مشهورترین سرآشپز فرانسوی لس آنجلس در حال برگزاری یک بازگشت است

لهجه فرانسوی لودو لوفور از زمان ورود بورگوندی به لس آنجلس در سه دهه پیش، چندان کمرنگ نشده است. ظرف یک سال پس از پیوستن به L’Orangerie، آن زمان بهترین معبد غذاهای تند شهر، در اواسط دهه 90، او در 25 سالگی سرآشپز آن شد و به افرادی مانند کرک داگلاس، فرانک سیناترا و مایکل جکسون خدمت می کرد. به زودی استعداد، جذابیت و ظاهر او او را به جوایز صنعتی و همچنین تلویزیون سوق داد، از جمله چندین فصل از ABC's The Taste در کنار آنتونی بوردین و نیگلا لاوسون، به علاوه کتاب‌های آشپزی مانند کریو، که شامل ترکیبی از دستور العمل‌ها و غذاهای خرد شده است.

لیزا کودرو می گوید: «لورنجری، هرگز فراموش نمی کنم. "فرانسوی شوهرم و پدر و مادرش وقتی ما رفتیم ملاقات می کردند. او بسیار جوان و خوش قیافه بود - نفسم به نفس افتاد. و البته غذا کاملا هیجان انگیز بود - فقط به طرز باورنکردنی خوب." داستان‌های مرتبط فیلم‌های «سرزمین پدری»، «لا بولا نگرا»، «فیورد» پیشرو نامزدهای جایزه فیلم اروپا فیلم‌های افسانه مدرن «Mo Amor» هویت، دگرگونی و عشق را در همه اشکالش کاوش می‌کند

پس از L’Orangerie، لفور پیشگام لس آنجلس در زمینه غذاشناسی مولکولی در Bastide شد. جو پیتکا، مدیر تبلیغات فیلم و تلویزیون، مالک آن، توضیح می‌دهد: «لودو خیلی جلوتر از زمان خود بود، کارهایی مانند یک مری خون‌شکنی، یا آب‌نبات چوبی یا بستنی خردل را انجام می‌داد. بعدا، لفور با شام‌های پرسه‌زنش لودوبایتز که در سطح ملی تحسین‌شده بود، ناهار خوری پاپ آپ را قانونی کرد.

جان شوک، سرآشپز و رستوران‌دار، که بعدا در اغذیه فروشی Petit Trois (اکنون مکان‌هایی در هالیوود و دره وجود دارد) و تلاش‌های آوانگارد ترویس مک، می‌گوید: «او این انرژی خلاقانه و روحیه عشایری و آموزش کلاسیک را به مکان‌هایی آورد که قبلا آن را ندیده بود.

غذاهای فرانسوی دیگر در صحنه ناهار خوری عالی لس آنجلس که اکنون متکثر است، بی نظیر نیست، که در آن پرهیاهوترین رستوران ها از سنت های سوئدی، کره ای و مکزیکی غوطه ور هستند. زمانی هموطنانی مانند میشل ریچارد و آلن ژیرو در شهر به همراه سرآشپزهای فوق ستاره آموزش دیده فرانسوی مانند توماس کلر و ولفگانگ پوک در شهر می گفتند oui.

لوفور معروف، که زیر نظر استادان فرانسوی از جمله آلن پاسار، گای مارتین و پیر گاگنیر شاگردی کرد، به شوخی می گوید: «من آخرین جدای هستم». نانسی سیلورتون، سرآشپز و رستوران‌دار، می‌گوید: «مردم بسیار کمی هستند، به‌ویژه در لس‌آنجلس، که دانش او را دارند. او واقعا آخرین نفر از آن است - و با این حال او هنوز هم این کار را انجام می‌دهد.»

Lefebvre که اکنون خاکستری و ملایم شده است، در آستانه افتتاح چندین مفهوم فرانسوی تازه است، از جمله Le Petit Den در Hancock Park، یک مکان چینی پر زرق و برق با الهام از Yam'tcha پاریس و Le Cheval d'Or، که در آن غذاهایی مانند برنج سرخ شده با مغز استخوان، و نان مرغ شیرین سرخ شده پرتقالی سرو می کند. (گروه رستوران Lefebvre همچنین شامل پست‌هایی در دنور، دالاس و باخا کالیفرنیا می‌شود - به‌علاوه غرفه‌هایی در Crypto.com Arena در لس‌آنجلس.)

تخته سنگ آتی همچنین شامل یک اغذیه فروشی معمولی به نام Cornichon در شرمن اوکس و همچنین یک رستوران مجلل به سبک پرووانسالی در برنت وود، به نام Ludo، با آماده سازی کنار میز و حیاط های متعدد است. او در مورد محل سکونت بزرگ پاریسی می‌گوید: مدت‌هاست که می‌خواهم رستورانی مانند ماکسیم بسازم، جایی که مردم بخواهند لباس‌های زیبا بپوشند.

طبق حساب لوفور، رستوران های جدید نسبت به گذشته کمتر به دنبال طاووس هستند. او توضیح می دهد: "من قبلا در مورد نفس خودم بودم - با خودم رقابت می کردم." "من الان 55 ساله هستم. فقط می خواهم آنچه را که مردم دوست دارند بپزم." همسر و شریک تجاری او، کریسی، می‌افزاید: «او مثل قبل علاقه‌ای به شوکه کردن کام و بالا بردن محدودیت‌ها ندارد. اما شما هنوز برای خوردن غذای لودو بیرون نمی‌روید و فکر می‌کنید می‌توانید همان چیزی را در خانه بخورید.»

تغییر Lefebvre به دنبال یک دوره توانبخشی چندین سال پیش، در پی فشارهای شدید بیماری همه گیر در کسب و کار رستوران است. او می گوید که به قرص های نسخه ای و الکل وابسته شده است. برای مدتی، او شور و اشتیاق خوارکننده مادام العمر خود را از دست داده بود. او توضیح می دهد: "من در آشپزی خود شادی کافی نمی دیدم."

سرانجام، برخورد با گوجه‌فرنگی در سفر به بازار کشاورزان، او را برگرداند: «دوباره هیجان‌زده شدم و به این فکر کردم که «با آن چه کار می‌توانم بکنم؟» به تکنیک‌هایی که می‌توانم استفاده کنم فکر کردم، چاشنی. او می‌افزاید: "من متوجه شدم که می‌خواهم دوباره با غذای خود به مردم لذت ببرم."

دوران نقاهت او باعث شده است تا در مورد تحصیلات آشپزی خود فکر کند. او می گوید: «من در این رستوران های سه ستاره میشلن بزرگ شدم. آزاری وجود داشت: مشت زدن، جیغ زدن. من در این مورد دچار PTSD هستم. این باعث شد سرآشپزی سرسخت و بسیار سختگیر باشم. من یک کمال گرا هستم. لوفور تصدیق می‌کند: «من هم فریاد می‌زنم - گاهی اوقات آن را گم می‌کنم» و می‌افزاید: «دیگر آن را از دست نمی‌دهم».

در حالی که لوفور به تفریحات فرانسوی دوست می‌پردازد، بیش از نیمی از عمر خود را در لس‌آنجلس گذرانده است و اکنون خود را بسیار آمریکایی‌تر از فرانسوی می‌داند. او در دوران بازنشستگی علاقه ای به بازگشت به کشور ندارد. او می گوید: «رویای من خرید خانه در مونتانا است. "شما من را در یک وانت آن بیرون خواهید یافت. من همیشه آن زندگی گاوچرانی را دوست داشتم."

این داستان در شماره 12 نوامبر مجله هالیوود ریپورتر منتشر شد. برای اشتراک اینجا را کلیک کنید.