نقد و بررسی «حداقل دستمزد»: سریال Hangout نتفلیکس با فرمت شکست‌نخورده در وعده‌های کوتاه مدت زمان اجرا می‌شود

دلایل زیادی وجود داشت که چرا Quibi، پلتفرم استریم فرم کوتاه، در عرض هشت ماه پس از راه اندازی 2020 شکست خورد.

بدیهی است که زمان‌بندی ضعیفی وجود داشت: پخش‌کننده‌ای که قصد داشت به بینندگان برنامه‌هایی را ارائه دهد که مناسب برای رفت‌وآمد در رفت‌وآمد یا ناهار اداری است که به‌عنوان یک بیماری همه‌گیر جهانی راه‌اندازی شده بود، به طور موقت رفت‌وآمدها و استراحت‌های ناهار اداری را متوقف می‌کرد. حداقل دستمزد نه چندان مهم، اما سریع و دوست داشتنی. تاریخ پخش: دوشنبه، 26 اکتبر (نتفلیکس) بازیگران: آیدان میچو، گریس ریتر، هاید هیلی، جولیا دایسزار، لوک برک، رایان میچو، تامی آرمسترانگ و رندال پارک مجریان: جرمی گارلیک و ویل فلپس

اسم احمقانه و اشتباه تلفظ شده وجود داشت. (اگرچه "Quibi" در واقع احمقانه تر از "Tubi" یا "Mubi است؟)

سپس تصمیم به ارائه یک قالب آینده‌نگر بود که پخش‌کننده آن را به دسته‌ای از برنامه‌نویسان پشت منحنی سپرد که نمی‌توانستند بین «ریز برنامه‌نویسی واقعی» و «برنامه‌نویسی سنتی که به قطعات ۱۰ دقیقه‌ای تقسیم شده‌اند» تمایز قائل شوند. داستان‌های مرتبط اخبار عمومی فیلم‌ساز «Street Fighter»، کیتائو ساکورای، جینی هوی از نتفلیکس و زنان «پیت» به‌عنوان افتخاری برای فیلم‌های گالا Milestone CAPE «گروه دختر» بررسی می‌شوند: Rebel Wilson می‌نویسد، کارگردانی می‌کند و در فیلم‌های پاپ اسلوپ مشتق در نقش Bland و Uni می‌نویسد.

من Quibi را مسخره کردم و به آن ادامه خواهم داد، اما یک چیز را انکار نمی‌کنم: مدیران اجرایی Quibi احتمالا درست می‌گفتند که قسمت‌های کوتاه‌تر عنصر کلیدی آینده داستان‌سرایی هستند، اگر نگوییم کل آینده.

دو هفته پیش، Freeform Coven Academy را منتشر کرد، یک درام ماوراء الطبیعه YA که در تلویزیون با طول اپیزودیک استاندارد پخش شد اما سپس با اپیزودهایی بین 12 تا 23 دقیقه پخش شد. من به شما نمی گویم که Coven Academy نمایش خوبی است، اما به لطف طول اپیزودها، مانند باندبازان پیش می رود، به خصوص در زمانی که بازیگران قدرتمندی مانند HBO و نتفلیکس هنوز اصرار دارند که درام های یک ساعته اگر «معتبر» هستند، باید نزدیک به 65 یا 70 دقیقه در هر قسمت باشند.

اما طولانی تر به طور انحصاری در نتفلیکس بهتر نیست.

حداقل دستمزد را وارد کنید، نسخه پخش جریانی از سری وب به همین نام از شرکت سازنده American High.

فصل اول حداقل دستمزد 28 قسمتی خواهد بود که در دو قسمت 14 تایی پخش خواهد شد - من اولین دسته را دیدم - بین 12 تا 20 دقیقه هر کدام.

مانند آکادمی Coven - در این روش خاص، اما نه در بیشتر موارد - حداقل دستمزد در جایی بین گذشته و حال قرار دارد. اپیزودها کوتاه هستند، اما همچنان اغلب احساس می‌کنند که پر شده‌اند. بسیاری از بازیگران جوان، که خالقان قالب و نویسندگان و کارگردانان بیشتر قسمت‌ها نیز هستند، پتانسیل آشکار و فوری دارند - گریس ریتر قبلا یک قسمت برجسته در برنامه Saturday Night Live دریافت کرده است - اما همه آن‌ها برای پخش پربیننده آماده نیستند.

و شاید این برای افرادی که روی تبلت ها، تلفن ها یا ساعت های فانتزی تماشا می کنند مشکلی ایجاد نکند، اما در یک تلویزیون بزرگ، این سریال به همان اندازه که احتمالا ارزان بود به نظر می رسد.

با این حال، اپیزودها آنقدر سریع پیش می روند و فوران استعدادها با فرکانس کافی ظاهر می شوند که حداقل دستمزد یک پرخوری سرگرم کننده، پرانرژی و فورا یکبار مصرف را ایجاد می کند.

ستارگان Reiter، Aidan Micho، Hyde Healy، Julia Dicesare، Luke Burke، Ryan Micho و Tommy Armstrong نقش شخصیت‌هایی با همین نام‌ها را بازی می‌کنند، تنها کارمندان Slice Club، بخشی از زنجیره‌ای از پیتزافروشی‌ها در ایالت نیویورک.

هیچ تغییر آشکاری در Slice Club وجود ندارد، حتی اگر بیشتر شخصیت ها دانش آموزان دبیرستانی هستند. گسترش جهان در کلاب اسلایس و اطراف آن ممکن است باعث شود تا کمی تنوع بیشتر بین سریال های وب و سریال های نتفلیکس درج شود، اما این به وضوح در نمایشی که بسیار سفید، بسیار نابهنجار و احتمالا کمی ساده تر از آنچه لازم بود، اولویت نداشت. اوه خوب

تنها شخصیت اصلی که زیر سن قانونی نیست، لوک بورک است، یک پسر 20 ساله که به تازگی با مادر جولیای دایسسار شروع به خوابیدن کرده است، این دانشمند که همه بچه های دیگر ممکن است عاشق آن باشند یا نباشند (زیرا وقتی صحبت از روابط بین شخصیت ها می شود، حداقل دستمزد فقط تخیل محدودی دارد).

Reiter’s Grace مدیر است، که واقعا خیلی مهم نیست. تامی آرمستانگ دوست دختری دارد که در "شهر" زندگی می کند - آلبانی - و او دائما در تلاش است تا با او جدا شود.

به سختی می‌توانم توضیحاتی را برای بقیه شخصیت‌ها ارائه دهم، زیرا ویژگی‌ها از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شوند. رایان رایان میچو کمی جدی تر است و امیدوار است به دانشگاه برود. آیدن آیدان میچو تا حدودی گنگ و زودباور معرفی می‌شود، اگرچه این جزئیات ثابت نیستند.

با این حال، صادقانه بگویم، برای مجریان سریال جرمی گارلیک و ویل فلپس (Rolling Loud: The Movie) به سختی جزئیات مهم هستند.

چیزهایی که باید در مورد حداقل دستمزد بدانید این است که این شخصیت‌ها تقریبا تمام وقت در Slice Club کار می‌کنند و احتمالا «کار» شایسته است که در گیومه قرار بگیرد. که آنها هیچ دوست خارجی اضافی ندارند. و اینکه Slice Club مرکز زندگی و حلقه اجتماعی آنهاست. این کمتر یک شغل و بیشتر یک خانواده ناکارآمد است.

تری سیلوستر (ستاره مهمان رندال پارک)، موسس این فرنچایز، امیدوار است که Slice Club عملکرد بهتری داشته باشد. تری با طلاق زشتی روبه‌رو است و همسرش همه فروشگاه‌های دیگر را که هر کدام سودآور هستند، به دست می‌آورد و تنها همین یک شعبه را برای او باقی می‌گذارد، تنها بازنده پول در این مجموعه. تری ایده های بزرگ و نه چندان بزرگی برای چرخاندن ثروت این داستان دارد، اما در واقع او فقط به یک زیرزمین برای زندگی نیاز دارد.

با سبک تمسخر آمیز پریشان که هرگز توضیح داده نمی‌شود یا توجیه نمی‌شود - فقط آن را به لیست سوالاتی اضافه کنید که وقتی پنج یا 10 دقیقه برای یک قسمت می‌گذرانید نمی‌پرسید، اما زمانی که زمان‌های اجرا دو یا سه برابر می‌شود، ظاهر می‌شوند - حداقل دستمزد دارای مقدار زیادی از The Office در DNA خود است، همراه با ردپایی از Party Down، نکاتی از روزهای فوق‌العاده DIY و Superstore. آفتابی در فیلادلفیا، منهای لبه. تعدادی لاستیک نیز در اینجا وجود دارد. و شاید فقط کمی از ویژه کوتاه مدت، یکی از آخرین بارهایی که نتفلیکس فرمت کمدی خرد را امتحان کرد.

نمی‌دانم این نمایشی است که به نظر می‌رسد توسط افرادی با تجربه گسترده خدمات غذا ساخته شده است یا نه، اما قطعا احساس می‌شود که توسط افرادی ساخته شده است که برنامه‌های زیادی درباره سرویس غذا و کار با حداقل دستمزد کلی تماشا کرده‌اند. با وجود آن اشارات Superstore، چیزی برای گفتن در مورد شرایط استخدام حداقل دستمزد در آمریکای معاصر ندارد.

برخی از قسمت‌ها صرفا حاوی داستان‌هایی هستند، مانند گروهی که انبوهی از بلیط‌های بخت‌آزمایی را در یک غرفه خالی پیدا می‌کنند و راهبردی را برای چگونگی خرج کردن برنده‌های کم‌شان در نظر می‌گیرند. تیراندازی باند تبلیغاتی برای رستوران. یا، در تنها اپیزودی که در واقع Slice Club را پشت سر گذاشت، باند یک مهمانی خواب را برگزار کرد. گاهی اوقات طرح ها به سادگی یک حادثه کوچک است که حول محور مشتریان می چرخد ​​- یک کلوپ نمایشی دبیرستانی سرکش، زوجی که به طور چشمگیری در هنگام شام از هم جدا می شوند - و گاهی اوقات نکاتی از نمایش های مسخره ای وجود دارد که به درستی ساخته شده اند.

با این حال، بیش از هر چیز، حداقل دستمزد یک نمایش پاتوق است. هیچ کس واقعا سخت کار نمی کند. هیچ کس در مورد اینکه چند ساعت کار می کند یا چقدر پول در می آورد استرس ندارد. در عوض، آنها فقط مسخره می‌کنند و در گفتگوهای پرشتاب و مرجع محور پر از سال‌ها شوخی‌های درونی و اشاره به چیزهایی که در اوایل سریال رخ داده است، صحبت می‌کنند.

دیالوگ احمقانه-هوشمندانه است و به اندازه کافی قلب دارد که شما را باور کند که این شخصیت ها یکدیگر را دوست دارند، حتی اگر ماهیت روابط آنها مبهم باشد. من فکر می‌کنم هر کس دیگری غیر از لوک در مقطعی به جولیا علاقه دارد و جولیا حداقل دو یا سه نفر از آن‌ها را به شیوه‌ای کاملا معصومانه دوست دارد که هرگز بوسیده نشده است. به نظر می‌رسد که گریس و ری دوستی نزدیک‌تری دارند که بر اساس یکی از قسمت‌هایی که جشن روز تولد یکدیگر را جشن می‌گیرند، دوستی دارند، اما این دوستی تقریبا هرگز مرتبط نیست.

Reiter از نظر عملکرد، نیروی طبیعت و Dicesare احتمالا لوپی بیشترین تعریف را دارند و به یاد ماندنی ترین هستند. در مورد بچه‌ها، این یک موهبت مطلق است که لباس‌های یکدستی می‌پوشند که نامشان را در کل سریال نشان می‌دهد. بدون آن کمک، من در تشخیص تمایز بین آن‌ها و شخصیت‌هایی که بازی می‌کنند مشکل خواهم داشت. هیلی و آرمسترانگ نقش‌های گسترده‌تری دارند و وقتی حداقل دستمزد سعی می‌کند ناتورالیستی باشد، به خوبی با آنها همخوانی ندارند، اما خنده‌شان می‌گیرد. رایان میچو از دقت کمیک به خوبی استفاده شده به رخ می‌کشد و برک نکاتی از رقت‌انگیز بسیار قدیمی را ارائه می‌دهد.

پارک اضافه شده بزرگ در اینجا است، و او برای چند دقیقه هر چند وقت یک بار ظاهر می شود، کار عجیبی انجام می دهد و سپس برای یک یا دو قسمت از آن نام برده نمی شود. کنسرت خوبی است و او مقدار زیادی از انرژی ناخودآگاه علامت تجاری خود را به آن کمک می کند. او کمی بیش از حد مایکل اسکات است و به اندازه کافی یک فرد واقعی نیست، اما این خوب است.