شهرها به پرداخت پول مالیات دهندگان برای استادیوم های ورزشی ادامه می دهند، با این حال اقتصاد تقریبا هرگز منطقی نیست
آمریکایی ها دیوانه ورزش هستند. اما اینکه آیا این اشتیاق به مالیاتدهندگان نیاز دارد که هر بار که لیگها و فرنچایزها از تسهیلات جدید یارانه میدهند، نیاز به بررسی دقیق دارد.
توسط ابیگیل هال، آرون دی وود، گفتگو
ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین
این مقاله با توجه به روند و سیاستهای ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
آمریکایی ها دیوانه ورزش هستند. اما اینکه آیا این اشتیاق به مالیاتدهندگان نیاز دارد که هر بار که لیگها و فرنچایزها از تسهیلات جدید یارانه میدهند، نیاز به بررسی دقیق دارد.
رویکرد استاندارد لیگ ها و فرنچایزها این است که به مقامات ایالتی و محلی هم هویج و هم چوب پیشنهاد می کنند. به سیاست گذاران و مردم وعده شغل، رشد اقتصادی پایدار، بهبود زیرساخت ها، افزایش درآمدهای مالیاتی و افزایش ارزش دارایی داده می شود. اگر بودجه عمومی محقق نشود، فرنچایزها اغلب تهدید به جابهجایی میشوند - احتمالا مزایای اقتصادی مورد ادعا را با خود میبرند.
بهعنوان اقتصاددان، وقتی نوبت به تحلیل سیاستهای عمومی میرسد، باید هر دو طرف میدان را بازی کنیم. با این حال، به عنوان طرفداران ورزش و مالیات دهندگان، ما علاقه خاصی به درک اقتصاد استفاده از بودجه عمومی برای استادیوم های ورزشی خصوصی داریم. و ما معتقدیم که مزایای وعده داده شده بسیار زیاد است.
حدود 75 درصد از آمریکاییها به تماشای ورزشهای زنده مینشینند، چه حضوری، چه از طریق تلویزیون یا دستگاهها، و برخی از طرفداران 10 ساعت یا بیشتر در هفته را سپری میکنند. بدون شک ورزش بخش مهمی از فرهنگ و تاریخ آمریکاست.
با این حال، این اشتیاق به ورزش میتواند درک طرفداران از دادههای اولیه را مختل کند. ما رایج ترین ادعاها را یک به یک بررسی می کنیم.
حامیان این قراردادهای تامین مالی عمومی وعده مزایای اقتصادی گسترده تری را می دهند. اما تاریخ نشان می دهد که مردم تقریبا هرگز یارانه اولیه را پس نمی گیرند.
در تجزیه و تحلیل تأثیرات اقتصادی استادیومهای ورزشی در طول چهار دهه، تا اوایل دهه 2020، محققان به هیچ سود اقتصادی برای مالیات دهندگان یا جوامع، از جمله درآمد سرانه، دست یافتند. تحقیقات دیگر به این نتیجه رسیده اند که تأثیرات بر رشد شغلی به طور مشابه ناچیز بوده است.
مطالعه پس از مطالعه همان داستان را بیان می کند: به نظر می رسد رونق موعود هرگز محقق نمی شود. استادیوم ها هیچ تاثیر سیستماتیکی بر گشایش های تجاری جدید نداشته اند. و هنگامی که به ارزش اموال می رسد، شواهد در بهترین حالت مخلوط می شوند. برخی از محققان هیچ تأثیری پیدا نکردهاند، در حالی که برخی دیگر به این نتیجه رسیدهاند که ارزش داراییها در اطراف استادیومها افزایش یافته است - اما تنها پس از خروج تیمها.
بارها و بارها، هر گونه منافع حاصل از این پروژه ها تحت الشعاع هزینه های هنگفتی برای عموم قرار گرفت.
بحث دیگری که غالبا توسط لیگها و فرنچایزها مطرح میشود این است که ورزشگاههای جدید پایه مالیاتی بیشتری را به همراه خواهند داشت و درآمد مالیاتی را افزایش میدهند. اما سوابق نشان میدهد که مکانهای جدید نتوانستهاند بودجههای بزرگتری را برای کار در اختیار سیاستگذاران بگذارند.
یک مطالعه در پارک Truist در آتلانتا، که اثرات مالی جابجایی Atlanta Braves در سال 2017 را بررسی کرد، یک مثال معمولی است. در حالی که شهرستان محل استقرار استادیوم بیسبال شاهد افزایش اندکی در درآمد مالیاتی در سال پس از افتتاح بود، در شهرستان های اطراف نیز دست اندازهای مشابهی وجود داشت.
طرفداران استدلال می کنند که استادیوم های ورزشی جدید هزینه های دیگری را به جوامع اطراف خود تحمیل نمی کنند.
ما استدلال میکنیم که این مکانها مطمئنا در روز بازی ترافیک ایجاد میکنند - اما نه از نوع ترافیکی که باعث رشد اقتصادی میشود.
محققان به پتانسیل اثرات سرریز منفی بر جوامع مجاور پی بردهاند، از ازدحام که دسترسی ساکنان و صاحبان مشاغل را به اموال خود تا آلودگی بیشتر و افزایش جرم و جنایت دشوار میکند.
این یافته ها ممکن است گیج کننده به نظر برسند. وقتی ورزش را به صورت حضوری یا از تلویزیون تماشا می کنید، استادیوم های کامل را می بینید که مردم در حال خرید غذا و پوشیدن کالاهای جدید تیم هستند.
پس چرا این پروژه ها منافع اقتصادی وعده داده شده را به دست نمی آورند؟ پاسخ در دو اصل ساده نهفته است: منابع - مانند درآمد قابل تصرف - کمیاب هستند و مبادلات مهم هستند.
افرادی که در استادیوم های جدید پول خرج می کنند معمولا بازدیدکنندگان خارج از شهر نیستند که پول نقد را به اقتصاد محلی وارد کنند. آنها تمایل دارند ساکن باشند، به این معنی که آنها به سادگی دلارهای اوقات فراغت خود را از یک فعالیت به فعالیت دیگر تخصیص می دهند.
همین اصل در مورد دلارهای مالیاتی تعیین شده برای ساخت استادیوم نیز صدق می کند. این پول عمومی است که نمی توان در جاده ها، مدارس، خدمات اضطراری یا بازپرداخت مالیات استفاده کرد. حتی اگر برخی فعالیتهای اقتصادی ایجاد شود، آن استادیوم جدید سود بیشتری نسبت به زمانی که پول در جای دیگری خرج میشد، به همراه نخواهد داشت.
یکی دیگر از دلایل شکست این پروژه ها این است که طرفداران به طور مداوم از مزایای آن بیش از حد تبلیغات می کنند. «تحلیلهای تأثیر اقتصادی» که برای فروش این پروژهها به مردم و سیاستگذاران مورد استفاده قرار میگیرند، به طرز چشمگیری ناقص هستند. مفروضات زیربنایی این تحلیلها که اغلب توسط خود شرکتهای ورزشی انجام میشود، به بیان مؤدبانه، قهرمانانه هستند.
مطالعه برای یک استادیوم فوتبال پیشنهادی در رالی، کارولینای شمالی را در نظر بگیرید. تجزیه و تحلیل آن تقریبا 11 درصد رشد جدید مربوط به استادیوم را برای یک دهه کامل پیش بینی کرد و فرض بر این بود که تعداد تماشاگران از کمتر از 280000 به بیش از 560000 طی 10 سال افزایش یابد.
سپس پیشبینی یک معامله پیشنهادی با کانزاس سیتی رویالز MLB وجود دارد، که فرض میکرد پایه مالیات محلی به طور مداوم برای 40 سال متوالی رشد میکند و درآمد مالیات بر فروش تا سال 2071 هر سال 2.5 درصد افزایش مییابد.
اینها فقط چند نمونه هستند، اما این نوع پیش بینی گلگون گسترده است.
درک واقعیت های اقتصادی استادیوم های ورزشی با بودجه عمومی برای دولت های ایالتی و محلی و مالیات دهندگان در سراسر کشور مهم است.
این تازه شروع کار است. با توجه به اینکه استادیوم های حرفه ای حدود 30 سال عمر می کنند، انتظار می رود موجی از ساخت و ساز در سال های آینده برای جایگزینی یا بازسازی مکان های ساخته شده در دهه 1990 انجام شود. علیرغم این واقعیت که بیشتر استادیومهای موجود از نظر معماری سالم هستند، شهرها و ایالتها با فشار برای صرف میلیاردها دلار بودجه عمومی برای حمایت از ورزشگاههای درخشان جدید مواجه هستند.
با توجه به فشار ناشی از نگرانیهای مربوط به مقرونبهصرفهتر و بودجههای عمومی فشرده، سؤال این است که آیا قانونگذاران به پیروی از لیگها و فرنچایزها ادامه میدهند یا شروع به پرداختن به هزینه واقعی برای جوامع خود میکنند.
چارلز آلن، عضو شورای واشنگتن دی سی، آن را به اختصار در بحث سال 2025 درباره توافق فرماندهان بیان کرد و اشاره کرد که بودجه دی سی با میلیون ها دلار کاهش مواجه است. و با این حال، من قصد دارم بیش از یک میلیارد دلار برای ساختن استادیومی پیدا کنم که 25 تا 30 بار در سال مورد استفاده قرار گیرد؟ او پرسید. ما واقعا باید از خود در مورد مبادلات بپرسیم."
کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →
فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →
این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.
متن اصلی (انگلیسی)
Cities keep shelling out taxpayer money for sports stadiums, yet the economics almost never makes sense
Americans are crazy about sports. But whether that passion requires taxpayers to subsidize new facilities every time leagues and franchises ask for them needs rigorous scrutiny.