نقشه های گسل ماه نشان می دهد که ماه چقدر در حال کوچک شدن است

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید از شکل‌های زمین‌ساختی جوان روی ماه، دقیق‌ترین تخمین را از میزان انقباض ماه در اثر سرد شدن تدریجی درون آن در طول زمان ارائه می‌کند.

در 14 اکتبر در مجله علوم سیاره ای منتشر شد، مقاله "گسل رانش و انقباض مرحله آخر ماه" بیش از 10000 گسل جوان را شناسایی می کند که در سطح ماه توزیع شده اند و تخمین می زند که شعاع ماه در طول سال های گذشته تقریبا 45 میلیون متر کاهش یافته و به 1480 فوت رسیده است.

این مطالعه توسط توماس آر. واترز، دانشمند بازنشسته در مرکز مطالعات زمین و سیاره در موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان، همراه با نویسندگان همکار ماریا بنکس، کول نایپاور و مارک رابینسون انجام شد. محققان با استفاده از مشاهدات دوربین مدارگرد شناسایی ماه (LROC)، هزاران شکل زمینی انقباضی معروف به اسکروپه‌ها و برآمدگی‌های مادیان کوچک را در ارتفاعات ماه و ماریا، دشت‌های تاریک وسیع قابل مشاهده در سطح ماه، نقشه‌برداری کردند.

اگر نرخ کاهش شعاع در این مدت ثابت بماند، نشان می‌دهد که ماه در هر میلیون سال حدود 6 تا 11 سانتی‌متر (2.4 تا 4.3 اینچ) یا حدود 0.1 میکرومتر (0.0001 میلی‌متر) در سال کوچک شده است. این بسیار کمتر از میانگین سرعت حرکت صفحات زمین است، حدود 1.5 سانتی متر (0.6 اینچ) در سال - تقریبا همان سرعت رشد ناخن ها - ناشی از اتلاف گرما از داخل زمین.

مرزهای صفحه زمین حدود 90 درصد از فعالیت های زمین ساختی و لرزه ای سیاره را مشخص می کند. ماه جسمی تک صفحه ای با گسل هایی است که انقباض را بیان می کند. بر خلاف زمین، با موزاییکی که بیش از 15 صفحه لیتوسفر دارد، تک صفحه ماه مانند یک پوسته نشکن عمل می کند. بنابراین، با سرد شدن و انقباض فضای داخلی ماه، گسل ها در امتداد مرزهای صفحه متمرکز نمی شوند، بلکه به طور گسترده در سطح ماه پخش می شوند. این به این معنی است که ماه‌لرزه‌های ناشی از رویدادهای لغزشی روی گسل‌های موجود یا تشکیل گسل‌های جدید می‌توانند در هر نقطه از ماه رخ دهند.

مطالعه جدید همچنین نشان می‌دهد که برخی از نواحی گسل‌های بیشتری نسبت به سایرین دارند و به نظر می‌رسد ضخیم‌ترین پوسته ماه دارای کمترین گسل‌ها باشد، که نشان می‌دهد این مناطق ممکن است پایدارترین باشند. این مقاله نشان می‌دهد که گسل‌های گسترده در ماه در اوایل تاریخ قمری رخ نداده است، زیرا یک پوسته متخلخل، ضخیم و شدید شکسته شده، فضای داخلی را عایق می‌کند و تا همین اواخر خنک‌شدن و انقباض را مهار می‌کند.

مدارگرد شناسایی ماه در 17 سال گذشته به دور ماه می چرخد ​​و در این مدت، LROC میلیون ها تصویر از سطح ماه را برگردانده است.

واترز گفت: «تعداد این گسل‌های جوان آشکار شده در تصاویر LROC بسیار بیشتر از تصور من است. با ادامه سرد شدن و انقباض درون ماه، انتظار می‌رود که رشد گسل‌های موجود و تشکیل گسل‌های جدید امروز نیز ادامه داشته باشد.

T. R. Watters و همکاران، تراست گسل و انقباض مرحله آخر ماه، مجله علوم سیاره ای (2026). DOI: 10.3847/psj/ae9eae

اطلاعات مجله: مجله علوم سیاره ای

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →