مردم سوریه با افزایش قیمت ها دست و پنجه نرم می کنند زیرا بحران بهبود پس از اسد را به چالش می کشد

بسیاری از سوری ها می گویند که وضعیت اقتصادی آنها در دو سال گذشته در بحبوحه بحران هزینه های زندگی بدتر شده است

ماه گذشته تظاهرات در میادین و خیابان های سراسر سوریه آغاز شد. مردم خشمگین از تصمیم دولت برای افزایش مجدد قیمت سوخت، لاستیک‌ها را سوزانده، جاده‌ها را بستند و شعار سر دادند. این بزرگترین نمایش نارضایتی از زمان روی کار آمدن رئیس جمهور احمد الشرع در دو سال پیش بود.

مردی که در یکی از شبکه های تلویزیونی سوریه صحبت می کرد، گفت که هنوز از مقامات حمایت می کند اما وضعیت او به حدی بدتر شده است که دیگر توان خرید نان را ندارد. دیگری گفت: «راستش را بخواهید، ما شروع کرده‌ایم به ترس از اینکه هر روز صبح چه نوع تصمیم جدیدی به همراه خواهد داشت».

این افزایش آخرین مورد از مجموعه اقداماتی بود که مردم مقصر بحران رو به رشد هزینه های زندگی می دانند. برای بسیاری از سوری ها، از زمانی که شورشیان به رهبری شرعا رئیس جمهور بشار اسد را برکنار کردند و به پنج دهه حکومت وحشیانه خانواده وی و بیش از 13 سال جنگ داخلی ویرانگر پایان داد، زندگی از نظر مالی بدتر شده است.

شرعا که به ریاست جمهوری رسید، از آن زمان، انتقال سوریه و تلاش ها برای احیای اقتصاد شکسته را پس از یک دوره طولانی سوء مدیریت، انزوا و درگیری رهبری کرد.

هیچ شکی در مورد اینکه این چقدر چالش برانگیز خواهد بود وجود نداشت. اما در حالی که آنها سرنگونی اسد و آزادی های جدید خود را جشن می گرفتند، سوری ها، شاید غیرواقعی، امیدوار بودند که اوضاع به سرعت بهبود یابد. با این حال، این امر محقق نشده است، و مدیریت اقتصاد بسیاری را در اینجا ناامید کرده است.

از صورت‌حساب‌های ضروری گرفته تا اقلام اساسی، تقریبا هزینه همه چیز بالا رفته است. و بسیاری افزایش بیشتر و غیرمنتظره قیمت سوخت را نشانه عدم ارتباط دولت با کشورش می دانستند.

یکی دیگر از معترضان خطاب به شرعا گفت: "ما دوربرگردان نمی خواهیم. آنها هر روز یک دوربرگردان جدید می سازند. مردم در کنار شما ایستادند و همچنان با شما هستند."

چند روز بعد، در میان فراخوان ها برای تظاهرات بیشتر، این افزایش لغو شد.

فاطمه صالح عید می گوید: «ما الان کمتر غذا می خوریم. دیگر هفته ای یک بار مرغ نمی خریم

در یکی از حومه دمشق، من به فاطمه صالح عید در یک بازار روباز برای مغازه هفتگی او پیوستم. او در 50 سالگی به عنوان نظافتچی کار می کند تا به خانواده اش کمک کند.

او گفت: "ما رنج های زیادی کشیده ایم." شوهرش به تازگی پس از یک سال بیکاری در یک کارخانه سرامیک استخدام شده بود. او در میان افراد خوش شانس است، زیرا بسیاری در تلاش برای یافتن کار هستند. در برخی از خیابان‌ها، مردان به امید ملاقات با کسی که یک کار روزانه را پیشنهاد می‌کند، جمع می‌شوند. اغلب آنها بیهوده منتظر می مانند.

از زمان روی کار آمدن دولت، یارانه های طولانی مدت را به عنوان بخشی از برنامه ریاضت اقتصادی کاهش داده است. قیمت نان که یک غذای اصلی سوریه است ده برابر افزایش یافته است. قیمت سوخت در حال حاضر مطابق با میانگین بین المللی است که بر کشاورزان فشار آورده و حمل و نقل را گرانتر کرده است، در حالی که هزینه برق برای برخی صدها درصد افزایش یافته است.

مقامات در پاسخ، دستمزدهای بخش دولتی از جمله حقوق بازنشستگی را تعدیل کرده اند. جای تعجب نیست که با افزایش قیمت ها، اثر پرداخت اضافی برای مردم از بین رفته است.

فاطمه گفت: "ما اکنون کمتر غذا می خوریم. دیگر نه می توانیم مرغ بخریم و نه گوشت. ما فقط سبزیجات می خوریم، اما حتی [این] گران است." انشاءالله [ان شاء الله] کارها ارزان تر خواهد شد.»

همانطور که او صحبت می کرد، حدود دوازده نفر از هر سنی دور ما جمع شدند. هیچ کس مخالفت نکرد. یک مرد مسن نیز گفت که از خوردن گوشت خودداری کرده است. دیگری، در 20 سالگی، به من گفت که خانواده اش دیگر قادر به پرداخت داروی پدرش که عارضه قلبی داشت، نیستند. یک زن جوان گفت که او و چهار فرزندش فقط می توانند هر دو روز یک وعده غذایی مناسب بخورند.

بی بی سی می گوید رژیم اسد هفته ها ربودن روزنامه نگار آمریکایی را برنامه ریزی کرده بود

خیریه جهانی گزارشی در مورد نقش خود در کودکان "ناپدید شده" سوریه را مخفی می کند

دفترچه تلفنی که ما را به مخفیگاه رئیس جاسوسی اسد رساند

برنامه توسعه سازمان ملل متحد اعلام کرد که 90 درصد مردم سوریه در سال گذشته در فقر بودند.

او می‌گوید: «گاهی پول قرض می‌کنم، گاهی از خانه‌ام چیزهایی می‌فروشم، مانند دیگ‌های قدیمی یا بشقاب‌هایی که هرگز استفاده نمی‌کردیم، هدایایی که به ما می‌دادند. حتی مجبور شدم اثاثیه بفروشم».

فشارهای دیگری نیز وجود داشته است. مروان مانند بسیاری از سوری ها به کمک سازمان های امدادی متکی بود. اما، برای او، این کار متوقف شده است، زیرا سازمان ها مجبور شده اند خدمات را به دلیل کاهش بودجه کاهش دهند.

نبیل الرمحین می گوید که به دلیل قبض های بالای برق، روشنایی خانه خود را کاهش داده است

سوریه نیز از تأثیر جنگ ایران و آمریکا مصون نمانده است. دولت گفت افزایش سوخت که منجر به اعتراضات شد تا حدی به دلیل فشار بر بازارهای انرژی به دلیل درگیری بود.

من یک مستمری بگیر دیگر به نام نبیل الرمحین را ملاقات کردم که 63 سال دارد. هیچ یک از چهار فرزند بزرگسال او نتوانستند کار پیدا کنند. او گفت: "ما اکنون فقط یک وعده غذایی در روز می خوریم. این غم انگیز است." چهره اش خسته به نظر می رسید. فقط من نیستم، کل جمعیت است.

نبیل مرا به خانه‌اش برد، در منطقه‌ای فقیر از کوچه‌های باریک و ساختمان‌های ساده. آنجا با همسرش آشنا شدم. او در تاریکی مشغول انجام کارهایش بود.

نبیل گفت: «من از قبض برق می ترسم. ما روشنایی خانه را کاهش داده‌ایم و حدود پنج ساعت در روز یخچال را خاموش می‌کنیم.»

با این حال، آخرین صورت حساب آنها حدود یک سوم درآمد خانواده بود. او آن را پرداخت نکرده است.

همسر نبیل الرمحین در تاریکی خانه کارهایش را انجام می دهد

دکتر حید حید، ستون نویس سوری و مشاور در اندیشکده چتم هاوس مستقر در لندن، گفت که وضعیت بخش قابل توجهی از مردم نسبت به قبل از سقوط اسد بدتر است.

او به من گفت که بحران اقتصادی «یکی از خطرناک‌ترین مسائل» برای دولت بود و برخی از آن‌ها ساخته خودش بود.

او گفت: «بخشی از [بحران] به کمبود منابع [مالی] و میراث به جا مانده از رژیم سابق مربوط می شود.

اما این تأثیر مستقیم سیاست‌های جدید است که [سوریه] را به سمت یک نوع اقتصاد لیبرال و بازار آزاد سوق می‌دهد، که تأثیر آن بر مردم را در نظر نمی‌گیرد».

سخنگوی وزارت اقتصاد و صنعت سوریه به من گفت کسی برای مصاحبه در دسترس نیست.

جوبر در حومه دمشق، با گذشت حدود دو سال از سقوط رژیم اسد، هنوز در ویرانه است.

شارا، البته، دستاوردهای مهمی به دست آورده است.

تحریم های بین المللی اعمال شده در دوره اسد لغو شده و ایالات متحده این کشور را از فهرست کشورهای حامی تروریسم خارج کرده است.

امنیت همچنان بی ثبات است و منبع نگرانی است، اما کشور احساس ثبات بیشتری می کند.

و رئیس جمهور به تحکیم قدرت خود ادامه می دهد و در اوایل سال جاری، منابع غنی شمال شرق را از یک شبه نظامی تحت رهبری کردها پس گرفت. (دروزی‌ها هنوز مناطقی را در جنوب کنترل می‌کنند، جایی که می‌خواهند یک کشور خودمختار ایجاد کنند؛ اسرائیل بخش‌هایی از جنوب غربی را اشغال می‌کند.)

اما بهبود اقتصادی واقعی هنوز اتفاق نیفتاده است. پس از جنگی که نیم میلیون نفر را کشت و نیمی از جمعیت را آواره کرد، بخش‌های زیادی از سوریه همچنان ویرانه باقی مانده است.

سمیر آیتا، یک اقتصاددان سوری که ریاست حلقه اقتصاددانان عرب، یک اندیشکده مستقل مستقر در پاریس را بر عهده دارد، گفت که این بحران "ترکیبی از سیاست ها با [دولت] عدم مدیریت انتظارات و ایجاد امیدهای غیرواقع بینانه است".

وقتی از او درباره احساسش درباره آینده پرسیدم، گفت: "این ناپایدار است. اگر آنها تغییر نکنند، من از هرج و مرج می ترسم."

سوری ها که پس از سال ها درگیری خسته شده اند، که تقریبا هیچ چاره ای ندارند، امیدوار هستند.

ابومحمود، راننده تاکسی، به من گفت: "آنها کشور را ورشکسته به ارث برده اند، بنابراین مردم باید صبور باشند. چیزها یک شبه اتفاق نمی افتد."

گزارش اضافی توسط لانا آنتاکی، سامانتا گرانویل و نها شارما