شخصی از این سارکوفاگ رومی دوباره استفاده کرد. بالاخره ممکن است بدانیم چه کسی درون است

بیش از چند چیز در مورد تابوت بزرگ اواخر دوران رومی که برای اولین بار بیش از 200 سال پیش از محوطه کنار کلیسای مشهور وست مینستر بریتانیا کشف شد، عجیب بود. سه خط لاتین که عمیقا در نمای بیرونی سنگ آهک آن حک شده است، ادعا می‌کند که این تابوت باستانی زمانی والریوس آماندینوس، چهره‌ای مبهم که ظاهرا از پاسگاه باستانی لوندینیوم رم بود، دفن شده بود - اما در قرن یازدهم بدن او به وضوح جایگزین شده بود.

اولین سرنخ، درپوش نامتجانس بالای ظرف تدفین قرن چهارم آماندینوس بود: یک تخته مستطیلی منفرد از سنگ آهک اولیتی رسوبی که به سبک آنگلوساکسون متأخر مخروطی شده و به صورت نقش برجسته صلیب اوایل قرون وسطی تراشیده شده است. اما اکنون - به لطف قدمت دقیق کربن 14، غواصی در سوابق قرون وسطایی ابی، و تجزیه و تحلیل عمیق تر از خود تابوت - هویت سرنشین جدید تابوت تنها به دو نامزد محدود شده است.

به گفته وارویک رادول، باستان شناس مشاور ابی، که یکی به نام الفویگ، که از 993 تا 1020 پس از میلاد، صومعه را در این نقش رهبری می کرد، و دیگری به نام ولفنوت، که تا سال 1049 پس از میلاد به جانشینی او شد، هر دو راهبایی سابق وست مینستر در قرن یازدهم بودند. با این حال، ارزیابی شخصی رادول این است که الفویگ محتمل‌تر از این دو است.

رودول در مطالعه جدید خود که روز سه‌شنبه با مجله انجمن باستان‌شناسی بریتانیا منتشر شد، نوشت: «الفویگ قبلا راهب وست‌مینستر بود که به عنوان راهب‌نشین انتخاب شد، و هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد او صومعه را ترک کرده است». او شغل برجسته ای به عنوان راهبایی داشت که حدود بیست و هفت سال به طول انجامید، و تردیدی وجود ندارد که او در صومعه خود به خاک سپرده شده است.

تجزیه و تحلیل رادول از جیمز یانگ لانگتورن، متخصص استخوان‌شناس، مشاور باستان‌شناسی پیش‌ساخت (PCA)، کمک انتقادی دریافت کرد، که به پروژه‌های زیرساختی بریتانیا کمک می‌کند تا با احترام در اطراف گنجینه‌های بی‌ارزش تاریخ مدفون این کشور کار کنند. لانگثورن تشخیص داد که سن متوفی که قبلا مشخص شده بود - همانطور که توماس هنری هاکسلی و همکارش در سال 1869 انسان‌شناس ارائه کردند - احتمالا تا دو دهه کاهش یافته است.

هاکسلی و جان تورنام باستان‌شناس که عمدتا روی استخوان‌های بلند جسد کار می‌کردند، ارزیابی کردند که این اسکلت زمانی متعلق به مرد جوانی بود که «احتمالا بیش از سی سال سن نداشت»، طبق یافته‌هایشان در سال 1870. بازبینی لانگتورن سن متوفی را بین 35 تا 49 سال قرار می‌دهد که تا حدی ناشی از وجود بیماری استخوانی استئوآرتریت در مکان‌های متعدد در امتداد مفاصل بقایای اسکلتی جسد قرن یازدهم است.

تاریخ‌گذاری کربنی بیشتر از یک نمونه استخوان، که توسط مرکز تحقیقات محیطی دانشگاه‌های اسکاتلند انجام شد، بقایای آن را بین سال‌های 987 تا 1052 پس از میلاد جدا کرد و بیشتر تأیید کرد که این تابوت رومی در دهه‌های اولیه وجود صومعه مورد استفاده مجدد قرار گرفته است.

استدلال رودول از آنجا به اعتراف خودش بیشتر قیاسی و گمانه‌زنی می‌شود، اما از نظر او این واقعیت که متوفی «با یک تابوت‌سفید زیبا» که بالای آن یک صلیب لاتین به ارتفاع 6 فوت (1.8 متر) قرار داشت، تجلیل شد، «باید به این معنی باشد که او تقریبا به طور قطع یک راهبایی بوده است». با توجه به اینکه اطلاعات کمی در مورد ولفنات، جانشین الفویگ در این نقش باقی مانده است، رودول اندکی به سمت این دو رهبر سابق وست مینستر که در این تابوتخانه آرمیده اند، متمایل می شود.

با این حال، به لطف اقدامات مشکوک کارگرانی که در روز دوشنبه عید پاک سال 1820 به طور تصادفی با تابوتخانه روبرو شدند و آن را شکستند، ممکن است هرگز به جزئیات مورد نیاز برای تأیید هویت اسکلت دست یابیم.

رادول می‌نویسد: «وقتی مردان وارد تابوت شدند، اصرار برای جستجوی «گنج» غیرقابل مقاومت بود. تمام استخوان‌های بلند برداشته شدند و به اشتباه جایگزین شدند و جمجمه هم شکسته شد و هم از انتهای غربی تابوت به شرق منتقل شد.»

این باستان شناس ابراز تاسف کرد، این بی نظمی که در زمان کشف مجدد تابوت در سال 1869 ثبت شد، "معمولی غارت است". وی افزود: «ما هرگز نخواهیم فهمید که آیا فلز یا سایر اشیاء ذاتا مهم در آنجا بوده و دزدیده شده است یا خیر».