پل باریل، "سوپرژاندارم" فرانسوی که مزدور شد، درگذشت

پیشنهاد پل باریل به دیکتاتورهای آفریقایی صریح بود: مخالفان شما تحت نظارت و دستکاری قرار خواهند گرفت. روزنامه ها "نفوذ خواهند شد". توطئه ها علیه دولت "خنثی" خواهد شد.

بسیاری از سران کشورها خدماتی را که او ارائه کرد، انجام دادند، از جمله عمر بونگو در گابن و دنیس ساسو-نگوسو در کنگو. مشتریان دیگر به پاریس رفتند تا از فروشگاه اقدام امنیتی او خرید کنند، که جدیدترین جلیقه های ضد گلوله یا عینک های دید در شب را ارائه می کرد، همانطور که آقای باریل در یکی از شش زندگی نامه خود، "جنگ های مخفی الیزه" (1996) نقل کرده است.

آقای باریل اغلب در رسانه های خبری به دلیل کار طولانی مدتش در واحدهای نخبه به عنوان یک "سوپرژاندارم" سابق فرانسوی توصیف می شد. پس از ترک ژاندارمری یا پلیس ملی در سال 1984، او مشاور امنیتی و تامین کننده مزدور در سراسر قاره آفریقا شد و توسط گروه های حقوق بشر در نسل کشی رواندا در سال 1994 دخیل شد.

درگذشت او در 20 اکتبر در ساعت 80 در خانه اش در آنتیب فرانسه توسط وزارت کشور فرانسه اعلام شد. او به بیماری پارکینسون مبتلا بود.

زمانی که او در سال 1984 شرکت امنیتی-مزدور خود را، Secrets، مخفف فرانسوی شرکت برنامه‌ریزی و تحقق تجهیزات امنیتی، تأسیس کرد، یک شخصیت عمومی شناخته شده بود.

در ژاندارمری، که در فرانسه تحت ارتش است، در سال 1974 به واحد مداخله پلیس نظامی جدید به نام GIGN پیوست. رسانه‌های خبری فرانسوی شهرت آقای باریل را به عنوان یک پلیس فوق‌العاده، یک شناگر درجه نظامی و غواص، یک کمربند سیاه در کاراته، یک چترباز، یک پلیس آزادکننده گروگان‌ها که در داخل و خارج از قانون کار می‌کرد، شرح دادند. او با GIGN در عملیات سال 1979 علیه شبه نظامیان اسلام گرا که مسجد الحرام را در مکه تصرف کرده بودند، شرکت کرد و ده ها نفر را گروگان گرفت.

در سال 1982، او بخشی از واحد پلیس ضد تروریسم رئیس جمهور فرانسوا میتران شد. در آن سال، آقای باریل درگیر یک رابطه مبهم شد که در آن ادعا می‌شد در آپارتمان ملی‌گرایان ایرلندی در وینسنس، نزدیک پاریس، اسلحه و مواد منفجره جاسازی کرده است. مقامات قضایی فرانسه در سال 2002 پرونده دادگاه را در مورد مسائل فنی حقوقی انصراف دادند.

آقای باریل در برنامه تلویزیونی فرانسوی "Tout Le Monde En Parle" در سال 2000 گفت: "ما عملیات را انجام دادیم. ما از خونریزی جلوگیری کردیم. من هرگز چیزی را تصدیق نمی کنم."

در آفریقا بود که آقای باریل شهرتی به دست آورد که قرار بود او را در مرکز تحقیقات روزنامه های فرانسوی، تحقیقات قضایی و شکایات گروه های حقوق بشر برای دهه ها نگه دارد.

بر اساس کتاب سال 2021 «امپراتوری که نمی‌میرد: تاریخ فرانسه» که توسط جمعی از مورخان و روزنامه‌نگاران حقوق بشر نوشته شده است، آقای باریل با یکی دیگر از همکاران سابق ژاندارمری «در خدمت دولت‌های مستبد اصلی آفریقا و خاورمیانه، زیر چشم بخشنده سرویس‌های امنیتی فرانسه بود».

این کتاب، آقای باریل و همکار سابقش را «شخصیت‌های نمادین» «Françafrique» نامید، اصطلاحی که در فرانسه و آفریقا برای تعیین شبکه‌های رسمی و غیررسمی تیره و تار - نظامی، مالی و سیاسی - استفاده می‌شود که فرانسه را با مستعمرات سابقش درگیر کرده است. بر اساس این کتاب، برای مثال، در سال 1990، آقای باریل، 15 مزدور را استخدام کرد تا به پلیس گابن آموزش دهند که چگونه از گاز اشک آور علیه تظاهرکنندگان استفاده کند.

ارتباط او با دولت هوتو رواندا، مسئول نسل‌کشی سال 1994 که در آن نزدیک به یک میلیون توتسی به قتل رسیدند، بیشترین بررسی را برای او به همراه داشت.

در سال 2013، اتحادیه حقوق بشر فرانسه، Survie، یک سازمان حقوق بشر، و فدراسیون بین المللی حقوق بشر، او را به دلیل تهیه سلاح و آموزش به هوتوها به "همدستی در نسل کشی" متهم کردند. قضات فرانسوی سال ها در مورد نقش آقای باریل در رواندا تحقیق کردند اما هرگز او را متهم نکردند.

آقای باریل حضور در رواندا در زمان نسل کشی را انکار نکرد. در بازرسی از دفاتر شرکت او در پاریس، مقامات فرانسوی قراردادی در ماه مه 1994 به امضای آقای باریل و نخست وزیر رواندا پیدا کردند که در آن آقای باریل متعهد شد که «20 نفر برای اهداف آموزشی»، «دو میلیون فشنگ» با کالیبرهای مختلف، «گلوله و خمپاره» و «نارنجک» به دولت هوتو بدهد.

شش سال بعد، آقای باریل در یک برنامه تلویزیونی گفت: «در طول جنگ داخلی رواندا سه میلیون کشته وجود داشت». "این بزرگترین دروغ تاریخی است. آنها آن را بر این گذاشته اند که یک قوم قومی دیگر را قتل عام کرد، در حالی که واقعا برعکس بود."

آقای باریل همیشه به بازرسان اشاره می کرد که تحت هدایت غیرمستقیم دولت پرزیدنت میتران، که با دولت هوتو رواندا متحد شده بود، عمل می کرد.

اما رئیس سابق او در GIGN، کریستین پروتو، در مصاحبه ای گفت که ادعاهای آقای باریل بی معنی است.

آقای پروتو گفت: «علیرغم آنچه که بعدا وانمود کرد، او هیچ مأموریتی نداشت. به محض خروج از ژاندارمری، در هیچ لحظه ای از فرانسه حکمی نداشت.»

آقای پروتو افزود: «او از روشنایی به تاریکی رفت.

پل باریل، پسر و نوه ژاندارم ها، در 13 آوریل 1946 در وینی، در منطقه Vercors در جنوب شرقی فرانسه به دنیا آمد. او دوران کودکی خود را در کوه های بلند آلپ گذراند، منطقه ای که پدرش در آنجا مستقر شد.

در 18 سالگی، آقای باریل به ارتش ملحق شد، به یک واحد تانک در برلین غربی منصوب شد، سپس برای آموزش در مدرسه افسران فرعی ژاندارم به فرانسه بازگشت و در کلاس خود ظاهر شد. او به برلین غربی بازگشت، جایی که یکی از مأموریت‌هایش نگهبانی از رودولف هس، آخرین جنایتکار جنگی نازی‌ها در زندان اسپانداو بود.

آقای باریل برای پیرمرد ترحم کرد و در اولین خاطرات خود، «Missions Très Spéciales» (1984)، در مورد آزادی او خیال پردازی کرد. او در سال 1975 از مدرسه افسری ژاندارم در ملون فرانسه فارغ التحصیل شد و دوباره در بالاترین کلاس خود بود.

اندکی پس از اینکه آقای پروتو به سازماندهی GIGN در دهه 1970 کمک کرد، آقای باریل خود را در دفترش معرفی کرد و او دومین افسر مسن تر شد. آقای پروتو به یاد می آورد: «او یک افسر جوان پر زرق و برق، باهوش و شجاع بود. او چند دستگیری خطرناک، بدون اسلحه انجام داد.»

با رسوایی دستگیری شبه‌نظامیان ایرلندی اوضاع بد شد. بیست سال بعد، آقای باریل گرفتار رسوایی دولتی دیگری شد که مربوط به آن سال‌ها بود: او در سال 2005 به دلیل عضویت در یک حلقه شنود غیرقانونی که در آن ده‌ها تن از سیاستمداران، بازیگران، روزنامه‌نگاران، رهبران اتحادیه‌ها و دیگران در سال‌های میتران مورد شکنجه قرار گرفتند، شش ماه حبس تعلیقی و جریمه نقدی دریافت کرد.

آقای باریل در برنامه تلویزیونی سال 2000 گفت: «شما لزوما مردم را آزار نمی دهید تا به آنها آسیب برسانید.

در این میان، به گفته آقای پروتو، آقای باریل ثروت قابل توجهی از کار برای امیر قطر به دست آورده بود، تا اینکه در آغاز دهه 2010 بیماری او را فرا گرفت.

از آقای باریل همسرش آنجلیک و پسرش پاتریک به یادگار مانده است.

آقای پروتو به یاد می آورد: «او همیشه رابطه بدی با پول داشت. و او مجذوب مزدوران شد.»

بعد از اینکه آقای پروتو طی یک عمل جراحی GIGN در سال 1980 مورد اصابت گلوله قرار گرفت، افزود: "پل هر روز در بیمارستان بود. سپس، او تبدیل به باریل دیگر شد. من نمی توانم این را بپذیرم."

آدام نوسیتر رئیس دفتر در کابل، پاریس، آفریقای غربی و نیواورلئان بوده است و اکنون نویسنده ای بر روی میز ترحیم است.