نقد فصل سوم «Nobody Wants This»: کریستن بل و آدام برودی عاشقانه نتفلیکس سطح بالایی دارد اما نمی تواند عادت های قدیمی را ترک کند

در نهایت، ما از پرسیدن اینکه چگونه بپرسیم فارغ شدیم. برای نمایشی که پیش از این به نظر می‌رسید که بسیار پریشان ترس جوآن را منعکس می‌کرد که «هیچ کس نمی‌خواهد به شادی گوش دهد»، این یک قدم خوش‌آمد به جلو است. اما همانطور که فلیک جوآن مادام العمر بارها آموخته است، هر کجا که بروید، آنجا هستید. هیچ‌کس نمی‌خواهد این ممکن است در راه تبدیل شدن به یک نسخه شیرین‌تر و یکنواخت‌تر از خودش باشد، اما نمی‌تواند عادت‌های بدی را که آن را تقریبا به همان اندازه که دوست‌داشتنی است آزاردهنده کرده است، از بین ببرد.

داستان‌های مرتبط فیلم‌ها BlumFest کمیک کان نیویورک 2026 را تسخیر می‌کند: همه نکات برجسته تلویزیون هیولا اتمی Blumhouse «هیچ کس این را نمی‌خواهد» خاخام مشاور انتقادات شدیدی را علیه ستاره آدام برودی درباره «نسل‌کشی» غزه می‌گیرد. تاریخ پخش: پنجشنبه، 22 اکتبر (نتفلیکس) بازیگران: آدام برودی، کریستن بل، جاستین لوپ، تیموتی سیمونز، جکی تون، تووا فلدشو، پل بن ویکتور، استفانی فاراسی، مایکل هیچکاک خالق: ارین فاستر

مسلما، احساس خوبی است که برای یک بار هم که شده از آنچه در رابطه جوآن و نوح به نظر می رسد خوب فکر کنیم، نه اینکه نگران این باشیم که چه چیزی ممکن است در آن اشتباه باشد. مرغ عشق ها آنقدر گیج هستند که نیمه شب همدیگر را از خواب بیدار می کنند تا بگویند: "هی، ما با هم زندگی می کنیم." هیچ چیز نمی تواند سعادت عاشقانه آنها را از بین ببرد، حتی مزاحمت های جزئی مانند ناتوانی جوآن در بستن درب کابینت (نوح به طرز شگفت انگیزی شکایت می کند: "مثل زندگی با یک روح است) یا موارد بزرگتر مانند او که تقریبا اولین سفر خود را به عنوان یک زوج خراب می کند، وقتی با یک هواساز به شدت نیازمند برخورد می کند.

تی

نه، در این مرحله، کسی یا چیزی در تلاش است که آنها را به هر حال خراب کند. با تصمیم جدی این بار جوآن برای تبدیل، موانع غیرقابل عبور قبلی از بین رفته اند. معبد قدیمی نوح آنقدر راحت است که او را برای اجرای آزمایشی بازگرداند، حالا که آنها مطمئن شده اند شریک زندگی او به زودی بخشی از قبیله آنها خواهد شد. مادر ناراضی او (تواه فلدشوه) خیلی خوشحال است که خودش را به تبدیل عروس احتمالی آینده اش به یک ربیتزین (همسر خاخام) کامل می اندازد.

هیچ چیزی بین آنها و با خوشحالی همیشه وجود ندارد، یا اینطور به نظر می رسد.

برودی به عنوان یک نقش اول رمانتیک به برتری خود ادامه می دهد، و صبر یک قدیس را با احمق بودن مردی ترکیب می کند که واقعا می توانید تصور کنید که در زندگی واقعی با او ملاقات می کنید و عاشق او می شوید. بل می‌تواند لبه‌های ساینده‌تر شخصیتش را نرم کند. جوآن بسیار کوکی ممکن است همچنان کارهای زشتی انجام دهد، مانند لاف زدن علنی در مورد زندگی جنسی خود و نوح در تلاش شرم آور برای دوست داشتن یک سابق (آوان جوگیا)، اما حداقل او آنقدر امن است که از خود آگاه باشد.

و در حالی که من کمی تحت تأثیر شیمی آنها هستم، زمانی که نیازی به متقاعد شدن هر چند اپیزود نداشته باشیم که شور و اشتیاق آنها به اندازه کافی برای غلبه بر هر اعتراض معقولی است، اهمیت کمتری دارد.

احساس سردی تازه یافته آنها بدون هزینه روایت به دست نمی آید. هیچ‌کس نمی‌خواهد این فصل سه تن از کاوش در یهودیت و فرهنگ یهود به‌طور قابل‌توجهی کم‌تر می‌کند - مثلا تا جایی که سنت‌های کریسمس بیش از هر تعطیلات یهودی در کانون توجه قرار می‌گیرند. (در زمینه تا حدودی منطقی است، اما هنوز.) با بازگشت زندگی نوح به مسیر خود، خود جماعت بیشتر در پس‌زمینه محو می‌شود.

کلاس‌های تبدیل جوآن عمدتا به‌عنوان پس‌زمینه‌ای برای تنش‌های کم‌پخته با ستارگان مهمان مانند سارا سیلورمن در نقش خاخام ادن و اندرو رانلز و کیلا مونتروسو مجیا به عنوان دانش‌آموز عمل می‌کنند.

شاید این پاسخی به انتقاد از برخورد سریال با یهودیت در سال‌های قبل باشد، یا شاید به سادگی نشان دهنده این واقعیت باشد که این دیگر یک موضوع محرک در رمان اصلی نیست. اما با توجه به اینکه اراده جوآن-نخواهند-آنها با نوح دو چندان شده است به عنوان یک اراده-آنها-نخواهند-آنها با دین دو چندان شده است، مایه ناامیدی است که ما بینش بیشتری در مورد درک در حال تکامل او از ایمان، فرهنگ و جایگاه او در درون آنها به دست نمی‌آوریم. مانند

آن را

در غیاب هیچ مسئله واقعی و آشکاری برای جوآن و نوح، بار تنش دراماتیک در این فصل بیشتر بر دوش گروه اطراف آنها می افتد. در درجه اول، این به معنای کند و کاو در ارتباط بین خواهر پر هرج و مرج خود، مورگان (جاستین لوپ)، و برادر دوست داشتنی او، ساشا (تیموتی سیمونز) است.

از یک طرف، شیمی بین لوپ و سیمونز به اندازه کافی غیرقابل انکار است (بیشتر از شیمی بین بل و برودی، برای پول من) که نمایش همیشه مجبور بود در نهایت به آن بپردازد. از سوی دیگر، سریال با فقدان خاصی از ظرافت به آن نزدیک می‌شود، و از آنچه که باید داستانی تلخ در مورد جدایی بسیار تازه بین ساشا و همسرش می‌بود (جکی تون، هنوز عالی است و هنوز هم متأسفانه در نقش استر بی‌رحمانه و شکننده به کار نمی‌رود) به آن برخورد می‌کند.

دیگران بیشتر رنده می کنند. من تا به حال متوجه شده ام که نویسندگان (به رهبری مجریان برنامه جنی کنر و بروس اریک کاپلان) و من ایده های بسیار متفاوتی در مورد اینکه مرز بین «به شدت درهم و برهم» و «به شدت سمی» قرار می گیرد، داریم. برای مثال، جایی که من تک تیراندازی منفعلانه-تهاجمی جوآن را هر زمان که مورگان حتی کوچکترین خبر خوب را به عنوان یک واکنش ظالمانه و ناخوشایند دریافت می کند، می بینم، آنها ظاهرا آن را بیانی زیبا و قابل ارتباط از رقابت خواهر و برادر می دانند.

انصافا، اجراها (مخصوصا توسط کمیک MVP Lupe) به اندازه‌ای جذاب هستند که تقریبا آن را به عنوان چنین می‌گذرانند، و فیلمنامه آنقدر هوادار است که هرگز آنقدر روی هیچ زخمی نمی‌ماند که آنقدر تند شود. این سریال با زمان‌های فشرده 30 دقیقه‌ای اپیزود، پس‌زمینه‌های کارت پستالی زیبای لس‌آنجلس، و بازیگران ذاتا دوست‌داشتنی از بازیگرانی که در کارهای دیگر دوست داشتید، این سریال همیشه به عنوان یک پرخوری سریع و آسان از بین رفته است، و این در فصل سوم تغییری نکرده است.

اما همانطور که یک رمانتیک مانند نوح یا جوآن به شما می گویند، اقیانوسی از تفاوت بین رضایت به اندازه کافی و جسارت رویای چیزی جادویی وجود دارد. هیچ کس نمی خواهد این مطمئنا می تواند مورد قبلی را ارائه دهد. هنوز راه هایی در پیش دارد تا بتواند دومی را تحویل دهد.