عکس ها: بازماندگان سیل نپال اثر کمی از زندگی قبلی پیدا کردند

وقتی آنوسا تاپا ماگار پس از شنیدن خبر سیل ویرانگر نپال از محل کارش در مالدیو به خانه برگشت، امیدوار بود که مادربزرگش به نحوی زنده بماند.

در عوض، وقتی به Betrawati، شهر کوچک کنار رودخانه‌ای که خانواده‌اش در آن زندگی می‌کردند، رسید، تنها یک فضای صاف از لجن خاکستری سخت پیدا کرد.

"اگر خانه من در زیر خاک دفن شده است، به این معنی است که عامه من نیز هنوز اینجاست، درست است؟" مرد 23 ساله به آرامی در جایی ایستاده بود که خانه دو طبقه خانواده قرار داشت. مادربزرگش که به سختی می توانست راه برود، آخرین بار در حالی که روی تختش استراحت می کرد دیده شد.

سیل ماه گذشته از گل، سنگ و آب که در اثر فروریختن یخبندان در کوه‌های امتداد مرز نپال و چین به وجود آمد، شهرک‌های کنار رودخانه تریشولی را درید و دست‌کم 1386 نفر را در سمت نپال کشت. مقامات می گویند که 5130 نفر هنوز مفقود هستند و در حالی که جستجوها ادامه دارد، چند روزی است که کسی زنده پیدا نشده است.

برای رسیدن به آنچه قبلا Betrawati بود، بازماندگان اکنون از یک تپه شیب دار بالا می روند، از یک خط الراس باریک عبور می کنند و به یک زمین بایر فرود می آیند. در طول مسیر کفش‌های پراکنده، کراوات‌های مدرسه و کوله‌های کوله‌پشتی بچه‌ها قرار دارد - ساکنان می‌گویند «شواهدی بی‌صدا» از وحشت ناشی از این که مردم برای فرار از سیلاب‌ها به تکاپو افتادند.

کالپانا تاپا ماگار 43 ساله، صاحب کسب و کار پوشاک، لحظه ای را به یاد آورد که یکی از دوستانش از بالادست با او تماس گرفت. "بدو! فرار کن!" به او گفته شد. او گفت: "من فقط دویدم. وقتی به عقب نگاه کردم، همه چیز از بین رفته بود، حتی افرادی که پشت سر من می دویدند."

در پایین دست در Devighat، پوسته های شکسته خانه ها هنوز پابرجاست. برخی از ساکنان برای یافتن وسایل از میان آوارها می چینند، اما بسیاری می گویند دلیلی برای بازگشت وجود ندارد. خود زمین در زیر آوار ناپدید شده است.

برای بسیاری در اینجا، این فاجعه زخم‌های زلزله سال 2015 نپال را که نزدیک به 9000 کشته برجای گذاشت، دوباره باز می‌کند. معلم سیتا تاپا ماگار، 45 ساله، خواهر بزرگ کالپانا، گفت که پس از زلزله، خانواده ها حداقل توانستند در زمین های خود بازسازی کنند. او گفت: "این بار، ما همه چیز را از دست داده ایم." "خانه های ما، زمین ما، آینده ما."

شانتی دانگول 61 ساله روی یک کاشی کف شکسته - آخرین اثر قابل مشاهده خانه اش - عکسی از اقامتگاه سه طبقه ای را که زمانی برای زائران و کوهنوردان اداره می کرد، در دست گرفت.

او گفت: «از لحاظ اقتصادی، مردم اینجا شروع به کار خوب کرده بودند. "اکنون، چیزی باقی نمانده است."