میکروپلاستیک ها اگر وارد خون ما شوند ممکن است مولکول های مضر تولید کنند

میکروپلاستیک ها در بسیاری از منابع آبی از جمله اقیانوس ها شناسایی شده اند

Svet/Alamy

به نظر می‌رسد میکروپلاستیک‌ها هنگام تماس با خون، مولکول‌های بالقوه مضری تولید می‌کنند، که تصور می‌شود به دلیل سطح بزرگ آنها است که چنین واکنش‌هایی را ممکن می‌سازد. اگر این تأثیر در بدن ما رخ دهد، می تواند توضیح دهد که چرا آنها با آسیب سلولی و سایر نگرانی های سلامتی مرتبط هستند.

چندین مطالعه اخیر، میکروپلاستیک‌ها را که هنگام تخریب پلاستیک در محیط شکل می‌گیرند، با مسائلی مانند ضعف شناختی و بیماری‌های قلبی عروقی مرتبط کرده‌اند. وی مین از دانشگاه کلمبیا در نیویورک می گوید که به نظر می رسد این به تولید مولکول های مخرب به نام گونه های اکسیژن فعال مرتبط باشد. سپس اینها می توانند با مولکول های مختلف داخل سلول ها واکنش نشان دهند و به مسائلی مانند التهاب کمک کنند.

ادامه مطلب مکملی که به میکروپلاستیک ها متصل می شود ممکن است آنها را از بدن ما حذف کند

اما اینکه پلاستیک های معمولی تا چه حد می توانند چنین مشکلاتی را ایجاد کنند، مشخص نبود. آنها همیشه حاوی اکسیژن نیستند و بنابراین تصور نمی شود که واکنش خاصی داشته باشند. مین می گوید: «از دیدگاه شیمی محض، این باید بی اثر باشد.

تبلیغات

مین و همکارانش برای یافتن این موضوع، ریزذرات طیف وسیعی از پلاستیک‌های پرکاربرد - از جمله پلی استایرن، پلی اتیلن و پلی پروپیلن را مورد مطالعه قرار دادند و دریافتند که "آب نقش کلیدی" در تأثیرات آنها دارد.

مین می گوید، آنها از تکنیک هایی از جمله میکروسکوپ فلورسانس و طیف سنجی تشدید اسپین الکترونی استفاده کردند تا نشان دهند که نوعی از گونه های اکسیژن فعال به نام رادیکال های هیدروکسیل به طور خود به خود در سطح بین پلاستیک و آب تشکیل می شود و باعث می شود که سطح دوم "دیگر آب معمولی" نباشد.

این تیم همچنین نشان داد که این اثر با بارهای الکتریکی تشکیل شده در این رابط پلاستیکی و آب مرتبط است. Min می‌گوید: این بارها ممکن است به جدا کردن الکترون‌ها از یون‌های OH- در آب، تولید رادیکال‌های فرار هیدروکسیل کمک کنند.

خبرنامه رایگان

در بررسی سلامت ثبت نام کنید

در خبرنامه ثبت نام کنید

در آزمایش‌ها، این بار الکتریکی مولکول‌های بیولوژیکی مانند DNA را هنگامی که در آب معلق می‌شدند به سطح میکروپلاستیک‌ها جذب می‌کرد که به نظر می‌رسید هم به پروتئین‌ها و هم به گلبول‌های قرمز آسیب می‌رساند.

محققان همچنین آزمایش کردند که آیا رادیکال های هیدروکسیل زمانی که ریزذرات در سرم خون معلق می شوند، تولید می شوند یا خیر. مین می‌گوید این اثر ضعیف‌تر بود، اما «هنوز قابل تشخیص بود». میکروپلاستیک ها در خون شناسایی شده اند، با این حال، سیگنال های وجود آنها در سراسر بدن ما ممکن است نتیجه آلودگی و نتایج مثبت کاذب باشد.

اگر میکروپلاستیک‌ها وارد خون ما شوند، مطالعات آزمایشگاهی آنها را با التهاب سلولی، آسیب DNA و مرگ مرتبط دانسته‌اند که همگی می‌توانند ناشی از گونه‌های فعال اکسیژن باشند.

مین می‌گوید این یافته‌ها می‌تواند به توضیح چگونگی تولید آن مولکول‌ها کمک کند، اگرچه او می‌افزاید که اندازه بالقوه این اثر نامشخص است و مکانیسم‌های دیگری می‌تواند درگیر باشد. همچنین ممکن است به این بستگی داشته باشد که آیا میکروپلاستیک ها توسط بدن ما دفع می شوند یا خیر. "در یک انسان معمولی چقدر پلاستیک وجود دارد؟" او می گوید. "ما در حال حاضر هیچ ایده ای نداریم."

هائو چن از مؤسسه فناوری نیوجرسی در نیوآرک می‌گوید نتایج «بسیار مهم» هستند، و اگرچه مستقیما پاسخ نمی‌دهند که میکروپلاستیک‌ها چقدر خطرناک هستند، اما «نقطه‌ای شروع» برای کمک به درک تعامل بین میکروپلاستیک‌ها و سلول‌ها فراهم می‌کنند.

متیو کامپن از دانشگاه نیومکزیکو در آلبوکرکی نتایج را به عنوان یک "ساختمان حیاتی" برای این درک توصیف می کند. او می‌گوید که مساحت سطح میکروپلاستیک‌ها احتمالا کلید تأثیرات آن‌ها است و اشاره می‌کند که یک توپ پلاستیکی نیم سانتی‌متری می‌تواند به یک کوادریلیون ریزذره ۵۰ نانومتری تجزیه شود و مساحت سطح آن را ۱۰۰۰۰۰ برابر افزایش دهد.

با این حال، لزوما آنقدرها هم که به نظر می رسد نگران کننده نیست. کامپن می گوید: «من مردم را تشویق می کنم که نفس عمیق بکشند.

چقدر باید نگران میکروپلاستیک ها باشید؟

میکروپلاستیک‌ها در همه جا از آب گرفته تا بافت‌های بدن ما انباشته شده‌اند، اما بسیاری از ادعاها مورد بررسی مجدد قرار گرفته‌اند. چلسی وایت تحقیقات خود را قطع می کند تا به شما بگوید که آیا واقعا نیاز به نگرانی دارید یا خیر

هنگامی که محققان یک سورفکتانت - ماده شیمیایی که نیروهای نگهدارنده مولکول های آب را در کنار هم تضعیف می کند - اضافه کردند - تولید رادیکال کاهش یافت. برخی از لیپیدها به عنوان سورفکتانت در بدن عمل می کنند. کامپن می گوید: میکروپلاستیک ها به ریه شما برخورد می کنند و بلافاصله توسط سورفکتانت ها احاطه می شوند. "در اکثر شرایطی که من می توانم در یک سیستم بیولوژیکی تصور کنم، آنها توسط آن لیپیدها احاطه می شوند. نگرانی بزرگ این است که آیا این وضعیت در طول زمان بدتر می شود یا نه، و ما واقعا نیاز داریم که در مورد اثرات سلامتی یا می تواند کنترل داشته باشیم تا بتوانیم از قرار گرفتن در معرض آنها جلوگیری کنیم."

مین می گوید، این یافته ها همچنین می تواند به دانشمندان در طراحی مواد ایمن تر کمک کند. محققان دریافتند که آبگریزترین پلاستیک هایی که آزمایش کردند، مانند پلی اتیلن و پلی پروپیلن، فعالیت تولید رادیکال قوی تری نسبت به پلاستیک های آبدوست مانند PET (پلی اتیلن ترفتالات) نشان دادند.

با این حال، کامپن خاطرنشان می‌کند که پلاستیک‌هایی که کمترین فعالیت را دارند نیز احتمالا آنهایی هستند که کندتر در محیط تجزیه می‌شوند. "چگونه این معامله را انجام می دهید؟"

مرجع مجله:

طبیعت DOI: 10.1038/s41586-026-11141-y