ما در حال پیگیری بحران غیرانتفاعی هستیم. پاسخ بشردوستانه کافی نیست

بخش اجتماعی در مضیقه شدید است. از ژانویه 2025، زمانی که دولت ترامپ و متحدانش در کنگره مجموعه‌ای از اقدامات را برای هدف قرار دادن این بخش آغاز کردند، سازمان‌های غیرانتفاعی خدمت‌رسان به جوامع در سراسر ایالات متحده با یک بحران وجودی مواجه شدند. سازمان‌های غیرانتفاعی از این اقدامات متزلزل شده‌اند، حتی زمانی که تقاضا برای خدمات آنها در نتیجه کاهش برنامه‌های شبکه ایمنی اجتماعی فدرال افزایش یافته است. تیم تحقیقاتی فیل و الیشع بر این پیامدها نظارت کرده و واکنش بشردوستانه را در میان بنیادهای ایالات متحده که 1.8 تریلیون دلار در اختیار دارند، پیگیری کرده است.

بخش اجتماعی در مضیقه شدید است. سازمان‌های غیرانتفاعی خدمت‌رسان به جوامع در سراسر کشور از ژانویه 2025، زمانی که دولت ترامپ و متحدانش در کنگره مجموعه‌ای از اقدامات را برای هدف قرار دادن این بخش آغاز کردند: مسدود کردن بودجه فدرال، پایان دادن به کمک‌های مالی، تحقیق در مورد سازمان‌های غیرانتفاعی، محکوم کردن دلایل خاص، برگزاری جلسات استماع کنگره، تهدید به لغو وضعیت سیاسی فدرال و معافیت مالیاتی فدرال، با بحران وجودی مواجه شدند.

سازمان‌های غیرانتفاعی که خدمات حیاتی را به جوامع ارائه می‌کنند با این چالش‌ها مواجه شده‌اند، حتی زمانی که تقاضا برای خدمات آنها در نتیجه کاهش برنامه‌های شبکه ایمنی اجتماعی افزایش یافته است.

ما پیامدهای این حملات به مؤسسات غیرانتفاعی و همچنین واکنش بشردوستانه را پیگیری کرده‌ایم. تحقیقات ما به ویژه بر واکنش بنیادهای بشردوستانه متمرکز است که 1.8 تریلیون دلار دارایی های خیریه را کنترل می کنند، و کمک های آنها 117 میلیارد دلار از مجموع کمک های خیریه 617 میلیارد دلاری در سال 2025 - تقریبا یک مورد از هر پنج دلار خیریه - - براساس Giving USA.

ما نمی خواهیم کلمات را کوتاه کنیم: پاسخ کلی بنیاد کافی نبوده است.

رهبران غیرانتفاعی نرخ فرسودگی شغلی نگران‌کننده‌ای را گزارش می‌کنند و سازمان‌های بیشتری با چالش‌های مالی مواجه می‌شوند که باعث اخراج کارکنان و در برخی موارد تعطیلی شده است. نتایج بر جوامع سراسر کشور تأثیر می گذارد: بانک های مواد غذایی در حال جیره بندی منابع خود هستند. پناهگاه های خشونت خانگی در حال بسته شدن هستند. سازمان‌هایی که برای کمک به خانواده‌های کم‌درآمد در یافتن مسکن کار می‌کنند، خدمات را کاهش می‌دهند. سازمان های محیط زیست در حال تعطیل شدن هستند.

بنیادها، به ویژه بنیادهای بزرگتر، نقش مهمی در پاسخ به بحرانی که سازمان های غیرانتفاعی با آن مواجه هستند، ایفا می کنند. آن‌ها به دلیل تمرکز دارایی‌های خیریه و افق‌های زمانی طولانی‌شان (بسیاری از آنها برای همیشه وجود دارند) این پتانسیل را دارند که کمک‌های خود را در پاسخ به بحران افزایش دهند. به عنوان مثال، در سال 2020، در پاسخ به بیماری همه گیر، بنیادها این کار را انجام دادند. بر اساس گزارش Giving USA، آنها نسبت به سال قبل 15.6 درصد به دلار تعدیل شده تورم افزایش دادند.

با این حال، در سال 2025، اعطای پایه فقط 3 درصد افزایش یافت (دوباره با توجه به تورم). این در حالی است که بحران پیش روی سازمان های غیرانتفاعی از بسیاری جهات وخیم تر است. در طول سال‌های 2020 و 2021، بودجه فدرال از طریق وام‌های قابل بخشش PPP و سایر برنامه‌ها به سازمان‌های غیرانتفاعی سرازیر شد. در سال‌های 2025 و 2026، بودجه فدرال برای سازمان‌های غیرانتفاعی کاهش یافته است: یک تحلیل اخیر نشان می‌دهد که این کاهش‌ها تنها در هشت ماه اول دولت دوم ترامپ تقریبا 40 درصد بوده است، حدود 14 میلیارد دلار. این مجموع اکنون بدون شک بسیار بیشتر است.

با این حال، پاسخ کلی بنیاد به بحران کنونی نسبت به دوران همه‌گیری بسیار ضعیف‌تر است، حتی با وجود اینکه موقوفات در سال‌های اخیر به دلیل بازار سهام قوی رشد کرده‌اند. در نظرسنجی که در ماه مه و ژوئن سال جاری انجام دادیم، 65 درصد از بنیادهای مستقل گفتند که نرخ پرداختی آنها در سال جاری «معمولی» است، و بسیاری از آنها به حداقل 5 درصد از دارایی‌هایی که در توزیع‌های خیریه خرج می‌شوند، به اجبار IRS سرپیچی می‌کنند.

مدیران عامل بنیادی که مورد بررسی قرار گرفتیم، تغییرات دیگری را گزارش کردند، اما اکثریت آنها مهمترین اهرم را نمی‌کشند: به دست آوردن نسبت بیشتری از دارایی‌های خود و به سازمان‌های غیرانتفاعی از طریق اعطای کمک هزینه.

شاید به همین دلیل است که آنها در واکنش خود به بحران کنونی فقط به خود نمره های اندکی می دهند. فقط هشت درصد از مدیران عامل بنیاد که مورد بررسی قرار گرفتیم می گویند که پاسخ بنیاد به شرایط فعلی "بسیار موثر" بوده است و تنها 12 درصد پاسخ های بنیاد خود را "بسیار موثر" ارزیابی می کنند.

اکثریت آنها ریسک گریزی را دلیلی می دانند که کارآمدتر نبوده اند، و بسیاری انگشت خود را به سمت هیئت مدیره خود به عنوان مانعی برای انجام کارهای بیشتر نشان می دهند.

برای روشن شدن، برخی از پایه ها به طرز تحسین برانگیزی پیشرفت کرده اند. در صحنه ملی، بنیادهایی مانند مارگریت کیسی، مک آرتور، و رابرت وود جانسون به میزان قابل توجهی سطوح اعطا را افزایش داده اند و رهبران آنها با قدرت برای دفاع از این بخش صحبت کرده اند. در مراحل منطقه ای، همین امر در مورد بنیادهایی مانند Skillman در دیترویت و Mary Reynolds Babcock در کارولینای شمالی صادق است. [افشای: این سه بنیاد - MacArthur، RWJF، و Skillman - به CEP کمک مالی می کنند. و همه آنها مانند Skillman مشتری هستند.]

اما اینها بیشتر استثنا بوده اند تا قاعده.

چرا؟ علاوه بر ریسک‌گریزی عمومی، رهبران بنیادی که با آنها صحبت کرده‌ایم، دلایل مختلفی را برای عدم افزایش سطوح مخارج ذکر می‌کنند: نگرانی در مورد حفاظت از مواهب خود تا سطوح اعطای آتی آنها دائمی باشد. احساس اینکه فرصت های کافی برای تأثیرگذاری وجود ندارد. یا دانستن این موضوع که بودجه بنیاد نمی تواند تمام شکاف های موجود در بودجه فدرال را پر کند (اگرچه به سختی به نظر ما دلیلی برای انجام هیچ کاری نیست). برخی تا آنجا پیش رفته اند که به ما می گویند امیدوارند این بحران، سازمان های غیرانتفاعی ضعیف را از بین ببرد.

امیدواریم این رهبران بنیاد و هیئت مدیره آنها تجدید نظر کنند. آنچه می‌بینیم نه تنها سازمان‌های غیرانتفاعی ضعیف یا بی‌اثر هستند، بلکه بحران گسترده‌ای است که سازمان‌های بسیار مؤثری را تحت تأثیر قرار می‌دهد که ستون‌هایی در مناطق خود بوده‌اند – انجام کارهای ضروری برای خدمت به آسیب‌پذیرترین افراد، محافظت از زیستگاه‌های طبیعی، یا آوردن هنر و فرهنگ به جوامع، برای نام‌گذاری چند نمونه. ما معتقدیم اثرات مبارزات این سازمان ها در ماه های آینده بیشتر و بیشتر آشکار خواهد شد.

با سطوح بی سابقه دارایی در وقف های بنیاد، زمان انتقال پول بیشتر به سازمان های غیرانتفاعی و جوامعی است که به خدمات آنها متکی هستند.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد