مریخ ممکن است یک جهنم باشد، اما ماه از آن عقب نیست

به دومین مسابقه فضایی خوش آمدید. شما را می توان به خاطر تجربه دژاوو بخشید. آخرین بار، این اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده بود که برای اولین بار برای نصب پرچم رقابت می کردند. اکنون این دوی سرعت به سطح ماه بین آمریکا و چین است - در کنار انبوهی از کشورهای مختلف دوست و رقیب - به‌علاوه مجموعه‌ای از شرکت‌های خصوصی پرواز فضایی. و این بار به نظر می رسد که آنها برای راه اندازی کمپ آماده می شوند. مدعیان می‌گویند، پایگاه‌هایی روی ماه، قلعه‌های دائمی در زیر ستاره‌ها وجود خواهد داشت.

تصور پایه ماه، هر چند خیالی به نظر برسد، جدید نیست. اما امسال، تحت رهبری مدیر جارد آیزاکمن، ناسا با اعلامیه های جسورانه منطقه را پر کرده است. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود - طرحی که احتمالا برای شروع آن ده ها میلیارد دلار هزینه خواهد داشت - هواپیماهای بدون سرنشین، فرودگرهای روباتیک، ماهواره های ارتباطی و یک نیروگاه هسته ای وجود خواهند داشت. تراریوم های گیاهی و سنسورهای زلزله وجود خواهد داشت. پیشاهنگان مکانیزه ای وجود خواهند داشت که دهانه ها را برای یافتن آب کاوش می کنند.

مأموریت‌های اولیه فضانوردان به سطح ماه، که ایالات متحده در حال برنامه‌ریزی برای آغاز آن در سال 2028 است، بر اکتشاف و آزمایش‌های فناوری متمرکز خواهد بود. اما ایده این است که ما -در مدتی در دهه 2030- به نقطه‌ای خواهیم رسید که محل‌هایی برای اقامت طولانی‌مدت وجود داشته باشد که توسط شبکه‌ای از ایستگاه‌های تحقیقاتی علمی، کارخانه‌های استخراج و پردازش منابع، و سکوهای فرود برای سفینه‌های فضایی احاطه شده باشد. کارلوس گارسیا گالان، مدیر برنامه های پایگاه ماه ناسا، می گوید: «این یک وسعت خواهد بود.

این تلاش بدون شک توسط رقابت ملی گرایانه تقویت می شود. چین برنامه‌های تقریبا مشابهی برای ساخت پایگاه خود در ماه دارد. و اول بودن مهم است، زیرا "پیروز" می تواند اصطلاحات را تعریف کند. ماه دقیقا چیست؟ آیا این یک پاسگاه نظامی است؟ آیا این مرکز تولید است؟ آیا این یک بیابان است که باید مطالعه و حفظ شود؟

اما دلایل دیگری نیز برای رفتن وجود دارد. همدم زمین حاوی سنگ های اولیه است که سرنخ هایی از شکل گیری کل منظومه شمسی را در خود دارد. سطح ماه، که تقریبا هیچ جوی در راه نیست، مکانی ایده آل برای قرار دادن تلسکوپ هایی است که می تواند قدیمی ترین دوران کیهان را بررسی کند. Josef Aschbacher، مدیر کل آژانس فضایی اروپا می‌گوید که سمت دور ماه «مکانی فوق‌العاده برای کاوش در جهان بعدی» خواهد بود.

و پرتاب موشک از سطح ماه کم گرانش نسبت به زمین بسیار کارآمدتر است، به این معنی که فرستادن فضانوردان - یا فضاپیماهای روباتیک - دورتر به منظومه شمسی بسیار دشوارتر خواهد شد. اشباخر می‌گوید: «ماه حیاتی است. این یک پله برای پیش‌روی بیشتر خواهد بود، یعنی به مریخ و فراتر از آن».

طراحی سلمان

اما اگر قرار باشد این چشم‌اندازهای جسورانه به واقعیت تبدیل شوند، کار بسیار دلهره‌آوری باید انجام شود. یک قمر پراکنده باید برای ساکنان فضانوردش ایمن باشد – از سقوط سیارک‌ها، تشعشعات بی‌پایان کیهانی، گرد و غبار ماه مانند تیغ و نوسانات دمایی عذاب‌آور محافظت شود. همچنین باید تا حدودی خودپایدار باشد، به طوری که بتواند با تغییرات سیاسی غلبه کند و هزینه های مخربی برای نگهداری آن هزینه نکند. برای این کار، ما باید راهی برای استفاده از منابع ماه برای ادامه فعالیت پایگاه پیدا کنیم - و در حالت ایده آل درآمد ایجاد کنیم.

و ما به ربات‌های مستقلی نیاز خواهیم داشت که بتوانند پایگاه را بسازند، حفظ کنند و گسترش دهند حتی زمانی که اربابان انسانی آن‌ها حضور ندارند. سیمون میدلبرگ، یکی از مدیران مؤسسه آینده‌های هسته‌ای در دانشگاه بانگور در ولز می‌گوید: «تقریبا مانند شروع تمدن از صفر است.

با فرض اینکه بتوانیم بر این چالش‌های آغازین فائق آییم، دهه‌ها بعد - فرض کنید تا سال 2100 - پایه‌های اولیه ماه ما می‌توانند از ساختارهایی که به سختی قابل رویت هستند به شهرهای درخشان تبدیل شوند، شاید خیلی متفاوت از آن‌هایی که نویسندگان و فیلم‌نامه‌نویسان در سرتاسر جهان رویاپردازی کرده‌اند، نباشد. گارسیا گالان می گوید: «امروزه مانند یک داستان علمی تخیلی است که ما واقعا می خواهیم آن را به واقعیت تبدیل کنیم. آیا کسی موفق خواهد شد؟

ماه مکان بسیار خصمانه ای برای ایجاد کمپ است. به طور کلی، دمای روز می تواند به بیش از 250 درجه فارنهایت برسد. در شب، آنها می توانند به کمتر از -200 درجه فارنهایت سقوط کنند. در معرض خلاء فضا، سطح به طور مداوم در معرض تشعشعات سرطان زا قرار می گیرد و اغلب توسط شهاب سنگ ها مورد اصابت قرار می گیرد. و گرد و غبار آتشفشانی آن چسبناک و خورنده، ویرانگر تجهیزات و خفه کننده ریه ها است.

متأسفانه، قطب جنوب ماه - منطقه ای که ناسا هدف قرار می دهد - حتی خشن تر است. ناسا می‌خواهد پایگاهی در آنجا بسازد، زیرا گمان می‌رود که دهانه‌های سایه‌دار دائمی آن انبارهایی از یخ آب هستند که از طلا با ارزش‌تر است. آن را تصفیه کنید و می توانید به محصولات آبیاری کنید و به فضانوردان آب دهید. آن را به اکسیژن و هیدروژن تقسیم کنید و هوای قابل تنفس و پیشران موشک خواهید داشت. اما دمای آن دهانه‌ها می‌تواند کمتر از -410 درجه فارنهایت باشد، که آن‌ها را به سردترین مکان‌ها در جهان شناخته‌شده تبدیل می‌کند.

در سطح خارج از این گودال ها، فضانوردان به مدت 14 روز در زیر آفتاب سوزان غسل می کردند و سپس یک شب یخبندان به همان اندازه طولانی را تجربه می کردند.

اما فقط پول زیادی وجود دارد که می توانیم برای ایمنی خرج کنیم. فیلیپ متزگر، محقق مهندسی پروازهای فضایی در مؤسسه فضایی فلوریدا، در حالی که در مورد برخی از خطرات فکر می کرد، گفت: "آنچه به آن مربوط می شود خطر قابل قبول مرگ است." "چه چیزی می توانیم به طور منطقی بدون شکستن بانک زنده بمانیم؟"

دما یکی از ساده ترین مشکلات برای رسیدگی است. علم مواد راه درازی را پیموده است و فلزات، سرامیک ها، پلاستیک ها، ترکیبات و آلیاژهای بی شماری وجود دارند که می توانند در برابر نوسانات دمایی وحشی مقاومت کنند. رادیاتورها چیزها را خنک نگه می دارند. بخاری ها از مرگ زودرس باتری ها جلوگیری می کنند. فضانوردان نیز با لباس‌های فضایی فانتزی خود به خوبی زنده می‌مانند، اما این فناوری تنها در طی سفرهای کوتاه مدت خود را ثابت کرده است. هنوز مشخص نیست که این تجهیزات چه مدت می تواند تحت چنین شرایط طوفانی کار کند.

دما در دهانه‌های قطب جنوبی ماه می‌تواند کمتر از -410 درجه فارنهایت باشد که آن‌ها را به یکی از سردترین مکان‌ها در جهان شناخته‌شده تبدیل می‌کند.

در خارج از این گودال ها، فضانوردان به مدت 14 روز در زیر آفتاب سوزان غسل می کردند و سپس یک شب یخبندان به همان اندازه طولانی را تجربه می کردند.

تشعشعات فضایی، که می‌تواند بر وسایل الکترونیکی ویرانی وارد کند و باعث تقسیم سرطانی سلول‌ها شود، بسیار خطرناک‌تر است. و همانطور که استوارت جورج، فیزیکدان مرکز فضایی جانسون ناسا در هیوستون توضیح می دهد، این به دو شکل ناخوشایند است.

اولین مورد پرتوهای کیهانی کهکشانی است که تقریبا دائما روی ماه می بارید. جورج می‌گوید: «آنها توسط ابرنواخترها و ادغام ستاره‌های نوترونی ایجاد شده‌اند - همه این چیزها. و از آنجایی که هسته‌های اتمی، پروتون‌ها و الکترون‌های تشکیل‌دهنده آن‌ها با کسرهای قابل توجهی از سرعت نور حرکت می‌کنند، این پرتوهای کیهانی مقدار زیادی انرژی جنبشی دارند، به این معنی که می‌توانند به راحتی از محافظ نازکی (مثلا یک دیوار فلزی) عبور کنند. جورج می‌گوید: «آنها همچنین این عادت را دارند که یون‌های سنگین‌تر در آن محافظ تکه تکه می‌شوند و ذرات ثانویه می‌سازند.

این بدان معناست که اگر سپر شما بیش از حد نازک باشد، فضانوردان پشت آن با دوز شگفت‌انگیز تابشی منفجر می‌شوند.

سپس شما خورشید را دارید. ممکن است حیات را روی زمین حفظ کند، اما بدون وجود جو غلیظ و حباب مغناطیسی سیاره ما، گهگاه ماه‌نوردان با یکی از هجوم‌های آن منفجر می‌شوند: شعله‌های خورشیدی (انفجار انواع مختلف تابش) یا پرتاب جرم تاجی (رگبارهای پلاسمای مغناطیسی). متزگر می‌گوید: «در طول آپولو، آن‌ها می‌دانستند که اگر یک شعله بزرگ خورشیدی در زمانی که خدمه روی ماه بودند رخ دهد، هیچ راهی برای زنده نگه داشتن آنها وجود نخواهد داشت. خدمه ممکن بود به بیماری تشعشع حاد مبتلا شده و در عرض چند روز از بین بروند.

راه برای زنده ماندن از یک شعله ی قدرتمند خورشیدی یا پرتاب جرم تاجی ساده است: جورج می گوید: «به داخل زیستگاهی برگردید که در آن محافظ بیشتری وجود دارد» – ترجیحا یک «پناهگاه طوفان» اختصاصی و بسیار محافظ، که اساسا یک پناهگاه با دیوارهای ضخیم است. مسئله این است که فضانوردان ممکن است خارج از پایگاه باشند و مریخ نورد را کیلومترها دورتر کنند. پرتاب جرم تاج ساعت ها تا روزها طول می کشد تا به مجاورت منظومه زمین-ماه برسد، اما شعله های خورشیدی می توانند این کار را در کمتر از یک ساعت انجام دهند. و دانشمندان هنوز نمی توانند خورشید را به خوبی مدلسازی کنند تا از قبل اطلاع رسانی کنند.

جورج می‌گوید: «همه قابلیت‌های پیش‌بینی طوفان‌های خورشیدی به نوعی شبیه به جایی است که پیش‌بینی آب و هوا در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی انجام می‌شد.»

در مورد آن پرتوهای کیهانی پرچرب کهکشانی، تنها راه برای جلوگیری از آنها قرار دادن بسیاری از چیزها - احتمالا سنگ های ماه - بین فضانوردان و آسمان است. کریس درایر، مدیر مهندسی مرکز منابع فضایی در مدرسه معادن کلرادو می‌گوید: «مدول‌های زیستگاه را در زیر زمین بسازید». یک گزینه: محل زندگی را در لوله‌های گدازه، تونل‌های آتشفشانی توخالی طبیعی که توسط سنگ‌های مذاب سال‌ها پیش ایجاد شده‌اند، سوراخ کنید. در این مرحله، ناسا هیچ برنامه‌ای برای زیرزمینی کردن پایه ماه خود ذکر نکرده است، اما اگر بخواهد به یک شهر کوچک قمری برسد، ممکن است نیاز به این کار داشته باشد.

تابش زمانی را محدود می کند که فضانوردان می توانند در تمام طول عمر خود بر روی سطح ماه بگذرانند - کارشناسان تخمین می زنند که پیش از اینکه خطر سلامتی بیش از حد افزایش یابد، حداکثر دو سال می تواند باشد. متأسفانه، این همه فضایی نیست که برای آنها پرتاب می شود. هنگامی که فضانوردان Artemis II در اوایل سال جاری دور سمت ماه چرخیدند، چشمک‌های عجیبی را دیدند که زمین نقره‌ای زیرین را روشن کردند. اینها مرگ‌های انفجاری ناشی از برخورد شهاب‌سنگ‌های کوچک به سطح ماه بود.

زمین به طور طبیعی از صخره‌های فضایی کوچک‌تر، تا قطر حدود 50 فوت محافظت می‌شود: آنها به‌طور بی‌توجهی در جو می‌سوزند. فیلیپ لوبین، فیزیکدان و محقق دفاع سیاره ای در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، می گوید: «شما این گزینه را در ماه ندارید. از آنجایی که سنگ‌های کوچک‌تر بسیار بیشتر از سنگ‌های بزرگ‌تر به سمت سیارات و قمرها فرو می‌روند، این بدان معناست که ماه اغلب توسط گلوله‌های فضایی بسیار کوچکی تسخیر می‌شود. آنها به راحتی می توانستند لباس فضایی یا موتور یک ماه نورد را سوراخ کنند.

چگونه از فضانوردان در برابر حمله محافظت می کنید؟ نیکلاس اشمر، زلزله شناس سیاره ای در دانشگاه مریلند، می گوید: «ساده ترین پاسخ، دفن است. سنگ های ماه را روی دیوارهای پایه خود انباشته کنید یا سازه های قابل سکونت را در لوله های گدازه قرار دهید.

به طرز ناخوشایندی، همیشه این احتمال وجود دارد که یک سیارک بزرگتر از راه برسد. حتی ماژول‌های سکونتگاهی مدفون نیز برای زنده ماندن از یک حمله 50 فوتی - تقریبا به طول یک نیمه تریلر - مشکل دارند.

این بدان معنا نیست که یک پایگاه ماه در برابر سیارک های بزرگتر درمانده خواهد بود. دفاع سیاره ای تنها در چند دهه راه طولانی را پیموده است. ماموریت DART ناسا نشان داد که می تواند یک سیارک را با برخورد به صخره با یک فضاپیمای بدون خدمه منحرف کند، و آزمایش های پیشرفته در آزمایشگاه های مخفی در سراسر ایالات متحده نشان می دهد که یک بمب هسته ای می تواند سنگ های فضایی اشتباه را از بین ببرد یا به طور کامل بخار کند.

مجموعه‌ای از تلسکوپ‌های زمینی و فضایی که به طور خاص برای جاسوسی قاتلان طراحی شده‌اند - مانند چهار تلسکوپ‌های خودکار ATLAS و تلسکوپ فروسرخ NEO Surveyor که به زودی پرتاب می‌شود - همچنین در نظر دارند 90 درصد از سیارک‌های نزدیک به زمین را در سراسر شهرهای نزدیک به زمین پیدا کنند. سال های آینده

تمام این محافظت ها در مورد ماه اعمال می شود. اما سیارک‌های 50 فوتی آنقدر رادار هستند که حتی بهترین تلسکوپ‌های ناسا سال‌ها یا حتی ماه‌ها جلوتر برای دیدن آن‌ها تلاش می‌کنند. این احتمال وجود دارد که آنها ابتدا کمی قبل از برخورد با سطح ماه دیده شوند. بعد چی؟

تصور اینکه چندین مکان پرتاب برجک مانند در ماه وجود داشته باشد که به دلیل گرانش کمتر و محیط بدون هوا، بتواند به سرعت پرتابه هایی را به سمت یک سیارک ورودی شلیک کند، غیرمنطقی نیست. به اندازه کافی به آن ضربه بزنید و تکه تکه شود. فقط مطمئن شوید که تا آنجا که ممکن است عکس بگیرید: لوبین می‌گوید: «اگر چیزی را به هزار قطعه تقسیم کنید، هزاران ضربه روی ماه خواهید داشت. "این ممکن است بدتر از اجازه دادن به آن یک نقطه باشد."

تخریب پایگاه شما توسط یک سیارک وحشتناک خواهد بود. اما یک پایه ماه به احتمال زیاد در معرض خطر غبار قرار می گیرد - که برخلاف سیارک ها، همیشه و همه جا وجود دارد.

سنگ‌های آتشفشانی قمری، هنگامی که شکسته می‌شوند، به ذرات تیز، باردار الکترواستاتیک، چسبنده، تند و ساینده تبدیل می‌شوند. زمانی که در ماه بودند، فضانوردان آپولو که مقداری از این گرد و غبار را استنشاق کردند، گهگاه از یک "تب یونجه قمری" عجیب رنج می بردند که چشمان آنها را تحریک می کرد و ریه های آنها را تحریک می کرد. همان گرد و غبار با سهولت آزاردهنده انواع وسایل را می خورد.

جاستین سایرس، مدیر عامل Lunar Outpost، یک شرکت فناوری پرواز فضایی که یکی از ماه‌نوردهای برنامه آرتمیس را در اختیار ناسا قرار می‌دهد، می‌گوید: «این دستگاه مهرها، چرخ‌دنده‌ها، موتورها، لباس‌های فضایی، زیستگاه‌ها را پاره می‌کند.

ناسا قبلا یک دفاع در برابر این خرده‌های تیره ایجاد کرده است: سپر الکترودینامیک گرد و غبار یا EDS. الکترودهای سبک وزنی که این سپر را تشکیل می‌دهند - که می‌توان آنها را روی ماشین‌ها، دیوارها و شاید حتی لباس‌های فضایی قرار داد - از جریان‌های مخالف برای دفع گرد و غبار باردار الکتریکی استفاده می‌کنند. EDS هنگام آزمایش در آزمایشگاه‌های روی زمین معجزه کرد و همچنین جادوی ضد غبار خود را هنگامی که در سال 2025 به عنوان بخشی از یک مأموریت روباتیک تحت حمایت ناسا به سطح ماه فرستاده شد، نشان داد.

امی فریتز، محقق کاهش گرد و غبار در مرکز فضایی جانسون، می‌گوید که EDS احتمالا در سراسر یک زیستگاه ماه به طور گسترده نمایش داده خواهد شد. اما ابزارهای دیگری برای مبارزه با گرد و غبار نیز در حال توسعه هستند - از جمله یک شیء پرزدار با الهام از پوست مارمولک و یک بلستر علمی تخیلی که از گاز نیتروژن یونیزه شده استفاده می کند. اولین اسپری آن بار گرد و غبار را خنثی می کند تا چسبندگی آن را از بین ببرد. سپس یک انفجار دوم آن را از سطح پاک می کند.

به طرز آزاردهنده‌ای، هرچه پایگاه شلوغ‌تر شود، چیزها گرد و غبارتر می‌شوند. همانطور که به اندازه یک شهر کوچک گسترش می یابد، کشتی های موشکی باید محموله و خدمه خود را با سرعتی مکرر به سطح ماه برسانند. هر برخاست و فرود، غباری از غبار را در هر جهت پرتاب می کند و زیرساخت های پایگاه را زیر آب می برد. فریتز می گوید: «شما باید نگران باشید که اساسا هر بار سندبلاست شوید.

متزگر محاسبه می کند که حتی با وجود سکوهای فرود در فاصله بیش از 3000 فوتی از یک پایگاه، فقط 10 تا 20 بار بلند کردن یا فرود برای آسیب جدی به مواردی مانند پوشش های محافظ روی دیوارهای بیرونی و تجهیزات ارتباطی کافی است. بعد از مدتی می گوید: همه چیز خراب می شود.

حتی اگر قمر آینده تا حدی در زیر زمین مدفون باشد، در برابر ریزشهاب‌سنگ‌ها و تشعشعات فضایی سد شده باشد و به خوبی مجهز به فناوری‌های دفع گرد و غبار باشد، باز هم برای هر فضانوردی یک کنسرت خطرناک است. جست و خیز به روشی ماقبل طبیعی چابک در یک ششم گرانش زمین سرگرم کننده خواهد بود. اما درایر می گوید: «میکرو گرانش برای بدن انسان خوب نیست. ضایعات عضلانی، مشکلات قلبی عروقی، مشکلات تنفسی و نقص ایمنی ممکن است ایجاد شود.

تشعشعات نیز ممکن است همیشه ساکنان ماه را تحت تأثیر قرار دهند. و همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد میکروب‌های بیماری‌زا می‌توانند به طور مخفیانه روی فضاپیما نفوذ کنند، حتی پس از روش‌های عقیم‌سازی. آن میکروب ها ممکن است متفاوت از رفتارشان در زمین رفتار کنند. آزمایش‌های ریزگرانشی (هر دو واقعی و شبیه‌سازی شده) نشان داده‌اند که برخی از آنها تهاجمی‌تر می‌شوند و احتمال ایجاد بیماری بیشتر می‌شوند. لیزا کارنل، مدیر بخش علوم زیستی و فیزیکی ناسا می گوید: «ما آنها را خدمه نامرئی می نامیم.

قطب جنوب ماه، که تصور می شود حاوی مقدار قابل توجهی آب است، هدف جذابی برای اکتشاف ماه و در نهایت استقرار است. این نقشه توپوگرافی منطقه را نشان می دهد. حوضه قطب جنوب-آیتکن (آبی) یک دهانه بزرگ است که با دهانه های کوچکتر پوشیده شده است. فاصله عمودی از پایین ترین مناطق تا قله های اطراف می تواند بیش از 15 کیلومتر باشد که تقریبا دو برابر ارتفاع اورست است. ناسا/GSFC/MIT

کارنل به امید یافتن راهی بهتر برای محافظت از فضانوردان، آزمایشی به نام AVATAR (پاسخ آنالوگ بافت فضانوردان مجازی) را رهبری کرد که در ماموریت آرتمیس II به فضا پرتاب شد. این دستگاه از تراشه‌هایی با اندازه درایو انگشت شست، حاوی سلول‌های گرفته‌شده از قلب، ریه‌ها یا سایر قسمت‌های بدن استفاده می‌کرد که می‌توان آن‌ها را روشن کرد تا مانند اندام‌های مینیاتوری عمل کند. دانشمندان قبلا از این فناوری ارگان روی یک تراشه برای اهدافی مانند آزمایش داروهای جدید در یک محیط بسیار کنترل شده استفاده کرده بودند.

برای Artemis II، خدمه کارنل تراشه‌هایی حاوی نمونه‌های مغز استخوان که از چهار فضانورد مأموریت گرفته شده بود فرستادند. مغز استخوان گلبول‌های قرمز و سفید و همچنین پلاکت‌ها را می‌سازد، موادی که تقریبا کل بدن انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. بنابراین دیدن چگونگی تأثیر تشعشعات فضایی و ریزگرانش به کارنل و تیمش بینش حیاتی در مورد چگونگی تغییر زیست شناسی فضانوردان در ماه می دهد.

مزیت تراشه‌های عضو این است که می‌توانید آن‌ها را برای هر فضانوردی بسازید و سپس آنها را زودتر از موعد به فضا بفرستید تا ببینید اندام‌های آن فرد به پرواز فضایی چگونه واکنش نشان می‌دهند. محققان تصور می‌کنند که داده‌های چنین تراشه‌هایی می‌توانند پزشکان را به درمان‌های پیشگیرانه یا دارویی خاص راهنمایی کنند که به فضانوردان مقیم ماه در سفرشان کمک می‌کند.

احتمالا ناسا چه چیزی را زودتر ارسال خواهد کرد؟ کارنل می گوید: ارگانوئیدهای مغز. بله، او می افزاید - این بسیار عجیب به نظر می رسد. اما خوب است بدانیم که چگونه یک مغز واقعی ممکن است به حضور در ماه برای چندین ماه قبل از شروع زندگی مردم در ماه پاسخ دهد.

باشه پایگاه عظیم ماه شما و ساکنان آن - تا آنجا که ممکن است - از محیط خائنانه ماه محافظت می شوند. اما زمان فضانوردان بسیار ارزشمند است و انسان ها موجوداتی شکننده هستند. شما نمی توانید آنها را مجبور به انجام تمام کارهای سنگین کنید، به این معنی که چه بخواهید یک پاسگاه کوچک قمری بسازید یا یک شهر کوچک، به تعداد زیادی ربات نیاز خواهید داشت. García-Galán از ناسا می گوید: «تشکیل پایه ماه، در سال های اول، تقریبا 99 درصد رباتیک خواهد بود.

خودمختاری از همان ابتدا وجود خواهد داشت. نسخه جدید ناسا از کالسکه ماه، وسیله نقلیه زمینی قمری آن، می تواند توسط فضانوردان سوار بر آن هدایت شود، اما همچنین می تواند از راه دور از زمین (یا از هر جای دیگر در ماه) هدایت شود. همچنین چشم‌اندازهایی از اضافه کردن بازوهای رباتیک مدولار، وسایل نقلیه یدک‌کش و جابجایی‌های بار وجود دارد که همه هنوز در مراحل اولیه برنامه‌ریزی هستند.

با این حال، در طول چند دهه آینده، احتمالا ما می‌خواهیم ارتشی از ربات‌ها به دستور ما عمل کنند: بیل‌های مکانیکی سنگ‌های قمری را که می‌توانند به بتن و آجر تبدیل شوند، بعلاوه ربات‌های دیگر برای صاف کردن سطوح، حفر سنگر، ​​ایجاد پایه‌های ساختمان، هموار کردن سکوهای فرود، و ساختن حفره‌های منحرف کننده گرد و غبار برای جلوگیری از پرتاب شدن پایه‌ها و ماسه‌ها.

حتی صفحات خورشیدی و سیم‌کشی را می‌توان به طور بالقوه از صخره‌های ماه ساخت - چیزی که شرکت پروازهای فضایی Blue Origin در سال 2023 در آزمایشگاه‌های روی زمین با استفاده از یک شبیه‌ساز زمین‌شناسی طراحی شده برای مطابقت با ترکیب سنگ سنگی ماه نشان داد.

تامین انرژی این ارتش ربات به انرژی قابل توجهی نیاز دارد. شب های دو هفته ای، انرژی خورشیدی را به یک راه حل غیرعملی تبدیل می کند. جدا از انبوهی از باتری‌های با ظرفیت بالا و مقاوم در برابر دما، انرژی هسته‌ای احتمالا تنها گزینه مناسب است. یک راکتور هسته‌ای کوچک به اندازه یک ماشین، پر از یک مشت اورانیوم، می‌تواند یک دهکده کوچک را بدون نیاز به سوخت‌گیری به مدت یک دهه انرژی دهد.

و اگرچه هنوز هیچ کس یک راکتور هسته‌ای را روی ماه آزمایش نکرده است، اما کمتر کسی شک دارد که ناسا و وزارت انرژی ایالات متحده می‌توانند طرحی کارآمد را ایجاد کنند - طرحی که شاید خیلی متفاوت از زیردریایی‌های هسته‌ای نباشد. یک پایگاه ماه در سال 2100 احتمالا دارای چندین راکتور هسته‌ای کوچک، مستقل یا از راه دور خواهد بود که - به راحتی - ربات‌های گسترش‌دهنده پایگاه می‌توانند به سادگی خود را برای شارژ مجدد به آن وصل کنند.