میان دوره ای ایالات متحده: آنچه در مورد رای دهندگان و نامزدهای مستقل باید بدانید

در حالی که آمریکایی‌ها روز سه‌شنبه در میان‌دوره‌ای مورد انتظار به پای صندوق‌های رای می‌روند، رکورد تعداد رای‌دهندگانی که به‌عنوان مستقل شناخته می‌شوند می‌تواند برای کنترل کنگره ایالات متحده و مجالس قانون‌گذاری ایالتی تعیین‌کننده باشد.

تقریبا نیمی از رای دهندگان ایالات متحده - بالغ بر 117 میلیون بزرگسال - اکنون از نظر سیاسی مستقل هستند و دو حزب اصلی، دموکرات ها و جمهوری خواهان، برای آرای خود شوخی می کنند.

در عین حال، نامزدهای مستقل یا شخص ثالث تعداد کمی کرسی فدرال یا ایالتی را به دست می آورند. احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه برای نسل‌ها بر سیاست ایالات متحده، از مجالس ایالتی گرفته تا کنگره آمریکا و ریاست جمهوری، تسلط داشته‌اند.

ریک بنت، رئیس سابق حزب جمهوری خواه در مین، جایی که او برای تبدیل شدن به سومین فرماندار مستقل در تاریخ این ایالت نامزد می شود، می گوید: «کل سیستم [انتخابی] برای ناکام گذاشتن استقلال رأی دهندگان ساخته شده است.

نامزدی بنت به یکی از سرسخت ترین تناقضات در سیاست ایالات متحده تبدیل می شود: در حالی که میلیون ها نفر از واجد شرایط رای دادن برچسب های جمهوری خواه و دموکرات را رد می کنند، تعداد بسیار کمتری برای نامزدهای مستقل رای می دهند.

ای جی سیمونز، دانشمند علوم سیاسی گفت: «برای دهه‌ها، نامزدهای خارج از احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه برای دستیابی به سطح بالایی از حمایت تلاش کرده‌اند. [اما] 2026 در حال شکل گیری است که یکی از قوی ترین چرخه های انتخاباتی برای نامزدهای مستقل در تاریخ اخیر باشد.

بر اساس نظرسنجی سالانه مرجع ملی افکار عمومی مرکز تحقیقات پیو، 44 درصد از بزرگسالان ایالات متحده به عنوان مستقل سیاسی شناخته می شوند. این برخلاف 29 درصد است که دموکرات و 28 درصد جمهوری خواه معرفی می شوند.

اما یک هشدار وجود دارد: اکثر استقلالی‌هایی که خود را توصیف می‌کنند هنوز به سمت یکی از احزاب اصلی گرایش دارند. افراد مستقلی که مطلقا تمایلات حزبی ندارند، تنها حدود 7 تا 10 درصد از کل رای دهندگان را تشکیل می دهند.

این مستقل‌های «واقعی» توسط کاندیداها دنبال می‌شوند، زیرا قانع‌پذیر هستند، هسته اصلی آرای به اصطلاح نوسانی در یک نظام سیاسی و رأی‌دهندگان عمیقا پراکنده و حزبی.

شرکت نظرسنجی Marist نشان می دهد که در انتخابات میان دوره ای 2026، 52 درصد از رأی دهندگان مستقل احتمالی از دموکرات ها حمایت می کنند، در حالی که 39 درصد از جمهوری خواهان حمایت می کنند.

ناامیدی از رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در چشم‌انداز انتخابات میان‌دوره‌ای نفوذ کرده است، به طوری که پاسخ‌دهندگان مستقل بیش از سه برابر احتمال می‌دهند که رأی‌شان عمدتا علیه رئیس‌جمهور باشد و ۲۸ درصد گفته‌اند که به «تغییر» رأی می‌دهند.

ایالات متحده از نظر قانونی انتخابات را به دو حزب محدود نمی کند و بسیاری از مقامات محلی وابسته به حزب نیستند.

اما برای کرسی‌های قدرتمندتر فدرال و ایالتی مانند مجلس نمایندگان و رقابت‌های سنا روز سه‌شنبه، سیستم انتخاباتی برنده همه چیز و حوزه‌های کنگره تک‌نفره علیه خارجی‌ها کار می‌کنند و می‌توانند رأی دهندگان را از حمایت از آنها منصرف کنند.

حتی حمایت قابل توجهی از یک حزب کوچک به ندرت آنقدر در یک ناحیه متمرکز می شود که بتواند کرسی کنگره را به دست آورد.

رای دهندگان نیز می توانند ناآگاهانه سیستم را تقویت کنند.

روند نظرسنجی ها و داده ها همچنین نشان می دهد که رای دهندگانی که به عنوان یک فرد مستقل شناخته می شوند یا ترجیح می دهند اغلب در عوض از یک جمهوری خواه یا دموکرات حمایت می کنند که آنها از نظر سیاسی کارآمدتر هستند. رای دهندگان همچنین تمایلی به حمایت از "ویرانگر" ندارند، زیرا ممکن است آرای یکی از دو نامزد اصلی حزب را از بین ببرند.

برنارد تاماس، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه ایالتی والدوستا که احزاب ثالث را مورد مطالعه قرار می دهد، گفت که اگرچه قوانین اغلب به دلیل دور نگه داشتن نامزدهای شخص ثالث سرزنش می شوند، "شواهد بسیار کمی وجود دارد که موانع قانونی این نامزدها را تضعیف می کند."

تاماس گفت، برخلاف دیگر دموکراسی ها، ایالات متحده "عملا هیچ حمایت عمومی" یا بودجه ای برای احزاب سیاسی ارائه نمی دهد و محدودیتی برای هزینه های مبارزات انتخاباتی تعیین نمی کند.

لسلی شید، یک استراتژیست جمهوری خواه، به الجزیره گفت که افزایش رأی دهندگانی که به عنوان افراد مستقل شناخته می شوند، حمایت آنها از یکی از دو حزب اصلی را مخفی می کند.

شید گفت: «وقتی کسی می‌گوید مستقل هستند، واقعا جمهوری‌خواه یا دموکرات هستند، اما ممکن است مطلقا در هر موضوعی با حزب موافق نباشند». "یا آنها [فقط] نمی خواهند احساس کنند که بخشی از فرهنگ مرداب [واشنگتن] دی سی هستند."

آزمون واقعی برای نامزدهای مستقل، متقاعد کردن آمریکایی‌ها برای رای دادن به آن‌ها است، نه فقط «رای اعتراضی» علیه نظام. سیمونز گفت و با توجه به رقابت‌پذیرترین نامزدها دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان، رای‌دهندگان تمایلی به دادن یک رای «هدر رفته» ندارند.

اما تحلیلگران معتقدند آزمون بلندمدت این است که آیا کاندیداهای مستقل می توانند در چندین رقابت و چرخه انتخابات دوام بیاورند یا خیر.

در حال حاضر یک مورد مستقل در مجلس نمایندگان و دو نفر در سنای ایالات متحده وجود دارد. هیچ کدام دارای کرسی فرمانداری ایالتی نیستند.

بنت، کاندیدای مستقل مین، یکی از تنها 11 نامزد مستقل یا شخص ثالث است که برای کرسی های فرمانداری یا سنای ایالات متحده رقابت می کنند و سیمونز انتظار دارد از آستانه 5 درصد رای که اغلب برای سنجش قابلیت انتخابات استفاده می شود، فراتر رود.

علاوه بر این، سیمونز راه‌های مختلفی را می‌بیند که نامزدهای مستقل کنگره می‌توانند نقشه میان‌دوره‌ای را به‌هم ریخته، عمدتا در دو ایالت کلیدی: نبراسکا و مونتانا.

او نامزد مستقل سنا نبراسکا، دن آزبورن، کهنه سرباز 51 ساله نیروی دریایی، را به عنوان "محتمل ترین نامزد جایگزین برای پیروزی" در سراسر کشور معرفی کرد، با توجه به اینکه این رقابت توسط RealClearPolling، یک وب سایت تحلیلی انتخابات، یک رقیب تلقی شده است.

حزب دموکرات نبراسکا پس از انصراف نامزد خود، تصمیم گرفت نامزد جایگزینی را معرفی نکند و آزبورن را به عنوان رقیب اصلی پیت ریکتس جمهوریخواه باقی گذاشت.

در مونتانا، سیمونز گشایش دیگری را برای یک فرد مستقل می بیند، هرچند که مسابقه به دلیل امکان اثر غیرقابل پیش بینی "اسپویل" پیچیده است.

ست بودنار، رئیس سابق دانشگاه مونتانا و کهنه سرباز ارتش، در مقابل کورت آلمه جمهوری خواه برای کرسی سنای ایالات متحده رقابت می کند. او توسط شورای رهبری مستقل حمایت می‌شود، که از کوین کیلی، نماینده کنگره کالیفرنیا نیز حمایت می‌کند، که حزب جمهوری‌خواه را ترک کرد تا دوباره به عنوان یک مستقل انتخاب شود.

آلانی بنکهد، نامزد دموکرات سنای ایالات متحده، می‌تواند حمایت رای‌دهندگان چپ میانه و ضد جمهوری‌خواه را که بدنار از آن‌ها جذب می‌کند، به خطر بیاندازد، و به احتمال زیاد جمهوری‌خواهان را برای جمع‌آوری غنائم ترک کند.

سیمونز گفت: "مونتانا دومین کشور محتمل است."

در آیداهو و داکوتای جنوبی، پیش‌بینی نمی‌شود که نامزدهای مستقل برنده شوند، اما انتظار می‌رود که جمهوری‌خواهان بابت ایمن نگاه کردن به این کرسی‌ها، هزینه‌های مالی، زمان مبارزات انتخاباتی و توجه به نژادهایی را که جمهوری‌خواهان ممکن است بدیهی تلقی می‌کردند، بپردازند.

سیمونز گفت، بیشترین تأثیر مستقل‌ها ممکن است فشاری باشد که در طول تاریخ بر احزاب اصلی برای «اجرای سیاست جدید یا حکومت مؤثرتر» وارد کرده‌اند.