مطالعه انجام شده توسط اسرائیل نشان می‌دهد که مردان انسان مدرن «چشمه» منحصربه‌فرد لگن را برای راه رفتن کارآمد تکامل دادند

مردان ممکن است بخواهند زیست شناسی را برای گام های خود سرزنش کنند، اما یک مطالعه جدید نشان می دهد که این بهانه چقدر واقعی است. محققان دانشگاه تل‌آویو (TAU) کشف کرده‌اند که لگن انسان مدرن بازنویسی تکاملی دراماتیکی را پشت سر گذاشته است، در حالی که نئاندرتال‌ها و زنان مدرن نقشه‌ای قدیمی‌تر و اجدادی دارند. در واقع، لگن انسان مدرن بازنویسی تکاملی دراماتیکی را پشت سر گذاشته است. پروفسور

یوئل راک از دپارتمان آناتومی و انسان‌شناسی، تیمی را رهبری کرد که شامل محققانی از اسپانیا، مؤسسه فناوری حیفا-تکنیون-اسرائیل، دانشگاه بار-ایلان رامات گان و کالج آکادمیک اونو بود. آن‌ها دو لگن تقریبا کامل نر نئاندرتال را مقایسه کردند - یکی از سنگ‌آهک اسرائیل در ارتفاع 60 متری غار 5 تا ارتفاع 5. بریدگی رشته کوه کارمل در حفاظتگاه رامات هانادیو زیکرون یااکوف، و دیگری از سایت سیما د لس هوئسوس در اسپانیا - با ده ها لگن انسان مدرن. با کمال تعجب، علیرغم اندازه بزرگ و ساختار قوی آنها.

این تیم گفت که لگن‌های نئاندرتال از نظر اندازه‌گیری‌ها و نسبت‌ها به لگن‌های انسان‌های امروزی شبیه لگن‌های انسان‌های امروزی هستند تا لگن‌های انسان‌های امروزی. اعضای تیم یافته‌های خود را در گزارش‌های علمی معتبر گروه طبیعت تحت عنوان «لگن نئاندرتال دستگاه‌های تخصصی راه رفتن را در مردان انسان نشان می‌دهد» منتشر کردند. کلمه آلمانی برای "دره" از املای مدرن آلمانی پس از اصلاحات املایی در سال 1901 استفاده می کند.

دانشمندان، راهنماهای سبک، و لغت نامه ها اکنون این املای ساده تر را پذیرفته یا ترجیح می دهند.) "به نظر می رسد بسیاری از تفاوت های بین لگن نر نئاندرتال و لگن نر هومو ساپینس ناشی از موقعیت غیرعادی قدامی استابولا (مفاصل ران) در نر H. sapiens و افزایش متعاقب آن فاصله بین مفاصل یا افقی خط استابولا (مفاصل لگن) باشد. ما پیشنهاد می‌کنیم که حرکت مفاصل ران به سمت جلو، لگن مردانه مدرن انسان را به یک دستگاه ضربه‌گیر تبدیل می‌کند که در هر قدم از ریزش مرکز جرم جلوگیری می‌کند.

در عین حال، انرژی بالقوه را در عضلات خم کننده ران ذخیره می کند و باعث برگشت لگن به عقب می شود. بنابراین، مفاصل ران مرد به سمت جلو حرکت کردند تا یک مکانیسم منحصر به فرد و داخلی ایجاد کنند و گام‌های مرد را به یک ماشین بسیار کارآمد و ذخیره‌کننده انرژی که برای پیاده‌روی طولانی‌مدت ساخته شده است، تبدیل کند.» این تیم با فاش ساختن این که لگن انسان مدرن به جای لگن واقعی نواورتال، فرضیه انسان‌شناسی چند دهه را به چالش کشید.

آن‌ها دریافتند که نئاندرتال‌ها و انسان‌های ماده امروزی در واقع یک پیکره لگنی اجدادی مشترک دارند. در مقابل، لگن مردانه مدرن هندسه‌ای متمایز ایجاد کرده است که مفاصل ران را دورتر به جلو قرار می‌دهد. آنها خاطرنشان کردند که لگن نئاندرتال برای مدت طولانی به عنوان یک ساختار غیرعادی از نظر آناتومیک در نظر گرفته می‌شود که نیاز به توضیح عملکردی خود دارد، اما یافته‌های جدید نیازمند نگاهی جدید به لگن‌های نئاندرتال است. لگن تحت تغییرات تکاملی قابل توجهی قرار گرفت

راک در مصاحبه ای با The Jerusalem Post توضیح داد که در هر مرحله از راه رفتن با دوپا، مرکز جرم بدن به سمت پایین می افتد. این قطره به مفاصل آسیب وارد می کند و برای آماده شدن برای مرحله بعدی به انرژی نیاز دارد تا بدن را دوباره بالا بیاورد. طبق مدل جدید آنها، هندسه متمایز لگن مردانه این امکان را به عضلات ران می دهد تا از افت مرکز جرم بدن جلوگیری کنند، انرژی بالقوه را در طول مرحله ذخیره کنند، و سپس آن انرژی را بلافاصله پس از آن آزاد کنند.

یک مکانیسم طبیعی که به عنوان یک ضربه گیر عمل می کند، انرژی را ذخیره می کند و انرژی را با هر قدم آزاد می کند و به طور بالقوه راه رفتن طولانی مدت را در مردان انسان مدرن تسهیل می کند. محققان به یک نتیجه شگفت انگیز رسیدند: ساختار غیرمعمول لگن ممکن است ساختار نئاندرتال ها نباشد، همانطور که برای دهه ها تصور می شد، بلکه ساختار غیرعادی لگن مشابه انسان امروزی است. مصرف انرژی را کاهش داد، راندمان راه رفتن را بهبود بخشید، و در نتیجه مزیت قابل توجهی در طول سفرهای طولانی با پای پیاده ارائه کرد. زنان انسان مدرن طیف کاملی از این تغییرات را نشان می‌دهند.

به گفته محققان، محدودیت های تحمیل شده توسط زایمان نیازمند یک لگن نسبتا کم عمق و یک کانال تولد به اندازه کافی گسترده است. در نتیجه، لگن ماده به پیکربندی اجدادی نزدیک‌تر می‌ماند - همان پیکربندی کلی که در نئاندرتال‌های نر یافت می‌شود. راک تاکید کرد که یافته‌های این مطالعه نحوه درک ما از تکامل لگن انسان را تغییر داده است.

این لگن نئاندرتال نیست که ناهنجاری نیاز به توضیح دارد. بلکه لگن انسان مدرن است. محققان خاطرنشان می کنند که این مطالعه یک مدل بیومکانیکی جدید ارائه می دهد که ممکن است بخش قابل توجهی از دوشکلی جنسی لگن انسان - تفاوت های آناتومیکی بین زن و مرد را توضیح دهد. ساختارهای ناشناخته در آناتومی ماکروسکوپی انسان همچنین تحقیقات نشان می دهد که حتی در اندام های بدن انسان - ماکروسکوپی بزرگ و ساختار بزرگ بدن انسان را می توانید مطالعه کنید. با چشم غیرمسلح ببینید - که میدانی است که به نظر می رسد به طور کامل کاوش شده باشد

اد، هنوز پتانسیل کشف ساختارها، هندسه‌ها و مکانیسم‌های دارای اهمیت بیولوژیکی ناشناخته وجود دارد. راک گفت: «در دوران ماقبل تاریخ، نرها شکارچی-جمع‌آور بودند و بیشتر از ماده‌ها برای یافتن غذا راه می‌رفتند. ماده‌ها ممکن است شکار و غذا جمع‌آوری کرده باشند، اما آنها این کار را نزدیک‌تر به خانه انجام می‌دادند و مسافت‌های کوتاه‌تری را پیاده‌روی می‌کردند.

راک به یاد می آورد که اگر زنان مدل مردانه را می پذیرفتند، زایمان برایشان سخت می شد.» او با «اتیوپیایی های بومی معاصری که از فاصله 40 کیلومتری به دیدن ما آمدند و سپس 40 کیلومتر دیگر در یک روز به خانه بازگشتند» ملاقات کرد. راک گفت که بیشتر در سراسر قاره و شرق آسیا، با شواهد فسیلی و DNA که تا آسیای جنوب شرقی و اقیانوسیه امتداد دارد، این دو گروه متمایز و منقرض شده از انسان های باستانی هستند که منشعب شده اند.

رام یک اجداد مشترک در حدود 400000 سال پیش. او گفت: «اما اطلاعات کمی در مورد اسکلت‌های دنیسووایان وجود دارد، زیرا تنها شواهد وجود آن‌ها بخشی از استخوان انگشت صورتی زن کوچکی بود که در سال 2009 در غار دنیسوا در کوه‌های آلتای سیبری حفاری شد و قدمت آن بین 50000 تا 80000 سال پیش بود. لگن نئاندرتال وجود دارد و ما لگن کامل نداریم.

ما درباره اسکلت‌های انسان مدرن می‌دانیم زیرا آنها را در مجموعه‌های موزه‌ها و دانشکده‌های پزشکی داریم.» او توضیح داد. این تیم راه رفتن و دویدن را بررسی کردند، زیرا بر اساس آناتومی و تکامل انسان‌ها، تنها در صورتی می‌دویدند که یک حیوان بزرگ و گرسنه آنها را تعقیب کند؛ آنها طعمه بودند. فاصله های جغرافیایی، در حالی که نئاندرتال ها، که لگن آنها از نظر بیولوژیکی ابتدایی بود و توسعه نیافته بود، چنین نبود. جمجمه متفاوت بود و آنها ه

این یک مزیت در محیطی است که در آن بزرگ شده اند. اما وقتی خانه شان عوض شد، مشکل پیدا کردند. ما نمی دانیم که انسان خردمند نئاندرتال ها را کشته است یا خیر، اما آنها در همان محیط به رقابت پرداختند. راک گفت: آنها به مدت 5000 سال در یک منطقه با هم زندگی کردند. پروفسور الا از کالج آکادمیک اونو، یکی از نویسندگان این مطالعه، افزود: "این مطالعه نشان می دهد که سوالات در مورد تکامل انسان به گذشته های دور محدود نمی شود.

درک تکامل مکانیسم راه رفتن ما می تواند به تحقیقات معاصر در بیومکانیک، پزشکی اسکلتی عضلانی، توانبخشی و پیشگیری از آسیب کمک کند. دیدگاه ارائه شده توسط نئاندرتال ها به ما کمک می کند تا بدن انسان مدرن را بهتر بشناسیم.» راک در پاسخ به این سوال که چرا تحقیقات آنها مهم است، نتیجه گرفت: «بعضی می گویند موضوع تمام شده است، که چیز دیگری برای کشف وجود ندارد، اما کشف ما جدید است. با نگاهی به بیومکانیک، می‌توان چیزهای زیادی را در مورد کمردرد امروز توضیح داد.

همین مکانیسم جذب شوک می‌تواند پیامدهایی بر روی مفاصل و آرتروز، طراحی پروتز لگن، برنامه‌های توانبخشی، و تجزیه و تحلیل راه رفتن و ایستادن در کنار مردان و زنان امروزی داشته باشد.