نبرد کمتر شناخته شده قرن 14 که روابط انگلیسی، اسکاتلندی و فرانسه را شکل داده است

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط Alexander Pol

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در 17 اکتبر 1346، نبرد نویلز کراس در خارج از دورهام در شمال شرقی انگلستان انجام شد. این یک لحظه تعیین کننده در تاریخ انگلیس و اسکاتلند بود که منجر به دستگیری دیوید دوم پادشاه اسکاتلند شد. با این حال تعداد کمی از آن شنیده اند.

نبردهای دیگر به مراتب بهتر شناخته شده اند. پل استرلینگ (1297)، فالکرک (1298) و بانوکبرن (1314) به دلیل بهره‌برداری‌های ویلیام والاس و رابرت بروس مشهورتر هستند. موفقیت های ادوارد سوم (شاهزاده سیاه) و هنری پنجم به ترتیب در کرسی (1346)، پوآتیه (1356) و آگینکور (1415) نیز به همین ترتیب شناخته شده است.

با این حال، کمتر از دو ماه پس از کرسی، یک پیروزی قاطع در شمال انگلستان به دست آمد. نبرد نویل صلیب یکی از کمتر شناخته شده ترین اما تعیین کننده ترین نبردها در تاریخ انگلیس است.

هنگامی که ادوارد سوم در سال 1346 نیرویی متشکل از 15000 نفر را برای حمله به فرانسه جمع آوری کرد، فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه از اسکاتلند درخواست کمک کرد. او در ژوئن و بار دیگر در ژوئیه به پادشاه دیوید نوشت: "از شما خواهش می کنم دوستی و معاهدات ما را به خاطر بسپارید و تا جایی که می توانید به انگلیس ضربه بزنید."

فیلیپ با ادوارد سوم و بسیاری از اشرافش در فرانسه به دیوید اطمینان داد که انگلستان "خلأ بی دفاع" است. فرصت خیلی خوبی بود که نمی شد از دست داد.

دیوید به طور مقتضی با نیرویی متشکل از 12000 مرد در 7 اکتبر به انگلستان حمله کرد. آنها به Peel of Liddell یورش بردند، از کارلایل باج گرفتند و هگزام ابی را غارت کردند و در 16 اکتبر در خارج از دورهام در Bearpark استراحت کردند.

اما انگلیسی ها غافل نشدند. برخلاف اطمینان فیلیپ، ادوارد مرز شمالی خود را بدون دفاع رها نکرده بود. نیرویی متشکل از 6000 نفر توسط لردهای شمالی، هنری پرسی، رالف نویل و اسقف اعظم یورک تشکیل شد.

به دنبال غافلگیر کردن اسکاتلندی ها، آنها پیش از طلوع آفتاب در 17 اکتبر به سمت بیرپارک حرکت کردند. در مه های صبحگاهی، نیروهای انگلیسی به طور تصادفی با یک گروه حمله اسکاتلندی به رهبری ویلیام داگلاس برخورد کردند. داگلاس با عجله فرار کرد تا به پادشاه دیوید اطلاع دهد که انگلیسی ها با موفقیت ارتشی را علیه او آماده کرده اند.

Anonimalle Chronicle، روایتی ناشناس قرن چهاردهمی که در کلیسای سنت مریم نوشته شده است، گزارش می‌دهد که دیوید با عصبانیت از رختخواب خود برخاست و با عصبانیت گفت: "ای انسان، این نمی‌تواند باشد، زیرا در انگلستان هیچ مردی باقی نمانده است جز راهبان و قانون‌گذاران، برادران و کشیشان، خوک‌ها و چوپان‌ها، همه شب‌فروشان و پوست‌بازانشان هستند.

دو نامه معاصر از پیشین دورهام و توماس سامپسون توضیح می‌دهند که چگونه ارتش انگلیسی در ساعت 9 صبح به میدان نبرد خارج از دورهام رسیدند. سپس تیراندازان انگلیسی در ساعت 2 بعد از ظهر به سوی اسکاتلندی ها آتش گشودند و نبرد به طور جدی آغاز شد. در ساعت 5 بعد از ظهر، اسکاتلندی ها شکسته شدند و از میدان فرار کردند.

اگرچه بازسازی جزر و مد نبرد دشوار است، مورخان پیشنهاد کرده اند که "پیروزی نه با تیراندازی با کمان، بلکه با کار سخت نبرد تن به تن در یک غوغا شدید به دست آمد."

وقایع نگاری معکس ابی که در اواخر قرن پانزدهم نوشته شده است، ثبت کرده است که "به دلیل خستگی و طولانی شدن نبرد، آنها مدتی از جنگ استراحت کردند و به نیزه ها و سلاح های خود تکیه کردند." Anonimalle Chronicle به طور مشابه خاطرنشان کرد که ارتش ها "با توافق استراحت کردند و سپس دوباره جنگیدند" در موارد متعدد.

افسانه های محلی حاکی از آن است که پادشاه دیوید تلاش کرد تا بگریزد و زیر پل آلدین گرنج مخفی شود. گفته می شود که او اسیر شد زیرا انگلیسی ها انعکاس او را در آب رودخانه براونی دیدند. با این حال، بیشتر تواریخ معاصر جنگ شجاعانه پادشاه را ثبت کرده است.

داوود پادشاه با دو تیر مجروح شد. با وجود این، Scotichronicon، وقایع نگاری اسکاتلندی قرن پانزدهم، گزارش داد که پادشاه دیوید موفق شد دو دندان اسیر خود را قبل از غرق شدن در بیاورد.

اسیر پادشاه دیوید یک مالک نسبتا فروتن نورثامبرلند - جان دو کوپلند - بود. او به درجه شوالیه‌ای ارتقا یافت، که بالاترین مقام پایین‌تر از طبقه اشراف بود. او همچنین سالانه سالانه 500 پوند (معادل کمی بیش از 290000 پوند در سال 2017) دریافت کرد.

این یک نتیجه تعیین کننده و ویرانگر بود. نیروهای اسکاتلندی تا 2000 نفر را از دست دادند، در حالی که پیشین دورهام نوشت که "تعدادی از ما در نبرد مذکور کشته شدیم."

در کنار پادشاه دیوید، چهار ارل اسکاتلندی و بیش از دوازده بارون بزرگ دستگیر شدند. ارل منتیث، که قبلا به ادوارد سوم ادای احترام کرده بود و سوگند وفاداری خود را یاد کرده بود، به جرم خیانت به دار آویخته شد، کشیده شد و به قتل رسید. فهرست کشته شدگان شامل ارل‌های موری و استراثارن، مارشال، پاسبان، صدراعظم و اتاق‌دار اسکاتلند، و همچنین بسیاری از بارون‌ها و شوالیه‌ها بود.

در سال بعد، انگلیسی ها توانستند تقریبا تمام اسکاتلند را در جنوب رودخانه های فورث و کلاید اشغال کنند. ده‌ها سال طول می‌کشد تا اسکاتلندی‌ها تمام چیزهایی را که از دست داده بودند، پس بگیرند. خود کینگ دیوید 11 سال را به عنوان یک زندانی انگلیسی گذراند تا اینکه با پرداخت 100000 مارک برای آزادی خود (معادل کمی بیش از 39 میلیون پوند در سال 2017) موافقت کرد.

نبرد نویل صلیب بسیار مهم بود زیرا یک سری از احتمالات احتمالی را متوقف کرد. پیروزی اسکاتلند بر ادوارد سوم فشار می آورد تا محاصره کاله را بردارد و به انگلستان بازگردد. در عوض، پیروزی پرطمطراق انگلیسی، مرز شمالی ادوارد را تا پایان سلطنت طولانی او تضمین کرد. این او را قادر ساخت تا 30000 مرد را برای محاصره کاله جمع آوری کند، بزرگترین نیروی انگلیسی که در طول جنگ صد ساله (1337-1453) جمع آوری شد.

پس چرا نبرد مشهورتر نیست؟ برخلاف آگینکور، شکسپیر آن را جاودانه نکرد. برخلاف Bannockburn، هویت های ملی حول آن ادغام نشده اند. این نبرد در یک تصویر سینمایی مهم ظاهر نشده است. در تاریخ طولانی و خونین جنگ انگلیس و اسکاتلند از حافظه عمومی محو شده است.

اگرچه امروزه افراد نسبتا کمی نام نویلز صلیب را شنیده‌اند، رویدادهای چند ساعته کوتاه در یک بعدازظهر اکتبر در آنجا اهمیت بین‌المللی داشتند. آنها آمدند تا روابط انگلستان، اسکاتلند و فرانسه را برای سالهای آینده شکل دهند.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

دکتری مهندسی نانو از دانشگاه دلفت. محقق منتشر شده و داور مجلات. بینش علمی را به استانداردهای محتوا می رساند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.