نقد و بررسی «یک بیانیه»: یک گروه برتر شامل پل راد، امی رایان و جان تورتورو، حیاتی شگفت‌انگیز را در مستند درام خشک نفس می‌کشد.

برای قرض گرفتن عنوان یک آلبوم قدیمی سوپرترامپ که پنج سال پیش از رویدادهای این فیلم است: "بحران؟ چه بحران؟" در حقیقت، این نگرش اقلیت کوچکی است که در سال 1980 در درام کلامی جذاب تام مک کارتی، A Statement، در اتاق کنفرانس هتل فلوریدا به مدت 36 ساعت گرد هم آمده بودند. اما این منعکس کننده بن بست ناامیدکننده ای است که گروه 20 نفره از دانشمندان، فعالان محیط زیست، بوروکرات ها، دانشگاهیان و سیاست گذاران پس از یک جلسه ماراتن رفت و آمد در مورد تغییرات آب و هوا به آن می رسند.

و این نشان دهنده جایی است که ما امروز هنوز در آن هستیم زیرا انتشار جهانی CO2 با وجود افزایش پذیرش انرژی پاک همچنان به رکورد بالایی می رسد. داستان‌های مرتبط فیلم‌های «بیمهوت!» نقد و بررسی: پدرو پاسکال به اعماق روح اشاره می کند، اما درام در فیلم وان تونی گیلروی به تعویق می افتد.

مک کارتی نویسنده-کارگردان با تکرار رویکرد روشمندی که در روزنامه‌نگاری تحقیقی در Spotlight به کار برد، توجه دقیقی را به گستره‌های طولانی از روند و بحث‌های بی‌معنا جلب می‌کند و به نوعی باعث پویایی دراماتیک و بصری گفتگوی گفتگو می‌شود. اما بزرگترین دارایی فیلم، گروه بازیگران عالی و غیرمعمول برابری طلب آن است که به هر یک از آنها لحظاتی برای درخشش در شخصیت پردازی های تند داده شده است. بیانیه خط پایین سخنگو اما تحریک کننده و دقیق عمل کرد. محل برگزاری: جشنواره فیلم نیویورک (اسپات لایت) تاریخ اکران: جمعه، دسامبر.

4 بازیگران: پل راد، ایوان پیترز، امی رایان، پل جیاماتی، جان تورتورو، تاتیانا ماسلانی، نینا آریاندا، جیسون کلارک، نوآ رابینز، زک وودز، مری کاترین گاریسون، مایکل چرنوس، دیلن بیکر کارگردان: تام مک‌کارتی فیلمنامه‌نویسان، نوئه مک‌کارتی، فیلم‌نامه‌نویسان تام‌کارتی، نوا سی دیبره کتاب ناتانیل ریچ از دست دادن زمین: تاریخ اخیر 1 ساعت و 51 دقیقه

هیچ کس قرار نیست A Statement را یک فیلم هیجان انگیز بنامد. این فیلم کشش هیجانی تکان دهنده فیلم دیگری را که در هتل فلوریدا می گذرد، ندارد، یعنی یک شب رجینا کینگ در میامی، که مکالمه ای را در سال 1964 درباره مبارزه سیاهان بین مالکوم ایکس، سم کوک، جیم براون و کاسیوس کلی تصور می کرد، همانطور که بوکسور هنوز در آن زمان شناخته می شد.

برخلاف فیلم کینگ که از یک نمایشنامه تا حد زیادی تخیلی اقتباس شده بود، مک کارتی و نویسندگان فرانسوی اش نوئه دبره و توماس بیدگان فصل کوتاهی از کتاب علوم آب و هوای ناتانیل ریچ در سال 2019 با دست دادن زمین: تاریخ اخیر را به عنوان منبع خود انتخاب کردند و رونوشت‌های کلمه به کلمه را برای بخش‌هایی از اتاق کنفرانس که در اتاق کنفرانس دون‌آهن تنظیم می‌شد، جمع کردند. در ساحل سنت پترزبرگ نشسته است. اما A Statement ممکن است به همین سادگی یک نمایشنامه باشد. صرف حضور کل بازیگران اصلی در یک اتاق برای بیشتر اوقات به احساس تئاتر کمک می کند.

مک کارتی با اقتصاد تحسین‌برانگیزی این مجموعه را طی می‌کند و در متن روی صفحه نشان می‌دهد که کنگره، در پاسخ به گزارش‌هایی در مورد تأثیر بر آب و هوای سوزاندن سوخت‌های فسیلی، گروهی از کارشناسان را با مأموریت برای نوشتن بیانیه‌ای در مورد بهترین روش برای رسیدگی به این مشکل تشکیل داد. یا حتی آن را یک مشکل بنامیم. معلوم شد که این یک چالش غیرقابل حل است، حتی اگر حاضران، پس از یک روز و نیم بحث، بحث و سازش، به همان صفحه نزدیک‌تر باشند - یا حداقل مایل باشند که علت نگرانی را بپذیرند.

در اوایل، یکی از شرکت‌کنندگان جوکی درباره تعداد معطر برای تعویض یک لامپ می‌گوید: «ما مطمئنا نمی‌دانیم. باید پول بیشتری را صرف تحقیقات کنیم.» این نوع مانع به طور یکسان در مورد دولت نیز صدق می کند، که عمدتا توسط دیوید اسلید (پل جیاماتی)، مدیر بدبین دفتر اثرات دی اکسید کربن وزارت انرژی، نمایندگی می شود.

اسلید به هیچ وجه تنها نیست که با توجه به عدم قطعیت های تحقیق، فوریت انجام اقدام را زیر سوال ببرد. او بر این عقیده است که انتشار کربن در آمریکا در مقایسه با سایر قاره ها ناچیز است. اما او به‌طور غیرمستقیم به این تفاوت عمده اشاره می‌کند که تغییرات آب‌وهوایی 46 سال پیش، در آستانه انتخاب رونالد ریگان برای اولین دوره ریاست‌جمهوری‌اش، یک موضوع غیرحزبی بود، وقتی می‌گوید: «خب، روسای جمهور می‌آیند و می‌روند، اما اگر همیشه روی یک چیز توافق کنیم، آن علم است.» حضور یکی از نمایندگان اکسون (الی بیلدنر) تأثیر بزرگی بر صنعت نفت و گاز را پیش بینی می کند.

بر روی کنترل آب و هوا خواهد بود.

در حالی که بازیگران به طور یکنواخت قوی هستند و به وضوح مانند حرفه ای های تئاتر از یکدیگر می پرند، به ناچار افراد برجسته ای وجود دارند. علاوه بر جیاماتی، آنها شامل پل راد به عنوان مدیر کنفرانس تام جورلینگ هستند، که تلاش می کند مکالمه را سازنده نگه دارد، اطمینان حاصل کند که همه شنیده می شوند و اتاق را به سمت بیانیه اجماع هدایت می کند. ایوان پیترز در نقش راف پومرانس، کارگردان فیلم دوستان زمین، مشتاق است و از این که تعداد کمی از مردم زنگ خطر او را به اشتراک می‌گذارند، عصبانی است. جان تورتورو شوخ طبعی را به مهندس هسته ای MIT تزریق می کند.

دیوید رز، ابر مغزی که مصری ها را تمدنی می خواند که به علائم هشدار توجه نکرده است. و جیسون کلارک در نقش جان پری، هواشناس که به مقام علمی دولتی تبدیل شده است، به طرز سرگرم کننده ای تحسین برانگیز است.

علیرغم آگاهی دقیق از الگوهای پیش‌بینی‌شده برای گرم شدن کره زمین، پری معتقد است که بشریت تقریبا یک قرن فرصت خواهد داشت تا پس از انتشار یافته‌های قطعی، خود را با آن سازگار کند، که به آرامی نشان می‌دهد که جمعیت آمریکا می‌توانند به ایالات محصور در خشکی منتقل شوند. نظریه‌هایی مانند آن، محقق حقوقی ادیت براون وایس (تاتیانا ماسلانی) را وادار می‌کند که در خلال یک استراحت اظهارنظر کند: «چرا دستور کار وجود ندارد؟ احساس می‌شود که نابینایان آزاردهنده را هدایت می‌کنند».

نوشته‌ها در صحنه‌های بدون رونوشت خارج از اتاق کنفرانس به طرز ماهرانه‌ای طراحی شده‌اند، بسیار بیشتر از همکاری مک کارتی با دبره و بیدگان در درام بین‌فرهنگی استیل‌واتر ۲۰۲۱ که به‌سرعت فراموش شده است.

زنان در اتاق بسیار در اقلیت هستند و هم ادیت و هم مسئول بهداشت عمومی آنماری کروکتی (ایمی رایان) در نقاط مختلف احساس می کنند که از عمق خود خارج شده اند. اما هر دو با قوت صحبت می کنند که بحث ادامه دارد. زمانی که آنماری در روز دوم به پایان می رسد، رایان برق می اندازد و از همه می خواهد که این موضوع را یک مشکل انسانی بدانند.

زن دیگری که در دست است، برنادت (نینا آریاندا) است که در زمان استراحت با رابرت کانینگهام، یک متخصص جوان علوم جوی که نوح رابینز با انرژی عصبی بازی می‌کند، خوش‌حال می‌شود. زمانی که او از برنادت می‌پرسد که چگونه می‌تواند جدا بماند در حالی که موضوعاتی با چنین گرانی مورد بحث قرار می‌گیرند، کهنه‌کار DC آن را یک ضرورت حرفه‌ای می‌نامد. اما همانطور که به پهلو می نشیند و هر نگاه رد و بدل شده یا سکوت عصبی را در اتاق می بیند، مشاجرات زیر پوستش شروع می شود. این اتفاق پس از یک اینترلود فوق العاده رخ می دهد که طی آن دکتر.

رز، برنادت و رابرت همگی در یک مراسم عروسی در طبقه پایین در سالن رقص هتل تصادف می کنند و او دیدگاه های هر دو مرد را در هیئت مدیره می گیرد.

همانطور که از جلسه ای که نسبتا زود در مسیر علم آب و هوا برگزار شد انتظار می رود، بحث در مورد انرژی های تجدید پذیر بی نتیجه است. دکتر رز زمانی که عبارت پیشنهادی بر انرژی خورشیدی و بادی تمرکز می‌کند، اما هسته‌ای را مستثنی می‌کند، ناامید می‌شود و کسی ناگزیر حادثه نیروگاه سه مایل در سال گذشته را مطرح می‌کند. وقتی ادیت در حمایت از مخالفت او علیه محرومیت از انرژی هسته‌ای صحبت می‌کند، او به اندازه ادیت متعجب به نظر می‌رسد.

برخی احتمالا با توجه به اینکه فیلم با شکست جمعی به پایان می‌رسد، نکته یک بیانیه را زیر سوال می‌برند و گروه نمی‌تواند بیانیه‌ای را فرموله کند. اما به عنوان یک عالم کوچک برای گفتگوی جاری در مورد گرم شدن کره زمین، به طور موثری هشیار کننده است، که با فیلمبرداری زیرک استوارت درایبورگ و موسیقی متفکرانه مناسب برایس دسنر به طرز بی اندازه ای تقویت شده است. به هر حال، به عنوان بازتابی در مورد بحران آب و هوا، بسیار بیشتر از Digger برای گفتن دارد.