وقتی فاجعه در Flatbush به همسایگی رسید

وقتی دیوار در بروکلین فرو ریخت چه حسی داشت.

هنگامی که ساختمان 1321 خیابان فلت بوش در روز چهارشنبه فروریخت، زندگی نیز همراه با آن فرو ریخت. اعتبار ... شینا کلمن

شینا کلمن بعد از ظهر چهارشنبه 35 ساله شد و مشتاقانه منتظر یک شب بود. حدود ساعت 4 بعد از ظهر او در آپارتمان طبقه دوم خود در فلت بوش، بروکلین، همراه با پسر 6 ساله خود، حکیم، در حال جمع کردن وسایل از روی زمین بود. دختر 13 ساله او، زاریا، در پارک بیرون بود و از تعطیلات مدرسه لذت می برد. گربه شیطون آنها، ایساک، جایی در اتاق کناری بود.

او صدای غرشی را از سمت اتاق خواب کودکان شنید. گرد و غبار به نوعی وارد آپارتمان می شد.

به داخل اتاق دوید. یک فضای خالی - "یک سوراخ بزرگ و بزرگ" - درست بالای تخت دخترش وجود داشت.

بچه ها دوست داشتند برای تماشای تلویزیون به آن دیوار تکیه دهند. حالا داشت روشن می شد.

این معنی نداشت یک ساختمان همسایه بود.

خانم کلمن به یاد آن لحظات پریشان، حکیم را برداشت و او را روی باسن خود تاب داد. سپس او را پایین آورد و از در واحد خود به جایی که راهرو باید می‌بود بیرون رفت.

در آن زمان بود که حقیقت آنچه اتفاق افتاد خود را نشان داد.

خانم کلمن روز جمعه در مصاحبه ای به یاد آورد: «من می توانستم خیابان را ببینم. می‌توانستم صدای مردم را بشنوم که فریاد می‌زنند، «برو بیرون!»

سالن و راه پله طبقه اول اکنون به روی هوا باز بود.

او می‌توانست کارگران ساختمانی را با جلیقه‌های روشن ببیند که در پایین‌تر به مسابقه می‌پردازند. او گفت که همسایه‌ها را "آشکار" دید. او به یاد آورد که زنی را شناخت که فقط لباس زیر پوشیده بود و حرکت نمی کرد. پسرش پرسید: «آیا می‌میرم؟»

هنگامی که ساختمان مجاور در خیابان فلت بوش 1321 در روز چهارشنبه به یک محل ساخت و ساز همسایه سقوط کرد، زندگی نیز به همراه آن فرو ریخت. هشت نفر جان باختند و بیش از دو برابر این تعداد مجروح شدند. ده ها نفر از نیویورکی ها برای یافتن مکان های جدید برای زندگی رها شدند.

خانم کلمن و خانواده‌اش در ساختمان کناری زندگی می‌کردند که با پایین آمدن سازه دیگر، مانند یک خانه عروسک از هم جدا شد.

او به داخل آپارتمان خود دوید و به سمت پنجره ای رو به خیابان روبروی ساختمان رفت. مردم پایین به او اشاره کردند که پایین بیاید. نه

او به راهرو باز برگشت و یک آتش نشان از پله های کنار فضای خالی بالا آمد.

به او گفت: باید بری بیرون. ایمن نیست

او به حکیم اشاره کرد و او را تحویل داد.

گربه آنها، ایساک، هنوز جایی در آپارتمان بود.

خانم کلمن او را دید. سپس او برای یافتن حامل گربه روی برگرداند، و وقتی برگشت - نه ایساک.

وارد اتاق خواب بچه ها شد. احساس می‌کرد که تعادل ندارد، و می‌ترسید که زمین از زیرش بیفتد.

در طبقه پایین، همسایه ای را پیدا کرد و به او گفت که به پارک برود و دخترش زاریا را پیدا کند.

زاریا به شدت به خانه رکاب زد و به مادر و برادر کوچکش فکر می کرد.

او به صحنه ای دیگر از دنیا رسید. افسران پلیس همه جا. آتش نشانان و دیوار یک طرف ساختمان او از بین رفته است. شروع کرد به گریه کردن.

سپس مادر و برادرش را در خیابان دید.

زاریا جمعه گفت: «و قلبم کمی بهتر شد. او با خانواده‌اش در لابی هتل در بروکلین نشسته بود و یک سویشرت اهدایی به تن داشت و هنوز به وضوح تکان می‌خورد.

زاریا گفت، علیرغم آسایش دیدن مادر و برادرش، «خیلی افسرده بودم». "من سالها آنجا هستم. این خانه من است، اگرچه مشکلاتی دارد."

خانم کولمن گفت: موش‌هایی هم وجود داشتند - اگرچه ایساک در این مورد کمک کرد. سوسک ها. و صدای کوبیدن و سر و صدا از محل ساخت و ساز مجاور، جایی که کارگران یک ساختمان کوچک را خراب کرده بودند و پایه ساختمان جدید را حفر کرده بودند.

روز جمعه، لتیتیا جیمز، دادستان کل نیویورک، و مقامات شهری یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند تا در مورد این فروپاشی پاسخگو باشند. از خانواده کلمن دعوت شد تا داستان خود را به اشتراک بگذارند.

زاریا وقتی نوبت حرف زدنش رسید گفت: "اولین چیزی که بهش فکر کردم گربه ام بود." قرار بود بروم او را بیاورم اما متوجه شدم که نمی‌دانم قرار است با چه چیزی روبرو شوم.»

یک گربه گم شده ممکن است با توجه به تلفات جانی، بی اهمیت به نظر برسد. اما در عواقب گیج کننده و جابه جا شده پس از آن، نوجوان نمی توانست به حیوان خانگی محبوبش فکر نکند. حدود چهار سال پیش او را از پناهگاهی در برانکس نجات دادند و دختر بلافاصله نام او را ایساک گذاشت. فقط به سراغش آمد

حالا که جلوی میکروفون ها ایستاده بودم، کلمات سریعتر می آمدند.

او گفت: "من واقعا امیدوارم که آنها بیایند و گربه ما را ببرند زیرا او در حال حاضر داخل خانه است و آنها گفتند که به داخل خانه رفته اند تا او را پیدا کنند، اما فکر نمی کنم واقعا این کار را کرده باشند." او از آنها پنهان شده است و من فکر می کنم از آنها می ترسد و من واقعا می خواهم آنها بیایند و گربه ما را بیاورند.

پلیس روز شنبه گفت که از وجود گربه گم شده با خبر بوده و در صورت پیدا شدن او را به کلمن ها باز می گرداند.

پس از کنفرانس خبری، خانم کلمن که اکنون 35 سال و دو روز دارد، با فرزندان ناآرام اما سالم خود به اتاق هتل خود بازگشت. زنده ماندن از یک فاجعه به این بزرگی دلیلی است برای شمردن نعمت های خود.

حقیقت این است که او نیز نمی تواند از فکر کردن به ایساک دست بردارد. آن لحظه در آپارتمان - به دنبال حامل گربه و از دست دادن گربه. وحشت زده، رفتن.

مایکل ویلسون، که شهر نیویورک را پوشش می دهد، بیش از دو دهه است که خبرنگار تایمز بوده است.