فضاپیمای ناسا یک دهانه بزرگ جدید در ماه کشف کرد

کیپ کاناورال: دانشمندان دهانه‌ای را در ماه کشف کرده‌اند که بزرگ‌تر از کولوسئوم رومی است و نتیجه یک برخورد قدرتمند دو سال پیش است که در ابتدا کشف نشد.

این حفره شیب دار - حدود 728 فوت (222 متر) عرض و تا 141 فوت (43 متر) عمق - بزرگترین دهانه برخوردی شناخته شده منظومه شمسی است که در زمان های اخیر حک شده است.

به گفته محققان، چنین رویدادی در مقیاس بزرگ تنها هر 132 سال یک بار رخ می دهد، و این به گنجینه ای از اطلاعات تبدیل می شود، زیرا ناسا برای ساخت پایگاهی برای فضانوردان در ماه آماده می شود.

دانشمندان در یکی از دو مطالعه ای که روز چهارشنبه در مورد این موضوع در مجله Science Advances منتشر شد، نوشتند: «این رویداد یک مشاهده آماری نادر و به طور مؤثر یک بار در زندگی است.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا این دهانه را در ماه می 2024 بلافاصله پس از تشکیل آن توسط قطعه ورودی از یک سیارک یا دنباله دار، در سمت نزدیک ماه مشاهده کرد. برخورد ماه از تشخیص بی‌درنگ توسط تلسکوپ‌ها روی زمین و فضا فرار کرد.

تصاویر زاویه باز LRO تا آگوست 2025 در خرد کردن داده‌ها شناسایی نشدند. این فضاپیما در پاییز گذشته تصاویر دقیق‌تری را جمع‌آوری کرد و به دنبال آن کشف اوایل امسال تایید شد.

این دهانه که به نام توماس مک گچین، مدیر سابق مؤسسه قمری و سیاره ای هیوستون نامگذاری شده است، سه برابر بزرگتر از رکورد قبلی کشف شده توسط LRO در یک دهه پیش است. ماه که از زمان‌های قدیم مورد توجه قرار گرفته است، دارای برخی از بزرگترین دهانه‌های برخوردی منظومه شمسی است، از جمله دهانه‌ای که بیش از 1500 مایل (2400 کیلومتر) امتداد دارد.

این برخورد اخیر سطح ماه را برای بیش از 66 مایل (100 کیلومتر) متلاشی کرد. به گفته مارک رابینسون، دانشمند ارشد دوربین های LRO که در Intuitive Machines کار می کند، گرد و غبار و خاک سنگی با زاویه ای بالاتر از حد انتظار به بیرون پرتاب شدند. رابینسون نویسنده اصلی یکی از مطالعات بود.

یک مطالعه جداگانه یک نقطه سرد به عرض 4 مایل (عرض 7 کیلومتر) را در اطراف دهانه جدید شناسایی کرد که با سست شدن خاک بالای ماه مطابقت دارد. نویسنده همکار دیوید پیج از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، آن را به باغبانی تشبیه می کند.

پیج در بیانیه‌ای گفت: «ما اکنون به ضربه‌ها به‌عنوان راهی برای باغبانی سنگ‌سنگ فکر می‌کنیم - به هم ریختن رسوبات و قرار دادن مواد در بالای سطحی که معمولا در زیر سطح هستند.

به گفته رابینسون، اکتشافات متعدد دهانه LRO از زمان راه‌اندازی آن در سال 2009 نشان می‌دهد که اینچ بالای ماه (2 سانتی‌متر) از خاک هر 80000 سال یک‌بار، سریع‌تر از آنچه قبلا تصور می‌شد، واژگون می‌شود.

رابینسون در ایمیلی گفت، برخلاف باور عمومی مبنی بر اینکه ردپای ماه گرد و غبارآلودهای آپولو برای همیشه باقی خواهند ماند، آنها «در آن بازه زمانی مدت‌هاست که از بین خواهند رفت».

او افزود که گام بعدی محاسبه خطر برخورد مواد دهانه پرتاب شده به پایگاه ماه برنامه ریزی شده ناسا است. این اطلاعات به مهندسان کمک می‌کند تا سازه‌ها را سخت‌تر کنند تا دیگر نگران آسیب نباشند یا شاید کمتر نگران باشند.»