیب بود.

برای بازیگران نیز این حس وجود دارد که همه چیز در جای خود قرار می گیرد. شیخ باه، فارغ‌التحصیل اخیر آکادمی لیر، که نقش وارن را بازی می‌کند، سابقه‌ای در رقص دارد، در حالی که بازیگر کمپبل کوریج، بازیگر نقش جک جانسون، یک بوکسور سابق است. بیشتر Cyclone جایی بین دو رشته خود قرار دارد: حرکت انتزاعی که در آن به بوکس زبان رقص داده می شود. برای شجاعت، که خود وسواسی این ورزش است، وارن همچنین نشان دهنده شکاف شگفت انگیزی در تاریخ بوکس است. من به خودم افتخار می کنم که تقریبا همه چیز را در مورد بوکس می دانم.

من در مورد بوکسورهای سیاه پوستی که به ایرلند آمده بودند - برای مثال تام مولینو - می دانستم، بنابراین این واقعیت که تا زمانی که این کار را شروع کردم هرگز نام بیلی وارن را نشنیده بودم، برایم دیوانه کننده بود.

"چطور از یک ایرلندی، یک ایرلندی سیاه پوست که بوکسور بود و اینجا زندگی می کرد، خبر نداشتم؟"

این باعث می شود که Cyclone برای او تا حدی عملی برای بازگرداندن وارن به رکورد باشد.

"خیلی خوب است که ما می‌توانیم این شخص را برگردانیم و جامعه‌ای پیرامون او ایجاد کنیم. امیدواریم این امر به مردم آگاهی بیشتری نسبت به اینکه او بوده است، بدهد."

برای باه، دلیل دیگری وجود دارد که چرا داستان وارن به موقع به نظر می رسد. "چه کسی ایرلندی می شود؟ برای اینکه به عنوان ایرلندی شناخته شوید باید به چه چیزی برسید؟" او می پرسد. "این داستانی است که در قرن گذشته اتفاق افتاده است، اما ما هنوز در حال انجام همان گفتگو هستیم. بدیهی است که خیلی چیزها تغییر کرده است، اما هر چند وقت یکبار دوباره سر زشت خود را بالا می برد."

جسارت می افزاید: "ما به بیلی به عنوان یک ایرلندی نگاه می کنیم. او 40 سال در اینجا زندگی کرد و به هدفی که ایرلند را به آن تبدیل کرد، بسیار بخشید. این حس از اطرافیانش وجود دارد که "نه، او ایرلندی است." او متعلق به این مکان است."

بارتلی مدن، آخرین قهرمان بوکس ایرلندی کروک پارک چه کسی بود؟

همچنین این احتمال وجود دارد که صحنه سازی زندگی وارن بیشتر از آن را آشکار کند. او برای مدت طولانی در دوبلین حضور داشت که خاطرات او هنوز به صورت دست دوم باقی می ماند، حتی در جایی که سابقه مستند وجود ندارد. بازیگران امیدوارند که Cyclone برخی از این حساب‌ها را بیرون بکشد.

باه می‌گوید: «او برای مدت طولانی در اطراف بود که مردم این داستان‌های خانوادگی را دارند - «پدربزرگ من او را می‌دید» یا این، آن یا آن دیگری. "امید من این است که وقتی مردم برای دیدن نمایش می آیند، برخی از آن داستان ها شروع به انتشار کنند. شاید در این صورت بتوانیم بیشتر از آنچه در بریده های روزنامه ها باقی مانده است، درباره او بدانیم."

و حقیقت دارد. سوابق فقط قله های زندگی را حفظ می کنند که در اسناد مکتوب ظاهر می شوند: مقالات، پرونده های بوکس، دفتر تاریخ نظامی. بقیه در تاریکی غوطه ور می مانند.

ما فقط دعواهای وارن، سفرها، روابط انقلابی او را می دانیم. شاید اینها جالب ترین چیزها در مورد یک شخص نباشد. Cyclone سعی می کند بقیه را مورد توجه قرار دهد تا به مردی نزدیک شود که 40 سال را در معرض دید عموم پنهان کرده است.

Anu در 1 Railway Court، به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین، از جمعه، 25 سپتامبر، تا شنبه، 10 اکتبر، با پیش نمایش از دوشنبه، 21 سپتامبر، Cyclone را روی صحنه می برد.

خواندن متن کامل در آیریش‌تایمزبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

The secret life of the man who stood on O’Connell Street in Dublin for 40 years

Dublin Theatre Festival 2026: Louise Lowe and Anu are charting the extraordinary life of a man many would have recognised but few knew well

همه‌ی اخبار سلامت
زندگی مخفی مردی که 40 سال در خیابان اوکانل دوبلین ایستاده بود | چکیده